Edward van de Vendel Blog

EINDE

2007-06-18T20:03:00.000+02:00

Beste weblog-bezoekers,

ik hield dit weblog bij vanaf begin oktober 2006 - daartoe uitgenodigd door Lennart en Maikel, de webmasters van mijn site.
Gelukkig werd ik elke twee weken bijgestaan door een gastblogger. Ik vond het erg bijzonder dat alle gastbloggers daar hun tijd aan wilden besteden.

Nu, halverwege juni 2007, is het tijd om te stoppen! Zeg nou zelf: zo'n weblog moet je toch niet tot in lengte van dagen rekken?

Dus: dank voor het lezen, en: alles blijft voorlopig online - het hele blog is desgewenst terug te lezen. Dank ook aan de gastbloggers en aan Lennart en Maikel voor het constant op de achtergrond monitoren van het blog.

Dag!

Eh... niet hélemaal dag...

Want samen met Alexander Koning, Bibi Dumon Tak, Ludo Abbink, Frank van Oosterhout, Kees Spiering en Mathijs Werring begin ik een NIEUW weblog. Een weblog dat we al een tijdje in voorbereiding hadden...
We nemen allemaal een dag voor onze rekening, en het blog zal heten:

RADIO CANNA!

Dus, mocht je heel eventueel tóch iets willen blijven lezen, stem dan vanaf komende woensdag af op http://www.radiocanna.blogspot.com/.

En nu alsnog: dàg!

Edward

Mededeling (door actiecomite De Hongerige Wolf)

2007-06-17T22:14:00.000+02:00

We zijn eruit. Mede dankzij Edward die ons, nadat we hem zijn hakmes hadden ontfutseld, een aanbod deed dat we wel konden maar niet wilden refuseren. Onder geen voorwaarde.
Het is niet aan ons publiek te maken wat dit aanbod behelst: - alle relevante informatie dienaangaande wordt binnenzeerkort door Edward verstrekt.
De kou is uit de geklaarde lucht, het hakmes van tafel. Na de vergadering hebben we door het bos gewandeld en daarna in De Hongerige Wolf het dagmenu gebruikt: Sallandse asperges en balkenbrij. Met champagne erbij. Geen wanklank gehoord of het zou moeten zijn dat een onzer een andere een onzer verweet dat ze mayonaise bij haar balkenbrij wou, maar ook dat is uitgepraat.
Na het eten hebben we op de parkeerplaats heel hard en allemaal tegelijk “moedig voorwaarts*” geroepen en zijn we naar onze respectieve woonplekken afgereisd. Het regende. Onze toekomst spartelde in het water**.

* Gerard Reve
** Oké E.?

OVERIGENS

2007-06-17T10:10:00.000+02:00

Overigens,
wat een turbulentie hier in de zijkanalen van dit blog!

Ik moet u officieel mededelen dat het even wankelen is.

Gastblogger Kees Spiering (die g-e-w-e-l-d-i-g-e stukken schreef de afgelopen twee weken, laat ik daar duidelijk over zijn, dankjewel Kees!!!) voert vandaag vergadering te Hongerige Wolf (zie onder) waarbij Verzonnen Plannen worden besproken.
Mijn Verzonnen Plannen.

Ik zweer het hier: ik heb géén overname-gesprekken gevoerd betreffende dit blog. Ik zweer nogmaals: géén.
Ik zweer: met níémand. Ik zweer nogmaals: níémand.
Maar ja, hullie denken van wel.

Morgen, of uiterlijk overmorgen dus meer duidelijkheid over de toekomst.
Nu vertrek ik ook naar Hongerige Wolf.
Om een vergaderzaaltje binnen te stormen.

JUSTIN HEERSER

2007-06-17T09:45:00.000+02:00

Gisteren was ik, ondanks alle turbulentie hier ten blogge, in de Arena, want Justin Timberlake trad op.

Natuurlijk ga je dan om je heen zitten kijken: is iedereen onder de achttien? Moet ik geen wit hoedje kopen om dat ver over mijn ogen te trekken? Waar is m'n T-shirt van de Justified-tour 2003?
Maar dat viel mee. Vóór me zaten twee lieve Surinaamse 50+-dames met een verrekijkertje.

Maar de eerste twee uur van het concert waren kleine aanvalletjes. Nadat we eerst al in het meest verkeerde restaurant van West-Europa hadden gegeten (en dan bedoel ik Groot-West-Europa, inclusief Moldavië en Georgië) - kipsaté, natuurlijk, met slaaaaatje on the side, en volle peukenasbak naast het bord -
kwamen er TWEE voorprogramma's.

Eerst Esmée Denters. Dat is een jong Nederlands meisje dat vorig jaar begon haar webcam-zangfilmpjes op youtube te zetten. Zo is ze ontdekt, en nu een toekomstige wereldster. Ze heeft zelfs een contract bij het eigen label van Timberlake getekend.
Maar ze mocht dus vier liedjes zingen. Het was afschuwelijk. Niet zozeer haar stem, denk ik, maar wel het feit dat we die niet konden verstaan. Het geluid was zo verrot dat we alleen haar hiphoppende beatmeneer (die naast haar liep en YO schreeuwde en nog wat kreten met de echo-knop voluit) in ons oor hoorden knerpen. Het hele stadion kromp. Men vluchtte massaal naar de gratis toiletten.
Arme Esmée. Hoewel: die had het wel naar haar zin, ze riep steeds: 'Wat zien jullie er moooooi uiuiuiuiut!' Dat was dan wel weer aardig van haar.

Daarna de zangeres Natasha Bedingfield. Ook daar: geluidsproblemen. Ietsjes minder erg, dat wel, maar doorsnee-liedjes, en nog steeds hadden we het idee dat iemand die zich op Schokland in een varkensblaas had gehuld ons toe stond te zingen.

Nog eens daarna: wachten tot Timberlake binnenkwam. En maar de wave doen, in het inmiddels vollopende stadion.

De eerste twee uur dus waren niet bevorderlijk voor het wegdrukken van dit piepende innerlijke stemmetje: waarom ben ik hier?

Maar toen kwam Justin T.
En meteen was het goed.

Hij nam, iel en jong als hij is, vanaf de eerste seconde de hele Arena tot zich. We keken alleen maar, we luisterden alleen maar.
Geluidsproblemen opgelost (of niet meer opgemerkt), en complete overgave aan een charisma van hier tot aan Nuuk.
De show was onberispelijk. Op een rond podium in het midden van het veld, met aan alle kanten kleine catwalks, met een geweldige groep dansers, met een ongelooflijk goede band en met de beste achtergrondzang, was Timberlake de heerser.
Zelfs zijn vette producer Timbaland, toch verantwoordelijk voor veel van Justins succes, stond naast Justin als een bewonderende lakei.
Lichtshow, pasjes, rustmomenten, repertoire, Justins stem: alles duizend procent.

En Timberlake sprak Nederlands. Hij riep: ´Hoe haat het? Hoed?'
En daarna: 'Iek spweek slegt Nederlans. Sorry.'.

Kortom: de heerser maakte er een onvergetelijke avond van. Voor iedereen. Ik hoefde geen enkele keer meer naar de Surinaamse dames voor me te kijken om me op m'n gemak te voelen. Wat een geluk om naar een echte superster te kijken, en zulke imposante uitvoeringen als van 'What comes around...', 'Sexyback' en vooral 'Cry me a river' te horen en te zien.

Alles hing hoed. Ontzettend hoed.

Hongerige Wolf (door Kees)

2007-06-17T02:02:00.000+02:00

Vandaag vergader ik met mijn collega-EvdV-gastbloggers in restaurant De Hongerige Wolf te Ommen. De vraag die, zoals echte Vergaderaars zeggen, ‘op tafel ligt’, luidt: ‘Gaan wij door of niet?’ Zulks, begrijpen jullie, naar aanleiding van vooralsnog onbevestigde berichten dat VdV met diverse partijen (onder welke, naar ik verneem, De M.) onderhandelt over de verkoop van zijn – wat de concurrentie ook kreunt – immens populaire weblog.
In De Hongerige Wolf staan stevige, donkerbruine tafels met doorleefde bladen, gebouwd op extra gevulde tomatensoep, schnitzels als deurmatten en 20 zondagellebogen tegelijk. Die verdragen wel een vraagje. Die verdragen de zwaarste Levensvraag.
Daarvan is vandaag geen sprake, zoals we ons ook niet gaan afvragen of VdV zijn blog wel mág verkopen. Wat-ie met zíjn blog doet, is, vinden wij (toch?), zíjn zaak. Waar we het wél over gaan hebben: was VdV juridisch verplicht ons in te lichten, kunnen wij de kosten van in het vertrouwen op gastbloggerinkomsten verrichte aankopen op hem verhalen en gaan wij een blok vormen, dat wil zeggen: wat doen we als Omans of Sconi Ludo wél maar mij níet wil overnemen.
Voorzichtig als ik in de voorbije twee weken ben gemaakt, meen ik dat het mij niet vrij staat jullie te laten weten of wij een dan wel meerdere juristen hebben verzocht een vorkje mee te prikken.
In het licht van de door VdV’s, naar het zich laat aanzien, onbehoorlijk werkgeverschap ontstane situatie houd ik het voor wijs mijn medewerking aan dit blog voorlopig, misschien wel voorgoed, maar in ieder geval met onmiddellijke ingang te staken. Get real, ik heb een bakkerij waarvan 1 puber, 1 Old English Mastiff, 2 katten en 1 ik moeten leven. Ik neem geen risico’s.
Tot ooit of vrijdag.

Nessie (door Kees)

2007-06-17T00:59:00.001+02:00

Nessie is terug! Daar word ík nou blij van.
Gordon (what’s in a name) Holmes. 55. Laborant, amateur-wetenschapper. Een week geleden filmde hij vanaf een oever van Loch Ness een slangachtig dier, zwart, zo’n 15 meter lang, dat met een snelheid van circa 10 kilometer p./u. door het meer zwom.
Holmes filmde goed. Nessiologen prijzen de kwaliteit van de beelden, die oceanoloog Adrian Shine, van het Loch Ness 2000 Centre in Drumnadrochit, de komende maanden gaat analyseren. Hij is Nessie-scepticus, maar noemt Holmes’ filmpje “zonder twijfel het beste materiaal dat ik onder ogen heb gehad”.
Wat deze beelden uitzonderlijk maakt, is dat Holmes mét het nog Unidentified Swimming Object de tegenoverliggende oever in beeld heeft gebracht, waardoor grootte en snelheid van het USO vrij nauwkeurig kunnen worden vastgesteld. Bovendien is het dankzij die oever onwaarschijnlijk dat Holmes een practical joker zal blijken: - de zoveelste die, middels gemanipuleerde beelden, de kluit probeert te belazeren.
Ik heb Nessie lief.
Op 23 juli 1986 was ik bij Loch Ness. Geen monster gezien, wel de Official Loch Ness Monster Exhibition in Drumnadrochit bezocht en er een boek en een catalogus gekocht. Het boek heet ‘The Loch Ness Story’, geschreven door Nicholas Witchell, in 1974 uitgegeven door Corgi Books. Mijn exemplaar is een vierde druk, 1982.
Acht dagen later kocht ik in (what’s wederom in a name) Glenfiddich ‘The Loch Ness Monster’. Subtitel: ‘A critical evaluation of the principal evidence for the existence of the most famous lake-monster in the world’. Auteur: Steuart Campbell, uitgeverij: The Aquarian Press. 1ste druk, 1986.
Nicholas Witchell (1953) is tegenwoordig BBC-correspondent. Steuart Campbell (1937) nog steeds wetenschapsschrijver.
Beide boeken las ik in een tent. ‘The Loch Ness Story’ op een camping bij Beauly, ‘The Loch Ness Monster’ op een kampeerterrein in Kinlochleven. Het was een goede tent. In de nacht van 1 op 2 augustus van dat jaar rukte een storm zo’n beetje alle tenten van het campinggras, maar de onze hield stand. Wel bleek er, toen ik ’s morgens de slaaptent open ritste, zeven centimeter water in te staan. Veel voor in een tent, maar niets vergeleken met Loch Ness, dat dieper is dan de Noordzee. 230 meter.
Nadat ik Witchell had gelezen, was ik van Nessies bestaan overtuigd. Zoveel onder- en bovenwaterfoto’s (de eerste – boven water – dateert van 1934), zoveel ooggetuigenverslagen (het eerste van 565): - Nessie bestond, geen twijfel aan.
Campbell deed het kroeglicht aan, vertelde me dat ik vanwege mijn bijziendheid geen piloot kon worden en trapte hier & daar een elfje dood. Wat Witchell als bewijs van Nessies bestaan had aangevoerd, gebruikte Campbell om het tegendeel te bewijzen. Foto van een kleine kop op een lange, uit het water stekende nek. Nessie! Nee hoor, zei Campbell, de staart van een otter. Foto van een enorme vin. Nessie! Nee hoor, zei Campbell, kijk maar goed, een Labrador. En zoverder. Náre man, die Campbell.
In mijn eerste bundel, ‘Jachtveld’, staat een gedicht over Nessie. Ik zou het hier graag citeren, maar de poëzie zit nog in verhuisdozen en niemand heeft de moeite genomen het betreffende vers op internet te zetten.
Toen ik nog lesgaf, besteedde ik per schooljaar een uur Engelandkunde aan het ‘monster’.
En nu is het terug. Zeven jaar na de jongste serieuze zoekexpeditie, tijdens welke een team van 12 wetenschappers met behulp van sonarapparatuur een ongeveer vijf meter lang object in het meer ontdekte. Toen ze terugvoeren om zich ervan te vergewissen dat de sonar niet bijvoorbeeld het wrak van een bootje had geregistreerd, was het verdwenen.
Geen twijfel: Nessie leeft! Weg met Campbell c.s. “Geef mij / maar een vraag en geen antwoord”*.

*Slot van het gedicht ‘Geef mij maar de brede, de trage rivieren’ van Rutger Kopland, opgenomen in de bundel ‘Een lege plek om te blijven’, Van Oorschot, 1975.

Britse X-Factor verrassing (Extraatje, door Ludo)

2007-06-16T06:15:00.001+02:00

In de Engelse show 'Britain's got talent', zoiets als X-Factor, staat een grote verrassing op. Kijk en geniet.

Van waar je komt (door Kees)

2007-06-15T18:48:00.001+02:00

“Wat bent u,” vroeg de psychiater, “méér dan uw schrijverschap en ziekte?”
Goede vraag.
Ik heb er ook een.
Is Edward van de Vendel Beesdenaar of oud-Beesdenaar? Bibi Dumon Tak Rotterdamse of oud-Rotterdamse? (Als ik wist waar jij geboren bent, noemde ik jou hier.) En, voorál, ben ik Terschellinger of oud-Terschellinger?
Volgens het weekblad ‘de Terschellinger’ het laatste. Wie op Terschelling heeft gewoond, maar nu elders resideert, wordt in dit periodiek steevast ‘oud-Terschellinger’ genoemd.
Erger ik me aan. Al jaren.
Je bent ergens geboren, zeg: in Nuzlan. Je vader, die er zo’n 40 jaar woonde en werkte, was ‘import’, maar je moederwortels reiken eeuwendiep in de Nuzlanse grond, waarin je je ouders begroef. Je bent er opgegroeid en hebt er schoolgegaan tot je, om ‘door te leren’, naar Xystus moest. Je jeugdherinneringen zijn Nuzlanse herinneringen. Je werd er ten groten dele ge- en misschien wat mísvormd. Je instincten zijn Nuzlanse instincten. Alles wat een kind en puber voor het eerst doet en beleeft, deed en beleefde jij in Nuzlan. Je eerste 22 zomers zijn Nuzlanse zomers.
Je woont nu langer in Mandrum dan je in Nuzlan woonde. Wanneer je dat beseft, word je door ongeloof bevangen. En door een kleine, goed beheersbare ontzetting. Alsof er een Vreselijke Fout is gemaakt. Nuzlan is het onverwoestbare, krasvaste fundament waarop God of lot en anderen en jij met 100.000 verschillende, her & der vergaarde materialen het wankele, wiegende Pippi Langkous-huis van de rest van je leven bouwden.
‘Thuis’ is, wellicht, waar je dit leest, maar daar ‘zie’ je voornamelijk wat er ís terwijl je in Nuzlan, behalve wat er ís, ook ziet wat wás. Niet thuis: - thuist. Met niet alleen je levenden, maar ook je doden. Waar je, behalve door landschap, door herinneringsbeelden gaat, en door daarbij behorende gevoelens en door betékenis.
Geen plek is je lief zoals Nuzlan je lief is, je bent er trots op Nuzlanner te zijn, maar dat bén je dus niet. Niet volgens ‘de Terschellinger’ althans.
Ik begrijp de redactie, denk ik, wel. Wie op Terschelling woont, is een Terschellinger en wie er niet langer woont niet. Hij of zij is een oud-Terschellinger. Geen gedoe, lekker overzichtelijk, maar niet rechtdoend aan het hierboven genoteerde, wat natuurlijk niet alleen voor jou en mij geldt.
Formeel zal ‘de Terschellinger’ gelijk hebben. Wie in Amsterdam woont, is een Amsterdammer. Ambtelijk wellicht juist, maar indruisend tegen Grote Gevoelens en Waarheden. Al woon ik hier 50 jaar, nooit zal ik voor een ‘échte’ Noordbroekster een ‘Noordbroekster’ zijn. Maar goed ook: ik ben een Terschellinger. Behalve in ‘de Terschellinger’.
Noemen wij Gerrit Komrij, Clarence Seedorf of Corneille oud-Nederlanders? Is Johan Cruijff ooit oud-Amsterdammer genoemd? Nou dan.
Je bent oud-wielrenner, oud-minister of oud-directeur, maar nooit oud-van waar je komt.

SMAAK OP LEEFTIJD

2007-06-15T12:37:00.000+02:00

Koffie, olijven, witlof, bier, wijn, spruitjes: als we allemaal onze wetenschappelijke medewerkers erop los zouden laten (die van mij heet Roef Zevelmans tot Olie) dan zouden ze stuk voor stuk aantonen dat meer volwassenen van deze smaken houden dan kinderen.

Hoe zit dat?
Verandert er iets in de tongen van kinderen als ze ouder worden? Komen hun smaakpupillen onder een licht hellende hoek te staan? Roef is al een half jaar bezig om dit te onderzoeken, maar hij komt er niet uit. Nou heeft hij ook ruzie thuis (maar das een ander verhaal), en eergisteren moest zijn kat Hubble naar het ziekenhuis omdat Roef de verkeerde haarlak had gebruikt en toen kopjes-les was gaan geven (Roefs kat geeft geen kopjes, maar das een ander verhaal), dus hij heeft er ook weinig tijd voor.

Of is het gewoon psychologisch? Wordt de geest op een gegeven moment sterker dan de papil? Bedenkt het hoofd: nu gaan we olijven eten, want iedereen doet het.

Misschien weet Miebeth Zalfjes, de onovertroffen wetenschappelijk medewerkster van Jan Paul Schuttens blog het (Roef wil nooit dat ik haar hier noem, maar das een ander verhaal).

In elk geval ben ik pas op mijn negentiende of twintigste hartstochtelijk gaan houden van rijst in wijnbladeren: dolmadakia. Een Grieks gerecht, maar je vindt het ook in andere mediterrane landen. Er moet flink wat zuur en olie overheen, je mond moet bij de eerste hap een beetje scheef trekken, maar het is daarna lichtflits na lichtflits tussen je mond-onderdelen.
Maar een heleboel mensen blieven het vooral níet!
Is mijn smaakstelsel nu juist bejaard, verfijnd, of Ongelooflijk Immer Young?

En aan wie moet ik dit nu vragen?

Kasseienpen (door Kees)

2007-06-14T15:35:00.000+02:00

Boek van een schrijver uit een land waar ik nooit ben geweest. Ze spreken er een taal die, buiten dat land, nergens wordt gesproken. Ik lees van dit boek een Nederlandse vertaling.
Hoewel de schrijver in kwestie de Nobelprijs voor Literatuur heeft ontvangen,
had ik tot begin dit jaar nooit van hem gehoord. Hij ontving deze prijs vóór ik werd geboren, wat, als argument voor mijn tot-begin-dit-jaar-nooit-van-hem-gehoord-hebben, nergens op slaat. Vóór mijn geboorte (hartje lijstjes) ontvingen 52 schrijvers de Nobelprijs. Categorie TVNVG*: 33. Categorie VGMNIVG**: 5. Categorie IVG***: 12. Categorie (V)AVG****: 2 (Hamsun, Hemingway).
Ik lees dit boek – nee: deze schrijver – op aanraden van een vriend met wie ik een aantal voorkeuren níet en veel andere, onder welke literaire, wél deel. Ik lees en begrijp mijn vriend en ben ontgoocheld. Ik vóel dat ik een roman van een eredivisieschrijver lees, maar dat heeft te maken met de keuzes die de auteur maakt. Onderwerp, verhaal, soort scènes, personages, sfeer, informatiedosering, et cetera. Ik vóel dat ik iets de moeite waards lees, maar léés het niet omdat de vertaler geen goede vertaler is. Geen goede literáir vertaler althans. De man zal de taal in kwestie vloeiend spreken en er peilloos veel van weten, maar da’s kennelijk niet genoeg voor het rechtdoend vertalen van een literair meesterwerk.
25 jaar geleden dronk ik dikwijls een glas met Petrus Hoosemans. Petrus (voor vrienden ‘Peer’) had zich ten levensdoel gesteld de poëzie van de Franse schrijver en dichter Charles Baudelaire volmaakt in het Nederlands te hertalen, hetgeen hem (chapeau!) zo langzamerhand lijkt te zijn gelukt. Volgens Petrus moest je, om poëzie goed te kunnen hertalen, zelf dichter zijn. Toentertijd leek dat mij opschepperij, maar inmiddels denk ik dat er een kern van waarheid in zit. Niet dat je om het werk van een groot schrijver of dichter behoorlijk te kunnen ver- of hertalen een groot schrijver of dichter moet zijn, maar een van de dingen die je op z’n minst moet kunnen, is zo goed schrijven dat de lezer niet merkt een vertaling te lezen. Zo goed schrijven dat je jezelf wégschrijft. Nederland telt tientallen literair vertalers die dat kunnen, maar de vertaler van het boek dat ik lees, kan het niet. Hij vertaalt letterlijk, alsof hij een ambtelijk stuk vertaalt - “alleen voor intern gebruik” –, waardoor een essentiële component van ‘literair genieten’ – stijl – vrijwel spoorloos is verdwenen. Er ís natuurlijk wel een stijl, maar dat is die van een meticuleus vertaler met een kasseienpen. Dit boek in deze vertaling lezen is zoiets als luisteren naar de Matthäus Passion, maar dan in de uitvoering van fanfarekorps Jubal.

*Tot Vandaag Nooit Van Gehoord
**Van Gehoord Maar Nooit Iets Van Gelezen
***Iets Van Gelezen
**** (Vrijwel) Alles Van Gelezen

N.B.: de illustratie bovenaan toont Sint Hiëronymus, patroonheilige van de vertalers

GOED = NIEUW

2007-06-13T14:44:00.000+02:00

Het voordeel van grote cd-zaken is dat ze veel luisterpalen hebben. En dus luisterde ik naar de nieuwe cd van Paul McCartney. Ik ben geen Beatles-adept (zie eerdere posting), geen Wings-adept, wat in beide gevallen wil zeggen dat ik er te weinig naar geluisterd heb. Ik ken het werk van McCartney dus nauwelijks - maar deze cd raakte me. Ik vond - al zappend - vrijwel alle nummers goed!

De cd heet MEMORY ALMOST FULL. En het goede eraan is, ondanks de beetje belegen titel, dat alle liedjes fris zijn, en melodieus, en zeer monter. Ook die waar McCartney zingt over oud worden, zoals 'The end of the end'.
Een prachtig nummer is bijvoorbeeld 'Ever present past', met een heel speciaal bijgeluidje in het refrein, dat je oren niet meer uit wil. En ook mooi is 'You tell me', rustig en eenvoudig, terwijl daarna 'Mr. Bellamy', een raar, verhalend liedje over waarschijnlijk een of andere boekfiguur, ook weer overtuigt.

Dus ik ging recensies lezen. En daar word je gek van.
Niet zozeer van de verschillende meningen (hoewel men vrij unaniem positief is over deze cd), maar meer van de discriminatoire opmerkingen. Ja, discriminatoir.
Vaak namelijk wordt de leeftijd en de staat van dienst van McCartney in het oordeel betrokken. Zinnetjes als: 'Niets nieuws.' 'Degelijk zoals altijd.' 'De oude meester weet er nog wat melodietjes uit te persen.'

Ik heb het bij het bespreken van boeken ook wel eens gemerkt. Het feit dat iemand al jaren geweldig schrijft keert zich opeens tégen hem of haar. Alsof 'goed' een synoniem moet zijn van 'nieuw'.

Ik ben niet heilig, hoor. Ik weet zeker dat ik het ook doe. En ik vind, andersom, dat debutanten best wat clementie mogen krijgen bij het maken van een eersteling - maar stel, stèl, STEL, dat we McCartney's laatste cd zouden kunnen beluisteren als de EERSTE cd van een onbekend artiest, dan zou nu heel Engeland staan te juichen, met Europa en Amerika erbij.

Ik weet niet echt of het allemaal steekhoudt wat ik beweer, maar LEVE de schrijvers, artiesten, schilders, fotografen die dóórgaan, en fris en goed blijven. Hoera voor de stapels boeken, cd's en kunstwerken, waar ze bovenop staan. Hoera voor de oeuvrebouwers. Waar kunnen ze hier een standbeeld krijgen?

Hier kun je wat flardjes horen.

Toonstra (door Kees)

2007-06-13T13:49:00.001+02:00

Ik beleefde een optreden van de jonge Groninger cabaretier Anne Jan Toonstra, zie foto. Tegen het einde ervan maakte hij een aantal ‘moslimgrappen’ in de vorm van fragmenten van Hollandse liedjes die hij, “in het kader van de multiculturele samenleving”, een ‘Islamitische’ draai had gegeven.
Sommige vond ik goedmoedig. Door André van Duins ‘Er staat een paard in de gang (bij buurvrouw Jansen)’ te parodiëren met ‘Er staat een schaap in de gang (dat gaan we slachten)’, jaag je, lijkt mij, zelfs de meest lichtgeraakte moslimterrorist niet tegen je in het harnas.
Andere grappen/liedstukjes waren pittiger, met name die over vrouwenbesnijdenis.
Zo zingen moslims, aldus Toonstra, na zo’n ingreep (“met een nagelschaartje”) niet
“lang zal ze leven, lang zal ze leven”, maar “lang zal ze lijden, lang zal ze lijden”. Harde grap, net als die over hongerende kinderen in oorlogsgebieden (een 13-jarig meisje dat zich, om eten te kunnen kopen, prostitueert, is geen ‘War Child’ maar een ‘Whore Child’) of die over slokdarmkanker (“ik kreeg er een brok van in mijn keel”).
Wanneer ik het zo opschrijf, is het smakelozer dan in de context van de voorstelling,
tijdens welke ik verschillende keren hard heb gelachen, en hoewel hij volgens mij nog veel moet leren (pas wanneer je iemand slecht ziet timen, begrijp je waarom grote podiumkunstenaars het zo vaak over timing hebben) en zwaar op enkele Hollandse meesters leunt, lijkt Anne Jan Toonstra (26) mij een talent met mooie toekomst.
Maar het gaat hier niet zozeer over Toonstra als wel over de gehoofddoekte mevrouw die, naar aanleiding van ‘moslimgrappen’ voornoemd, de zaal verliet - overigens niet demonstratief, maar onopvallend en waardig – en weer minder over die mevrouw dan over de vragen die haar vertrek in mij opriep. Na afloop van de voorstelling – waarvan Toonstra’s optreden een klein gedeelte vormde – sprak ik een man die de ‘moslimgrappen’ “ongepast” vond. Tegenover die mening plaatste ik onder meer dat goede cabaretiers altijd grenzen opzoeken (al hoeven dat niet per definitie die van goede smaak te zijn), schrijvers als Hermans en Reve in de 50er en 60er jaren ook religieuze bevolkingsgroepen het schuim op de bek brachten, moslims autochtone Nederlanders net zo goed op de hak nemen en dat ik vind dat Toonstra mag zeggen wat-ie wil. Ik zei het en stond achter wat ik zei, maar wist dat ik, als ik aan die bar iemand had ontmoet die die stil protesterende mevrouw had beschimpt, met evenveel overtuiging iets anders had gezegd.

Teek (door Kees)

2007-06-12T19:23:00.001+02:00

Zondag vond ik een teek. Hij hing aan de achterkant van mijn linkerbovenbeen, waar ik hem nét niet kon zien. Mijn linkerhand ontdekte hem, ’s middags, onder de douche.
Eigen schuld. Teneinde een oude kippenren af te breken, had ik mij in korte broek temidden van struiken en hoog opgeschoten onkruid begeven, onderwijl laaghangende boomtakken optillend of opzij duwend.
Mijn hand wist niet wat hij voelde. Een zwelling met iets erop, iets kleins, wat je heen en weer kon bewegen, als het pitje op een alpinopet. Hand dacht: ‘Puist? Wat een rare.’ En toen wist ik het.
Teek.
Vroeger, toen iedereen overal rookte, trok je zo’n beest met blote vingers van lijf of hond, maar tegenwoordig is een kwart van de Nederlandse teken besmet met de Borrelia-bacterie, die de Ziekte van Lyme kan veroorzaken, dus was omzichtigheid geboden. Teken zijn namelijk slechte verliezers, die, wanneer je ze niet volgens de regelen der kunst verwijdert, gauw nog even hun maaginhoud je bloed in braken, wat de kans op een Lyme-besmetting vergroot.
Om een teek handmatig te verwijderen, bevochtig je een vingertop met speeksel en
draai je met die vingertop zachte rondjes over het tekenlichaam. Na een paar minuten laat de teek dan los. Maar dat wist ik niet en als ik het had geweten, had ik het niet gedaan. Ga me daar minutenlang zo’n ellendige teek staan verwennen: - de groeten.
Ik wilde mijn tekentangetje, maar kon het niet vinden en bedacht later dat ik het niet had kunnen gebruiken omdat die vermaledijde teek dus hing waar ik hem niet kon zien en om nou in spiegelbeeld te gaan staan klooien….
Ik reed naar de huisartsenpost in Groningen, alleen mijn billen op de bestuurdersstoel om Teek niet te pletten of anderszins te ontrieven, en voelde me een bolletjesslikker met een op barsten staand Belletje in zijn maag. Bolletje.
“Die heeft zich flink ingegraven,” sprak de arts en trok de teek met een pincet uit mijn been.
Lyme begint met een rood plekje op de plaats van de beet. Meestal verschijnt dit vier tot 10 dagen na de besmetting. Deze infectie vergroot zich in de loop van dagen of weken tot een ronde of ovale rode plek (met een diameter van soms wel 40 centimeter), vaak bleek in het midden.
Dit alles in haast. Ik moet weer naar de spiegel. Het rode plekje is er al, maar de achterkant van mijn linkerbovenbeen ziet er voor mijn leeftijd érg appetijtelijk uit.

HP

2007-06-12T09:58:00.000+02:00

Ik lees momenteel de laatst verschenen Harry Potter, deel zes dus: HARRY POTTER EN DE HALFBLOED PRINS. In het najaar komt de Nederlandse nummer zeven, dus ik moest opschieten en op tijd zijn.

Ik weet van de hype, en ik weet van het dédain. Maar ik snap van het eerste alles en van het tweede niets. Ik verslind het boek. Ik leg het naast mijn ontbijtbord, ik lees 's avonds veel te laat door in bed, ik mis haltes in de metro.

J.K. Rowling is een wonderwoman. Hoe kan het dat alles zo precies klopt, dat ze blijkbaar aan het begin van de reeks al zo veel lijnen in haar hoofd had, dat er steeds weer terug- en vooruitgegrepen wordt zonder dat je het idee hebt dat het noodgrepen zijn?
En dan die verrassingen steeds, nieuwe zijgeschiedenissen, nieuwe fenomenen. En het taalspel - o, ik zie ook wel dat haar vertelzinnen niet allemaal poëtisch zijn, maar dat is toch ook niet de bedoeling? Maar haar oplossingen, haar namen, haar spreuken etc. zijn dat wel.

Rowling beheerst haar slapstick, én Rowling beheerst het duistere schrijven. Ik vind HP misschien nog wel het knapst waar het de grauwe kanten van ónze werkelijkheid raakt. Toegegeven: het zwakst is ze in de verliefdheden en de beschrijving van de puberteit.
Maar met Harry heeft ze een held geschapen die, zoals dat hoort bij helden, steeds voor het goede kiest. Die bang is, en inconsequent, en dus ook menselijk, maar die uiteindelijk het kwade (Voldemort, prachtige naam overigens) moet kunnen overwinnen doordat hij het vermogen heeft om lief te hebben.
Hm. Als dat gebeurt. Want Rowling heeft voor deel zeven vast nog wat plotwendingen bedacht.

Ik begrijp werkelijk niet waarom er in ons land nog nooit een griffel gegeven is voor Rowlings boeken. Of anders een lees-award. Nou ja, misschien komt dat nog.
Hier in Parijs hangen de aanplakbiljetten voor de vijfde film al (ga ik ook zien, HP3 en 4 vond ik fenomenaal), maar voorlopig duik ik nog even verder in boek zes. Nog vijftig bladzijden.

Mailtje (door Kees)

2007-06-11T13:16:00.000+02:00

BERICHT VAN EDWARD - Ja, iedereen: voor het eerst en zeker weten ook voor het laatst in de piepende geschiedenis van dit weblog is hier een tekst verwijderd.
Op verzoek van de schrijver overigens: Kees Spiering, gastblogger.
Het ging over een mailtje dat hij ontving naar aanleiding van het overnemen van een gedicht. Een en ander is na te lezen in de comments hieronder.

Daar heb ik niet zoveel aan toe te voegen.
Alleen een gedicht.

GELUK

En nu dan het gedicht
over geluk. Over terug
naar waar 't kind al wist: dit
wordt een ander ooit getoond.

Over geluk. Over witte schelpen-
paden die hier vroeger ook al lagen
maar waar je in die dagen
niet naar keek.

Over fietsen door het bos
waarin de planken voor een hut
nog liggen rotten. Je dochter
ziet geen paddestoel, maar zingt.

Over bos, dan over duinen
die je dikwijls hebt beklommen,
niet zelden op het paard
van platte helden.

Over duinen en het strand,
over warme wind en wat zou
moeten blijven. Over liggen
op het zand met wie
de hemel aan je oog onttrekt.

Over zand dat je meeneemt naar
een kleingeworden huis. Over
baden met je dochter naderhand.
De vrouw die het geworden is
lachend en bezwerend op de rand.

Het komt uit HET ZOEKEN VAN DE WIND.
De dichter? Kees Spiering.

Edward

HET MEISJE MET DE ORANJE KNIEËN

2007-06-10T19:29:00.000+02:00

Ik zat vandaag in de metro tegenover zo'n meisje waar je naar moet blijven kijken. Ze was ergens in de twintig, schat ik. Ze droeg wit. Een rokje, en een hemdje, allebei iets te fijn om in te tennissen.
Haar middel (heette dat vroeger niet 'haar lijfje'?) was zo smal dat een jongetje van vier er makkelijk twee keer zijn armpjes omheen had kunnen slingeren.

Ze had sokjes aan. Lage sokjes. Wit, natuurlijk, met een subtiel roze horizonnetje in de nauw sluitende bovenrand. Die sokjes staken dan weer in iets dat waarschijnlijk espadrilles heet. Zwarte.

En dan haar gezicht. Dat straalde zo dat er maar weinig mannen naar durfden te kijken. Ik ook niet, maar gelukkig zat er een metro-stang in de weg. Voor zover ik het kon zien leek ze op een bleke Françoise Hardy. Op een langharige France Gall. Op een bescheiden Bardot.

Maar dan haar benen. Die waren behoorlijk bloot en behoorlijk weerloos. Ze dachten dat ze even wit moesten zijn als de rest van haar kleding, en dat lukte die benen goed. Melk waren ze, prachtig melk.
Haartjes waren er niet te bekennen, weggeragt natuurlijk, maar, en nu komt het ontroerende: er waren wel butsjes. En een paar roofjes. Scheenstootsels. Kindervalwondjes.

En ja, dan het hoogtepunt. Haar knieën. Ik geef toe, ik ben niet zeer ervaren in meisjesknieën, maar dit heb ik toch echt nog nooit gezien: die knieën waren oranje.
Echt waar, over de knieschijf strekten zich twee oranje zonnen uit. Niet roze, niet rood, maar oranje.
Het was geen verf. Het was ook geen permanente rarigheid. Het was tijdelijk. Maar waar kunnen meisjesknieën oranje van zijn? Ik bedoel: innerlijk oranje? Nogmaals: het was er niet van de buitenkant op gekomen, dat oranje. Deze knieën BLOOSDEN oranje.

Hoe kan dat?
Vrouwenexperts, damesexperts, meisjes-, knieën- en meisjesknieënexperts: wat kan de verklaring zijn?

Davies / McCarthy (door Kees)

2007-06-10T01:37:00.001+02:00

Ik lees ‘The Road’, het jongste boek van de Amerikaanse schrijver Cormac McCarthy (1933, foto 1), een van mijn favoriete auteurs, en vraag me af of zijn naam op het Nobelprijskandidatenlijstje voorkomt.
Naar verluidt, stond de Canadees Robertson Davies (1913 – 1995, foto 2), ook een van mijn favorieten, er wel op, jaren achtereen, maar kennelijk sloeg Het Comité andermans werk hoger aan, al weten we dat ze in Stockholm ook andere dan literaire meetlatten hanteren.

Ik houd van Davies’ werk. 11 romans, een bundel korte verhalen, vier essaybundels, 15 bundels literaire kritieken en twee brievenboeken. Ik houd van McCarthy’s werk. 10 romans. Beiden schreven ook nog onder andere (mij onbekende) toneelstukken.
Als McCarthy de Nobelprijs wordt toegekend, maak ik een vreugdedansje, maar hij verdient hem, vind ik, íets minder dan Davies hem verdiende. Beiden zijn Grote Schrijvers. Écht Groot. Beiden hebben een uit vele herkenbare stijl, al is die van Davies, misschien, nóg herkenbaarder dan die van McCarthy. Davies schrijft, als je het mij vraagt, extreem Engels, versus McCarthy extreem (Noord-)Amerikaans, maar in dat extreme vind ik Davies nóg uitzonderlijker dan McCarthy.
McCarthy gaat ver. Zeker in ‘The Road’ moet je zijn kaal geschraapte, marmerharde proza volgens mij lezen met de geestesgesteldheid van de poëzielezer, maar hoewel ik ‘T.R.’ voor McCarthy’s meest liefdevolle boek houd, verschilt wat en hoe hij schrijft, behalve qua ‘ruimte’, te weinig van zijn eerdere romans om hier verder te gaan dan een toch niet misselijk: geweldig, indrukwekkend, onvergetelijk. McCarthy heeft zijn stilistisch instrumentarium nóg scherper geslepen, houdt je van pagina eerst tot laatst in een onverbiddelijke houdgreep, verbaast en imponeert, maar (mij) minder dan Davies. Omdat McCarthy steeds hetzelfde vertelt, maar dan anders, terwijl Davies natuurlijk ook hetzelfde vertelde, maar dan met veel meer eruditie en psychologische diversiteit.
Nou ja. Waarschijnlijk zit ik hier abstracte met figuratieve schilderkunst te vergelijken,
sonnetten met vrije verzen en cricket met squash, en zeg ik al doende niets dan iets over mezelf. Terwijl wat ik wílde zeggen, was: lees Davies, lees McCarthy, lees Gróte Literatuur.

LEVE DE AMERIKANEN

2007-06-09T16:32:00.000+02:00

Vandaag dronk ik zomaar een geconcentreerde neus.
Dat kwam zo:

Per ongeluk had ik een TGV-ticket voor de eerste klas. Fijn, zou je denken. Rustig en zo. Kun je lekker Harry Potter Zes lezen, voordat Nummer Zeven er alweer is. Ja. Maar nee. Want er waren Amerikanen.

De Amerikanen stonden onder aanvoering van een oude, uitgedijde Don Juan. Een soort Bush met zandzakken. Toen de conducteur langskwam riep hij bijvoorbeeld: 'You look important! You look like you own the train!'
Tegen de jongen die kwam vragen of iemand een taxi nodig had in Brussel: 'Hell no. I want a horse!'

Maar het bontst maakte hij het tegen de twee vrolijke meisjes die de lunch kwamen serveren. Ze waren nog niet binnen of hij schreeuwde al: 'Oh my god, two giggling beauties!'
Een van de serveerster lachte. Hij: 'Wow, giggles everywhere!'
Zij: 'Sir, I always laugh. I will die with a smile. But, sir, what do you want?'
Wat wilde hij drinken, bedoelde ze. Maar hij: 'I wanna take you home.'
Zij: 'Now I'm scared.'

Goed van haar. Even later deelden de twee de menukaarten uit. Dat was nog heftiger schrikken. Dit stond er op het menu: Kaninchenfilet mit Kräutern. Echt waar, dat eet je dus in de TGV eerste klas. Konijntje!
En dan de wijn. Rood. Maar die gekken van de TGV schreven er deze aanbeveling bij: Geconcentreerde neus van zwarte bessen, koffie en viooltjes. Soepele aanzet.

Dat vond ik nog waanzinniger dan die hele Amerikaan. Die ondanks zijn gebral (weer, tegen dezelfde serveersters: 'I wish I had two sons to give to you.') toch ook nog een andere kant had.
Want zodra het eten op de klaptafeltjes werd gezet, viel hij opeens uit zijn rol. Hij bulderde door de coupé: 'WHAT IS THIS? I SHALL NOT EAT RABBITS!'

Van schrik morsten we allemaal onze geconcentreerde neus.

Dilemma (door Kees)

2007-06-09T13:50:00.000+02:00

Vrienden, ik wil failliet. Het aards paradijs wordt mijn deel. Bibi, zij het uitsluitend ’s zomers, “etmaal na etmaal aan [mijn] zijde”, Marieke als brood- en troostmeisje (een rol die ze, mark my words, niet lang gaat volhouden), geraviolieerd naast Edward in slaap zakken, met Ludo Wichten Om Tegen Te Dichten entertainen en (al zou ik, gezien het voorgaande, niet weten wannéér) schrijven op een door Ted persoonlijk naar Belletjes Brug gerolde bureaustoel. Hoeveel geluk kan ik aan, ook fysiek.
Maar. Wat Ted schrijft, is wáár. De VvL dóet goed werk. Daarom was ik er, gedurende een aantal jaren, lid van, tot barre tijden draconische bezuinigingen vereisten.
De idee dat een eenmaal gepubliceerd gedicht vogelvrij is, dat iedereen er mee mag doen wat-ie wil, wens ook ik te vuur & te zwaard te bestrijden, maar hoe ver moet je daarin gaan? Beter: hoe ver wil ík daar in gaan?
Ooit heb ik een uitgever zijn advocaat laten inschakelen omdat ik er – nota bene tijdens een lezing op de school in kwestie – achter kwam dat een leraar Nederlands
een door mij geschreven literatuurmethode vrijwel in zijn geheel had gekopieerd en
in syllabusvorm aan zijn leerlingen uitdeelde.
In het winkeltje van het PoëzieCentrum te Gent bladerde ik eens door een pas verschenen bloemleesbundel waarin zonder mijn toestemming werk van mij was opgenomen. In zo’n geval schrijf ik een briefje naar de betreffende uitgever, zoals ik ook ageer wanneer ik een mijner gedichten aantref in (alle praktijkvoorbeelden) een bedrijfsfolder, veterinair vakblad, een uitnodiging voor een congres of op de site van een groothandel in dierenartikelen. Niet vanwege het geld, al denk ik dat zelfs ik (nou niet direct de meest bekende of best verkopende dichter van Nederland), wanneer ik voor elke oneigenlijke overname kreeg wat er voor staat, meer dan voldoende zou ontvangen om jullie allen in restaurant Ganga te Groningen op Vindaloo te kunnen trakteren. Ik ageer met name uit verontwaardiging (de botte arrogantie waarmee een bedrijf zijn peperdure folder opleukt met een gedicht, zonder er bij stil te staan dat iemand, i.c. ik, daar wellicht weken aan heeft zitten werken) en omdat ik het met Teds bakker-analogie volkomen eens ben.
Echter, wanneer ik Google mijn naam ingeef en van hit naar hit surf, vind ik mijn werk
vooral op de bloemetjesblogs van Sandra’s, Tanja’s en Kyra’s, die schrijven dat ‘Thuis’ ‘alles zegt’.
Wat moet je dáár nou mee? Zo iemand een mail sturen? De consequentie vereist het (“de idee dat een eenmaal gepubliceerd gedicht vogelvrij is, dat iedereen er mee mag doen wat-ie wil, wens ook ik te vuur & te zwaard te bestrijden”), maar ik dóe het niet. Dáár, vóór de particulier die een van mijn gedichten zo mooi of treffend vond dat hij of zij het in zijn/haar digitale dagboekje opnam, met geen andere bedoeling dan het met zijn of haar vrienden en vriendinnen te delen, trek ik de grens. Da’s niet consequent, maar wél wat ík doe.
Zo heb ik er dus niets op tegen dat iemand hier een gedicht citeert, afkomstig uit een bundel waar hij enthousiast over is en die wij, naar zijn mening, allemaal moeten kopen en lezen. Da’s wat lezende mensen onderling nu eenmaal doen: elkaar vertellen wat ze hebben gelezen en over dit of dat werk hun enthousiasme belijden. En omdat je bloggend al je vrienden en kennissen en familieleden in een keer bereikt, doe je dat op een blog.
Ik zou er niets op tegen hebben wanneer iemand een van mijn gedichten op zijn blog zette en erbij schreef: “Ik heb noú toch een mooie bundel gelezen! Koop dat boek!”
Ik vind ook dat ik, wanneer ik laat weten een kat Macavity te hebben genoemd en Marieke vervolgens aan Eliot refereert, best het betreffende gedicht op dit blog mag citeren. En wanneer Edward dan over een vertaling begint, geniet ik ervan hem op zijn wenken te bedienen, al is het waar dat ik mij al doende zonder toestemming een broodje van bakkerij Komrij toe-eigen.
Ted heeft gelijk. De VvL heeft gelijk. Maar op de een of andere manier botst dat gelijk met mijn lol in bloggen en mijn liefde voor én plezier in poëzie.

TWOOLS

2007-06-08T18:48:00.000+02:00

Ik was bij een fascinerende avond moderne dans. Van Scapino Rotterdam. Rein Putkamer werkt daar, en met Rein ben ik al heel wat jaren bevriend. Ik heb dus ook al heel wat voorstellingen gezien waarin hij danste, maar dit was één van de allervrolijkste, bijzonderste en wervelendste.

Lastig hoor, om iets over dans te zeggen, maar ik begin maar gewoon.
TWOOLS is geen gewone voorstelling (die meestal uit 3 of 4 balletten bestaat). Bij het jaarlijkse TWOOLS danst Scapino een hele serie korte stukken. In TWOOLS 2007 zijn dat acht stukken. Ze worden gemaakt door gastchoreografen.

Ik was van bijna alle stukken flink onder de indruk, maar van de drie stukken waarin Rein meedanste het meest. Tuurlijk. Maar ook echt, eerlijk, objectieverig en zo.

Ten eerste het krankzinnige QUEEN DREAMS GREEN van Dylan Newcomb. Rein moest al een tijdje (dat wist ik)... doedelzak leren spelen! Op het toneel zien we een Aziatische bruid, met een enorm opgeblazen achterste. Ze staat druk te gebaren. Er is ook nog een soort donkere vogelman (zie foto), maar dan... komen er drie doedelzakspelers op, die steeds precies gelijk bewegen. Alsof iemand ze met een afstandsbediening heen en weer staat te bewegen. Rein is er één van. En diepe bewondering voor hem en de andere twee: op een gegeven moment liggen ze, totaal zwartgeschilderd, met alleen een geel rokje aan, Op Hun Rug (!) doedelzak te spelen. Tada.

Het andere fotootje hier komt uit een werkelijk schitterend stuk, het mooiste van de avond. LES GENS DU COIN van Christophe Garcia. Op de foto het beginbeeld: vijf zeer verlegen mensen in een hoekje (Rein helemaal links). Eén van de vijf commandeert de anderen: opkijken! terug! achter je! handen op de buik! wisselen!
Maar aarzelend breken ze een voor een uit hun starheid. Er vlindert een prachtige dans los, de een na de ander durft en durft en durft. Soms schieten ze weer even terug in hun dwangmatige patronen, maar uiteindelijk zijn 'de mensen uit de hoek' vrij.

Dat en de prachtige muziek van de hele avond (oa Mozart, Trentemøller, Piazzolla) zorgde voor het vergeten van je stoel, het vergeten van de avond en de tijd, ademloos, néé, béter ademend, zitten kijken en na afloop zo blij zijn dat je hard mag klappen, en lang.

PS: Ik hoop dat ik de foto's hier mocht laten zien. Ze komen van de site van Scapino en zijn van Hans Gerritsen.

Varkens (door Kees)

2007-06-08T14:30:00.000+02:00

Nou, maar niet weer over katten. (Nul comments voor ‘Macavity’. Nul (0)! Ik ben Willeke Alberti op het Eurovisie Songfestival 1994.)

En ook niet over poëzie. Leuk hoor, gastbloggen, maar om er nou voor te betálen…. Nee, vandaag wil ik een oncontroversieel relaxed freewheelonderwerp. Daarjuist mijn wekelijkse Chi Neng Qigong-training bezocht en daar kom ik onveranderlijk zó ontspannen en welbevindenvervuld vandaan dat ik geen behoefte heb aan iets groots, aan onrechtbestrijding of bombardementen. Vandaag moet het klein. Vandaag moet het zacht en dromerig. Vandaag is het 60’s en “peace, man”, al zullen weinig bezoekers van dit blog iemand dat nog hebben horen zeggen.
Dat klinkt jointerig terwijl ik in mijn leven slechts één keer zo’n ding heb gerookt. In Amsterdam, dat spreekt, in het woonkamertje van een lange vriendin die tot jaren na haar jeugd op de jonge Brigitte Bardot leek terwijl haar stem grote gelijkenis met die van Martine Bijl vertoonde.

Later, in bed, voelde ik mij – nee, wás ik een zwarte rivier die, maanbeschenen, naar God weet waar stroomde. (Als ’t zou mogen, stonden hier de eerste twee regels van het gedicht ‘Melopee’ van de heel grote dichter Paul van Ostaijen, dat jullie, als je het niet kent, allemaal moeten gaan lezen. “Móeten?” Ja, móeten.) Een niet onaangename ervaring, maar aan mijn lijf geen rokerij die mij in water verandert. Voor hetzelfde geld word je de volgende keer een sloot met een dood beest erin.
Zeg ik omdat ik laatst langs een sloot wandelde waarin de een of andere asociale
randdebiel vijf vuilniszakken had gedumpt. Daar hebben ze ook hier een handje van. Vanmorgen nog. Bij de toegang tot een bijna de horizon voorbij tarweveld had iemand een kast neergeflikkerd. Hij lag op zijn rug en er staken delen van ander grofvuil uit. Stoelpoten, metaalstrips.
Dat droppen van afval in de openbare ruimte – hier: op afgelegen, meestal mooie plekken –: ik maak me er wóedend over, maar wat ik, starend naar kasten, autobanden en vuilniszakken voorál voel: de hoogste vorm van onbegrip. Waaróm nou? Vanwege de paar rotcenten die je kwijt bent wanneer je je troep laat ophalen of naar de stort brengt? Maar je bezit wél een auto, groot genoeg om grofvuil in te vervoeren. Of een aanhangwagen. En geld voor de benzine benodigd om te rijden naar een plek ver van huizen.
Onbegrip en - wat is het woord? Intimidatie? Je smerigheid achterlaten op een plek van iedereen en de boodschap die daaruit spreekt: er gaat voor mij zó’n agressie vanuit, zó’n ontzagwekkende minachting voor en afkeer van iedereen op één na.
Maar ik liep dus langs die sloot, een sloot in een wijds landschap van wei en bos en jonge maïs. Stond stil en keek naar die vuilniszakken. Enkele waren opengebarsten.
Lege conservenblikjes, lege kartonverpakkingen. Ik stond stil en dacht en voelde en liep verder, maar Alyssa bleef staan, haar neus vlak boven het water. Ik dacht dat ze afval rook, iets wat een van de vuilniszakken was uitgestulpt. Ik riep haar, maar ze kwam niet en ik liep terug. Onder haar neus zag ik, vlak onder de waterspiegel, er bijna tegenaan, de rug van een dier, zo’n halve meter lang, onbehaard. Jong varken.
De dichtstbijzijnde varkens wonen vijf kilometer verderop.
Vandaag wil ik een oncontroversieel relaxed freewheelonderwerp.

Brief (door Kees)

2007-06-08T00:38:00.000+02:00

Navolgende brief stuur ik vandaag naar de Vereniging van Letterkundigen.

Kees Spiering

Noordbroek, 8 juni 2007

Vereniging van Letterkundigen
Van Deysselhuis
De Lairessestraat 125
1075 HH Amsterdam

Betreft: overname gedichten op internet

Geachte heer/mevrouw,

Van 4 juni jongstleden tot 18 juni aanstaande lever ik dagelijks een bijdrage aan het weblog van Edward van de Vendel, u ongetwijfeld bekend.

Op 6 juni jongstleden heb ik op dit blog in een zogeheten ‘comment’ niet alleen het gedicht ‘Macavity: The Mystery Cat’ (uit: 'Old Possum's Book of Practical Cats', T.S. Eliot, Faber, Londen, 1939) maar ook de vertaling ervan, ‘Van Zonderen: De Wonderkat’ (uit: 'Kobus Kruls Parmantige Kattenboek', T.S. Eliot, vertaler: Gerrit Komrij, Bert Bakker, Amsterdam, 1985) in zijn geheel geciteerd.

Gisteren wees uw bestuurslid Ted van Lieshout mij erop dat ik mij, door deze “gedichten zonder toestemming en zonder het bieden van een passende vergoeding” over te nemen, schuldig heb gemaakt aan “internetpiraterij”.

Daar ik zulks niet op mijn geweten wil hebben, maak ik graag gebruik van de mij door de heer Van Lieshout geopenbaarde mogelijkheid via uw bureau “een overeenkomst te verkrijgen waarin overname van gedichten op internet geregeld kan worden”.

Omdat ik erop sta de voor het citeren van twee gedichten “passende vergoeding” te betalen, verzoek ik u mij voornoemde overeenkomst te doen toekomen.

Met vriendelijke groet en dank bij voorbaat,

Kees Spiering

……. . – 9635 .. Noordbroek – Tel.: (0598) …… of ……….
Internet: www.keesspiering.nl (i.v.) - E-mail: keesspiering@.........
Bankrelatie: ABN*AMRO, rekeningnummer: ………

Macavity (door Kees)

2007-06-07T13:24:00.000+02:00

Zo is er ál-tíjd wat.
Luister.
T.S. Eliots gedicht over Macavity las ik voor het eerst op 14 november 1988, in een prachtig naargeestig Londens low budget-hotelkamertje. Sindsdien wilde ik een kat met die naam.

Tussen 14 november 1988 en 2 juni jongstleden deelde ik mijn leven met zeven katten. Geen van hen heette Macavity. Hun namen waren Dader (†), Indiana Jones (†), Woempie(†), Lutje, Lobke, Bilbo (?) en Thorin (†).
Alle kwamen op jonge leeftijd bij mij zodat ik ze desgewenst alle zeven Macavity had kunnen noemen, maar een fatsoenlijk mens geeft een kat geen naam die hem of haar niet past. Ik adviseer zelfs katten helemáál geen naam te geven en ze zichzelf te laten benoemen. Dat doen katten.
Neem Indiana Jones, die zich eind jaren ’80 aandiende. Ik gaf haar een naam die haar niet paste. Hoe hij luidde, herinner ik me niet, maar het was geen naam voor de onbesuisde avonturier tot welke deze poes zich ontpopte. “Jij bent een echte Indiana Jones,” sprak ik, na haar weer eens uit een benarde positie te hebben bevrijd, en voila. Indiana Jones tot in de dood.
(“Ze leeft nog!” riep Dochter (5) omdat de wind de kattenharen bewoog en toen ik op het punt stond de aarde terug te scheppen, sprong ze in het graf. “Ze ligt niet goed.”)
Woempie, ook eind jaren ’80. Zelfde verhaal andersom. Kreeg een vergeten naam die haar zeldzaam lieve karakter op geen stukken na recht deed. Ze wilde - ze móest anders heten, maar hoe? “Hé vrouwtje,” begroette ik haar. God herinnert zich hoe ik via ‘woman’ Woempie vond. Woempie moest het zijn.
Da’s A.
B: Indiana Jones, Thorin en met name Dader neigden karakterologisch naar Macavity, maar Indiana was zwartwit, Thorin blauwgrijs en Dader zwart. Macavity is – Eliot laat er geen misverstand over bestaan – ‘ginger’. Daarbij waren Indiana Jones en Thorin poezen terwijl Macavity een kater is. Hoezeer ik ook naar een Macavity verlangde: ik wilde sterk zijn en geen concessies doen. Beter geen Macavity dan een pseudo. Uit respect voor de kat die een naam moest, voor Macavity en T.S. Eliot, én omdat ik wist ‘Macavity’ slechts éénmaal te zullen uitdelen. In dat opzicht verschil ik van een mijner Terschellinger oudooms, die zijn lange leven lang al zijn honden Max noemde.
Wachten behoort niet tot mijn sterke kanten, maar ik moet toegeven dat je er plezier van kunt hebben. Achterin april vroeg Oom mij telefonisch of wij niet een paar jonge katten wilden. Kennissen van hem hadden een nestje. Ja, dat wilden wij. Vriendin is gek op katten, ik houd tot in het oneindige méér van honden, maar vind katten in en om het huis wél plezierig, en als je zo woont als wij, komen muizenvangers van pas.
Jongstleden zaterdag haalden we ze op en – de Heer zij geloofd en geprezen –
een van de twee was ruimschoots voldoende ‘ginger’ om ‘Macavity’ te rechtvaardigen. Maar…. “De rode is een kater,” sprak Oom, die er in zijn hoogtijdagen, naast kippen, ganzen, eenden en marmotten, nooit minder dan zeven honden en 20 katten op na hield. Maar…. Haháááá. Thuis zette ik het tweetal op de badkamervloer. Hoe zwaar zouden ze zijn? Paar 100 gram? Hoe hoog? Een decimeter? Ik leidde Alyssa binnen. Tien keer zo hoog, 225 keer zo zwaar. De grootdeels witte wist niet hoe snel ze zich achter een stapel handdoeken moest verschansen, maar de rode bleef zitten, keek naar Alyssa’s kop (in haar plaats hadden wij een 18 meter hoge hond gezien), hief haar rechterpootje en blies. Ik wist genoeg. Macavity was gearriveerd.

Gisteravond begaf ik mij met Macavity, Wonder en Alyssa naar mijn dierenarts, Anton. Alyssa mankeerde niets, maar het is niet verkeerd een hond ook eens voor koek en knuffels naar de dierenarts te brengen. Én ik wilde haar wegen. (67,5 kilo.) Terwijl Anton Macavity en Wonder onderzocht, lag Alyssa naast de dierenartsassistente, die de koekjestrommel beheert. “Twee poesjes,” zei Anton.
“Nee,” zei ik, “die rode is een kater.” Anton keek opnieuw. “Ze zijn érg jong,” zei hij, “en dan is het niet altijd even makkelijk te zien, maar volgens mij is dit toch echt een poes.”
Zo is er ál-tíjd wat.
Maar het blíjft Macavity.
Eliot heeft zich vergist.
Kijk maar.

Macavity: The Mystery Cat

Macavity's a Mystery Cat: she's called the Hidden Paw -
For she's the master criminal who can defy the Law.
She's the bafflement of Scotland Yard, the Flying Squad's despair:
For when they reach the scene of crime - Macavity's not there!

Macavity, Macavity, there's no one like Macavity,
She's broken every human law, she breaks the law of gravity.
Her powers of levitation would make a fakir stare,
And when you reach the scene of crime - Macavity's not there!
You may seek her in the basement, you may look up in the air -
But I tell you once and once again, Macavity's not there!

Mcavity's a ginger cat, she's very tall and thin;
You would know her if you saw her, for her eyes are sunken in.
Her brow is deeply lined with thought, her head is highly domed;
Her coat is dusty from neglect, her whiskers are uncombed.
She sways her head from side to side, with movements like a snake;
And when you think she's half asleep, she's always wide awake.

Macavity, Macavity, there's no one like Macavity,
For she's a fiend in feline shape, a monster of depravity.
You may meet her in a by-street, you may see her in the square -
But when a crime's discovered, then Macavity's not there!

She's outwardly respectable. (They say she cheats at cards.)
And her footprints are not found in any file of Scotland Yard's.
And when the larder's looted, or the jewel-case is rifled,
Or when the milk is missing, or another Peke's been stifled,
Or the greenhouse glass is broken, and the trellis past repair -
Ay, there's the wonder of the thing! Macavity's not there!

And when the Foreign Office find a Treaty's gone astray,
Or the Admiralty lose some plans and drawings by the way,
There may be a scrap of paper in the hall or on the stair -
But it's useless to investigate - Mcavity's not there!
And when the loss has been disclosed, the Secret Service say:
`It must have been Macavity!' - but she's a mile away.
You'll be sure to find her resting, or a-licking of her thumbs,
Or engaged in doing complicated long-division sums.

Macavity, Macavity, there's no one like Macavity,
There never was a Cat of such deceitfulness and suavity.
She always has an alibi, and one or two to spare:
At whatever time the deed took place - MACAVITY WASN'T THERE!
And they say that all the Cats whose wicked deeds are widely known
(I might mention Mungojerrie, I might mention Griddlebone)
Are nothing more than agents for the Cat who all the time
Just controls their operations: the Cleopatra of Crime!

DELANO

2007-06-06T12:55:00.000+02:00

Ik zat op een terrasje. Eén tafeltje verder zat een moeder met chagrijn. Ze dronk koffie, cappuccino. Maar naast haar zat haar twaalfjarige zoon, en de twaalfjarige zoon had goede zin.

'Mam,' zei hij, 'vroeger lustte ik nooit koffie. Nu wel.' En hij keek verlekkerd naar haar cappuccino.
'Grauw,' deed de moeder, 'dat is niet voor kinderen.'
'Maar ik lust het écht!'
'Nee. Grom.'

Ze stonden op, want de moeder hield het echt niet meer uit in die veel te vrolijk makende zon. Haar zoon sprong ook op, maar terwijl de moeder tassen bijeengraaide, en sjaaltjes zocht, gooide de jongen een suikerzakje leeg in zijn moeders laatste beetje koffie, en probeerde razendsnel een slokje te nemen.
Zijn moeder zag het op tijd en begon te blaffen: 'DELANO! LAAT DAT! KOFFIE IS NIET VOOR KINDEREN! GRRRR!'

Met grote spijt, maar toch ook nog met pret-ogen zette Delano het kopje terug. Moeder trok langs mijn tafeltje op zoek naar minder boze oorden, en Delano slenterde dan maar mee.
Maar opeens stond hij nog even stil. Hij keek om naar het verlaten tafeltje en naar het kopje. Zijn glimlach spatte uit zijn gezicht, hij zwaaide met één hand kort naar de koffie en fluisterde: 'Doei, cappuccino.'

94 honden en 2 katten (door Kees)

2007-06-06T10:41:00.000+02:00

Jongstleden zaterdag reden wij naar Tiel om deel te nemen aan de jaarlijkse ‘clubmatch’ van de Old English Mastiff Club Nederland (OEMCN). We zagen er 75 Old English (O.E.) Mastiffs en Alyssa werd vierde in de categorie Jonge Honden -Teven.
Misschien was dat, ten dele, mijn schuld. Als ik met haar had geoefend, waren we wellicht derde geworden, maar ik hád niet met haar geoefend. Niet in ‘showen’ althans.
‘Showen’ klinkt onnatuurlijk, maar ís het niet. Íedere hond ‘showt’, zelfs als pup. ‘Showen’ is niets anders dan het aannemen van een alerte houding. Wanneer een drie maanden oude pup door de tuin scharrelt en van tussen de brandnetels rond een gele bal hem onbekende geluiden hoort komen, gaat hij, tenzij (nog) een schijterd, onmiddellijk ‘showen’. Neus in de lucht, spieren gespannen, een achterpoot verder naar achteren dan de andere, klaar voor actie.
Je kunt een hond leren deze pose op commando aan te nemen, maar dat heb ik nooit gedaan. Ik ben geen fokker en doe niet mee aan keuringen of shows, behalve dan aan ‘clubmatch’ voornoemd, omdat die in de open lucht wordt gehouden en Alyssa het geweldig vindt temidden van (zo veel) honden – onder wie haar moeder en zusters – te toeven en zo veel O.E. Mastiffs bij elkaar en andere O.E. Mastiff-liefhebbers en op die dag altijd de zon en domweg fijn om met het hele stel (dit jaar: Dochter, Vriendin, Vriend van Dochter, Alyssa, ik) in een auto vol muziek door Nederland te rijden.
Maar goed. De ‘clubmatch’ van de OEMCN is een internationale wedstrijd (waaraan dit jaar - naast 49 Nederlanders - 2 Belgen, 5 Denen, 3 Duitsers, 1 Fransman, 1 Italiaan en 1 Oostenrijker deelnamen), de keurmeesters (dit jaar een Belg voor de teven en een Engelsman voor de reuen) zijn internationaal vermaarde rasdeskundigen en het is dus wél de bedoeling dat je je hond een beetje behoorlijk ‘voorbrengt’. Wat ik niet deed. Wat ik best had wíllen doen – en ook wel probeerde –, maar níet ten koste van ‘showtrainingen’. Niet dat ik er iets op tegen heb, maar waarom zoú ik.
Enfin. Eenmaal aan de beurt kwam de keurmeester op ons af en in plaats van een stoere pose aan te nemen, ging Alyssa zitten en offreerde ze de Belg haar machtige rechterpoot. Ik kon haar, liefste hond ter wereld, wel ópvreten, maar nam haar kwalijk dat ze vervolgens haar gebit niet wilde tonen. Dát hadden we namelijk wél geoefend, al anderhalf jaar. Niet uit competitieve overwegingen, maar omdat ik het, met name vanwege medicijntoediening, belangrijk vind mijn honden in de bek te kunnen (laten) kijken. Dus leer ik ze van jongs af op het commando ‘bekkie’ hun muil te openen. Edoch, jongstleden zaterdag te Tiel kon ik bekkiën wat ik wilde: - Alyssa verdomde het. “Diskwalificeren,” riep iemand, maar de keurmeester oordeelde anders. Alyssa werd vierde en ik ontving een bekertje dat, wijl ik dit schrijf, rechts van mijn toetsenbord staat. .
O.E. Mastiff? Zie hierboven, al is het gefotografeerde exemplaar niet representatief voor het ras. Zorba – zo heet-ie – is niet alleen de zwaarste O.E. Mastiff – maar, voorzover bekend, überhaúpt de zwaarste hond ter wereld. 155 kilo. Een qua gewicht gemiddelde Old English Mastiff-reu weegt tussen de 80 en 90.
Alyssa? Zie hieronder. (Die hand? Van mij.)

Halverwege de middag reden we naar Raalte, waar we geen honden zagen, maar Neef oppikten, die ons de volgende dag zou helpen Vriendins spullen naar hier te verhuizen, en waar we aten in een eetcafé waar ik nooit meer naartoe wil. Dat een tournedos een stuk dood dier is, weet ik ook wel, maar dat is voor een kok geen excuus het zo te laten smaken.
Vroeg in de avond reden we naar Oom, die in Lutten woont. Een van de ‘mooiste’, meest non-conformistische en inspirerende mensen die ik ken. We omhelsden en kusten elkaar en ik stelde hem de leden van mijn ‘gevolg’ voor. Dochter kende hij, Vriendin had hij één keer eerder gezien, Neef en Vriend zag hij voor het eerst. “Beeldschoon,” oordeelde hij terwijl hij Vriend de hand schudde en “óók beeldschoon” toen hij Neef begroette.
Behoudens zijn kippen, ganzen en poezen zagen we zijn Sint Bernhard (Bella), Mechelse Herder (Callas) en Jack Russell Terriër (Max). Wanneer Alyssa en Callas elkaar niet door Ooms boomgaardtuin achterna zaten, lagen ze, bijna tegen elkaar, te hijgen.
Omdat mij was gevraagd mijn mening over een nest Duitse Herders te geven, reden we met Oom naar een huis niet ver van het zijne. Daar zagen we zeven Duitse Herder-pups van een week of vier, zeven Maltezer Leeuwtjes en een Mechelse Herder.
Tegen elven reden we naar huis. Naast mij hield Neef een kattenreismand waarin twee kittens (week of zes) op schoot.
Deze heet Macavity:

En deze Wonder:

GEBOUW (extraatje, door Frank)

2007-06-05T09:57:00.000+02:00

Utrecht heeft een paar leuke gebouwen, zeker, maar het heeft vooral leuke toevoegingen aan gebouwen. Op het Utrechts Centrum voor de Kunsten heeft voor een grote Expo een tijd een enorme metallic mus gezeten. De ‘Neudeflat’ bij de Neude heeft Nijntje-oren en er is een Nijntjestoplicht. En we hebben de belachelijk pittoreske arbeidershuisjes van de ‘Zeven steegjes’.

Maar het mooiste, het allermooiste staat bovenop de Inktpot. Dat is een groot, grimmig gebouw, zo groot, grimmig en lelijk dat het stiekem prachtig is. Alleen al dat er mensen ooit op het idee zijn gekomen zoiets te bouwen. Misschien ken je het wel, de Parade zet ieder jaar vlak voor de Inktpot zijn kamp op.
Sinds diezelfde expo als van de mus staat op de Inktpot een ufo. Een hele echte. Hij is zilvergrijzig, met raampjes en heeft de vorm van een vliegende schotel zoals we die uit tekenfilms kennen. Maar wat het voor mij helemaal afmaakt is dat bovenop een deurtje open staat.
Iets is uit deze ufo gekomen. Het dwaalt nu door Utrecht. Wat zou het denken?

Gele bal (door Kees)

2007-06-05T00:47:00.000+02:00

Liefdesverdriet. God ja.
Mijn derde was van dien aard dat ik het naar mijn huisarts bracht. Die bekeek het en sprak: “Duurt een jaar.”
Ik consulteerde een kleine psycholoog en huilde in zijn spreekvertrek als een beer met zijn poot in een tandklem. De bejaarde zielkundige bracht mij tissues en thee en diagnosticeerde een “acute zware ‘klassieke’ depressie”. Behandeling ervan ging zijn mogelijkheden te boven, er was medicatie vereist, ik moest naar een psychiater.
Niet gedaan.
Wel, Godbetert, overwogen het hulppakket van zelfbenoemd liefdesverdrietdeskundige Roel van Duijn aan te vragen. Echt waar.
Mijn verdriet was een cocon, zonder ruimte voor méér dan mij, en wat iedereen ook zei: ik kon werkelijk niet geloven er ooit een scheurtje in te zullen zien verschijnen, laat staan dat hij er op een dag niet meer zou zijn. Vacuüm verpakt in verdriet, als de halve haan van Herman Kramer in zijn plastic.
En het huis uit hè, het huis waarin haar aanwezigheid alom, en haar afwezigheid ook, waar wanhoop en verdriet en uitzichtloosheid, naarmate het buiten donkerder werd, ondraaglijker werden zodat ik vluchtte, avond aan avond, de auto in, de weg op, weg, weg - naar haar ouders, haar broer en schoonzus, haar vriendinnen, mijn vrienden. En maar praten, en maar huilen. En het maar niet begrijpen.
Maar soms moet je terug.
Ik sliep in de logeerkamer, wilde niet in het bed dat we hadden gedeeld, ‘kón’ dat niet, maar af & toe moest het, dus trok ik het hoofdeind van mijn loodzware teakhouten tweepersoonsledikant, boot voor Elysische reizen, van zuid naar oost om niet te hoeven liggen zoals wij hadden gelegen.
En soms hoef je níet terug.
Na een etmaal Amsterdam reed ik naar mijn noorden, maar het vooruitzicht in het donker thuis te komen, in dat huis vol schaduw en demon, was een gruwelmuur zonder opening zodat ik lukraak oostwaarts reed en me omstreeks middernacht bij een hotel in Gelderland vervoegde.
De volgende dag reed ik mijn auto achteruit een rood Peugeotje in. Niks voor mij, maar ik was niets dan verdriet, wilde weg maar wist niet waarheen en huilde alweer. Er zijn betere redenen om achteruit een rood Peuzjootje in te rijden, maar niet meer dan twee.
Ik ontweek alles wat herinnering en dus pijn zou kunnen verhevigen, wat ten dele neerkwam op het ontwijken van schoonheid. Schoonheid verhevigt verdriet. Wat je doorgaans gelukkig maakt, maakt je, liefdesverdrietig, óngelukkiger. Míj althans. De mooiste muziek. De mooiste poëzie. Maanlicht op natte dakpannen. Hoe de avondhemel zich over een maïsveld welft. Schoonheid stak een machete in de wond en draaide en wrikte.
Wanneer ik naar Barend & Van Dorp keek, meende ik haar in het publiek te zien zitten.
Andere vrouwen, ja natuurlijk, andere vrouwen, haha en hatsekidee, geen hand maar een land nietwaar, dus ging ik uit eten met A (B.) en naar een concert met B (M.) en hoewel ik me er weinig van herinner, waren dat vast aangename avonden, maar nee, ik wilde niet mee naar binnen en de kus bij de voorkeur sloeg me Haar gezicht met zo’n kracht voor ogen dat ik naar mijn auto vlúchtte.
Ja, klote.
En het gaat niet over. Nou ja, het gaat over, maar het blijft. Een gele bal in een hoek van de tuin, die je verwaarloost zodat het gras erom- en overheen groeit en de brandnetels en het kleefkruid. En de enige manier om het écht te laten overgaan, is een nóg Grotere Liefde vinden. Of haar na 22 jaar terugzien, een verhouding beginnen en erachter komen dat jullie niets delen dan herinneringen. En dan vrienden worden. Dan is het nóg niet over, maar wel zo over als mogelijk.

RADIO KOOTWIJK

2007-06-04T19:54:00.000+02:00

Commenter Gerco reageerde op een van mijn vorige stukjes over mooie gebouwen. Hij noemde het gebouw A van Radio Kootwijk. Ik zocht op internet informatie over dit gebouw en kwam op fascinerend terrein.

Radio Kootwijk is namelijk geen radiostation, of een instelling of zo. Het is een dorp. Vlakbij Apeldoorn.
Een dorp dat geboren werd in de vroege jaren twintig van de vorige eeuw. De PTT richtte een zendstation op, met zes hoge masten. Het zendstation onderhield bijvoorbeeld de contacten met Nederlands-Indië. De langste zender werd 'Lange Gerrit' genoemd. In de Tweede wereldoorlog bliezen de Duisters de zender op.

De eerste werknemers van het zendstation werden verplicht dichtbij te wonen. Voor hen werden barakken neergezet. later werden dat huizen, en nu is Radio Kootwijk een echt dorpje, met 120 inwoners. En, zoals de officiële Radio Kootwijk-website meldt: een belangenvereniging die zorg draagt voor ontspanning en jaarlijks verschillende evenementen organiseert, zoals: Eierenzoeken en schatgraven, dauwtrappen, Voetbaltoernooi en het Sint Nicolaasfeest.

De trots van het dorp is gebouw A - zie foto. Dat was ook het gebouw dat Gerco bedoelde in zijn comment. Het is van de Duitse architect Jules Maria Luthmann. Gebouw A is nu een monument, en wordt af en toe als decor voor films gebruikt. Bijvoorbeeld voor de Amerikaanse film Mindhunters uit 2004.

De zenders zijn inmiddels in onbruik geraakt, en zelfs neergehaald. Het eigendom van de officiële gebouwen is overgedragen aan Staatsbosbeheer, maar er is nog niet voor elk gebouw een nieuwe bestemming. Een van de kleine gebouwtjes is nu een schaapskooi, maar er staan er ook nog een paar leeg. Sommige grotere gebouwen werden anti-kraak bewoond, maar er zijn ook drama's: zowel gebouw H alsook gebouw F zijn vorig jaar door onduidelijke oorzaken afgebrand...

Dank, Gerco, voor een mooie tip. Volgens mij moeten we erheen.

W. (door Kees)

2007-06-04T01:08:00.000+02:00

Er moest worden verbouwd, dus belde ik bouwbedrijf S. Klein familiebedrijf, ‘geleid’ door K. en W. Broers. Grote sterke kerels, vaklui, weinig woorden. Recht door zee en afspraak is afspraak. Geen mannen voor de administratie, - die werd bestierd door G., W.’s echtgenote, die ik nooit heb gezien, maar telefonisch vaak gehoord. Vriendelijk heldere stem. Ze leek me sympathiek en kordaat.
Ik belde bouwbedrijf S. omdat K. en W. en hun mannen in een van mijn vorige huizen voorbeeldig werk hadden verricht. Én omdat ik bij die gelegenheid op ze gesteld was geraakt. Dus liet ik anderen geen offertes maken. De rust van genegenheid en vertrouwen is mij meer waard dan een paar 1000 € minder rood.
Er hoefde niet veel te gebeuren. Paar binnenmuren eruit en de dakconstructie verstevigen. Voor het installatiewerk bestelden K. en W. elektriciens en loodgieters. Ieder zijn vak.
De verbouwing werd uitgevoerd door W. en een kleine, zwijgzame man, die ik nooit zonder ijsmuts heb gezien.
Ik ben groot, W. was groter. Ik ben dik, W. was dikker. Reus van een vent, ex-profvoetballer, kalend, stoppelbaard. Prachtige man. Wanneer hij moest lezen of schrijven, zette hij een brilletje op, maar de pootjes bereikten nooit zijn oren. Een man bij wie je je veilig voelde. Bij wie je je, zolang je ‘normaal’ deed, veilig kón voelen. Een Groninger beer, een lieve.
Vanwege een beperkt budget konden we geen ‘witte’ stukadoor inhuren, dus deed W. me voor hoe je een muurtje stuukt. Meesterlijk. En de keukenvloer uitvlakken: “Dat kan je ja zelf.” Binnensmonds, op die intimiderende, typisch Groninger toon waarin de niet-Groninger onder meer spot en verwijt bespeurt. Maar toen ik het ‘nieuwe’ huis ’s avonds bezocht, wachtte mij een stuk multiplex waarop W. had geschreven én getekend hoe je een vloer uitvlakt. En een paar dagen later belde hij ’s avonds. “W. hier. Gelukt met die vloer?”
Ruwe bolster. Trots op zijn zoon, die in zijn sport tot de besten van Nederland behoort. Bezorgd om zijn opa, die aan kanker lijdt. “We passen om de beurt op. Ik moet hem om het half uur naar de wc dragen. Hij was een beer, nu til ik hem met één hand.” Vertelde hij wanneer we in de onttakelde woonkamer op vouwstoeltjes boterhammen aten.
Dat was een maand of drie geleden.
Vandaag bereikte mij het bericht van W.’s zelfmoord.
Zijn echtgenote had hem in april verlaten. Ik vermoedde zoiets. Toen mijn vriendin haar onlangs belde om iets over een rekening te vragen, kreeg ze W. aan de lijn. Nee, G. deed de administratie niet langer. “Privé-omstandigheden.”
Naar verluidt, greep G.’s vertrek W. dermate aan dat hij psychisch ziek werd. Ziek en zieker. Tenslotte vond zijn huisarts dat W. moest worden opgenomen. De Groninger gigant wist niet of hij dát wilde. Een middaglang sprak hij met vrienden, familie, zijn zoon. Tenslotte liet hij weten hen vóór negen uur ’s avonds te zullen vertellen of hij zich naar de afdeling Psychiatrie van het Universitair Medisch Centrum Groningen wilde laten brengen.
Men liet hem alleen. Waarna hij in zijn huis zóveel benzine uitgoot dat het binnen 20 minuten opbrandde. Zijn overbuurman: “Ik kwam tegen zessen thuis, niets aan de hand. Het huis stond er gewoon. Ik zette een Cd op en toen ik na vijf nummers naar buiten keek, was het wég.”
Letterlijk onvoorstelbaar. Zó groot en breed, zó sterk en onderkoeld. Als je nou toch, zou je denken, íemand de pis niet lauw maakte.
“De liefde,” zei Geert van Oorschot, “is iets heel moois.”
Het duurde een etmaal vóór men W.’s resten vond, in een hoek van een vertrek dat er niet meer was.

HIJ IS ER WEER

2007-06-03T12:07:00.000+02:00

De man uit het Noorden is terug.

Dichter, schrijver, vertaler, mastiff-kenner (en trouwens: alle hondenrassen) en Noordbroekenaar
KEES SPIERING.

In de begindagen van dit blog was hij een van de pilaren onder een wankel gebouwtje. Nu is hij er ook nog eens drie stutbalken en een koepelverbinding bij.

Welkom terug, Kees, en de komende twee weken, vanaf morgen, hangen wij weer aan je stukjes als aan een uitstekende rotspunt!

GEBOUW (extraatje, door Jan Paul)

2007-06-03T11:59:00.000+02:00

Als tegenhanger van het moderne KPN-gebouw kom ik met de basiliek van St-Agatha en St-Barbara in Oudenbosch.

Gisteren waren we in Brussel en zoals in elke échte stad staan daar veel schitterende paleizen. Ons land heeft geen enkel paleis dat zich kan meten met die van andere landen. Daar denken we te klein voor. Het koninklijk paleis op de Dam zou in Parijs leuk zijn voor een stadsdeelraadskantoor. Voor het Nationaal Schoenvetermuseum in Londen. Of voor het consulaatsgebouw van Trinidad en Tobago in Sint Petersburg. Meer niet. Doe maar gewoon.

Maar Pater Hellemons van het 3500 zielen tellende Oudenbosch dacht er in 1865 anders over: ´Over vijftig jaar wonen hier misschien wel 5500 mensen. We hebben dus een grotere kerk nodig.´ Daarom zamelde hij (veel) geld in en gaf hij de beroemde architect Cuypers de opdracht om de Sint Pieter van Rome na te maken. In een schaal van 1 op 16. Dat lijkt klein, maar wie vanuit Rotterdam naar Zeeland rijdt, ziet de koepel van de basiliek al op kilometers afstand. En van dichtbij is hij nog veel mooier en imposanter.

Tussen snelwegen, weilanden en heel veel niets is de basiliek van Oudenbosch een parel. Een voorbeeld van wat je krijgt als je eens niet calvinistisch denkt.

BATTLE OF THE BANDS

2007-06-02T23:07:00.001+02:00

Vanavond een youtube-vondst. Beetje gewelddadig, maar daar gaat het niet om. Kijk eens naar deze bijzonder knappe combinatie van allerlei bekende platenhoezen, en hoe de oorlog van hoes tot hoes uitbreekt...

GEBOUW

2007-06-01T20:33:00.001+02:00

In mijn favoriete dagblad Trouw wordt al een tijdje aandacht besteed aan de mooiste gebouwen van Nederland. Uiteindelijk leidt dat tot het verkiezen van Het Mooiste Gebouw.

Een van de mooiste gebouwen van Rotterdam vind ik in elk geval het hoofdbureau van de KPN. Het staat op de Kop van Zuid, net ná de fameuze Erasmusbrug (de mooiste brug die we in Nederland hebben).
Het gebouw is van de Italiaanse architect Renzo Piano. Het heeft een enorme voorgevel, waarop ongeveer duizend grote groene lampen zijn aangebracht. De lampen worden individueel, interactief aangestuurd, waardoor er op de mega-wand lichtpatronen ontstaan.
Er worden 'voorstellingen' mee gemaakt, de lampen gaan in een bepaalde frequentie aan en uit. Van die 'voorstellingen' maakt KPN de helft. (Hebben ze daar iemand speciaal voor in dienst?)
De gemeente Rotterdam maakt ook 20 % van de beelden (van algemene sociaal-maatschappelijke aard) en de Willem de Kooning Academie, de kunstacademie dus, maakt de resterende 30 % van de lichtvoorstellingen.

Erg mooi vind ik vooral het feit dat de gevel voorover helt. Deze hoek loopt parallel aan de schuinte van de pylonen van de Erasmusbrug.

Voor de vaste bijdragers of commenters van deze site: wat is jullie mooiste gebouw? (Of: een mooi gebouw). En wil je er een stukje over schrijven? Ik maak er dan een aparte posting van... Niks hoeft natuurlijk hè, maar ik ben wèl benieuwd...

ZOMERGASTEN & SONJA

2007-05-31T23:06:00.000+02:00

Ik ben zeer in de verleiding gekomen om iets te schrijven over Sonja. Om wéér iets te schrijven over Sonja. Sonja Barend. En ik weet dat het jeugdsentiment is, maar, eerlijk waar, ik heb zoveel aan haar uitzendingen gehad - ik denk werkelijk dat ik mede door de Sonja-uitzendingen ben gevormd. Dus ik doe het toch maar even. Voor mezelf dan maar.

Vanavond was de aller-aller-allerlaatste Sonja, een compilatie van vele jaren mooie gesprekken en bijzondere optredens. En ik was geroerd door het een na laatste fragment. Blijkbaar was er ooit een uitzending waarin kinderboekschrijvers uitgenodigd waren. Ik zag Evert Hartman, Thea Beckman, Miep Diekmann, Dick Bruna en Joke van Leeuwen. Maar ook Paul Biegel! En het gesprek werd uiteraard gevoerd met Annie M.G. Schmidt. Een koninginnengesprek dus. Koningin tegenover koningin.

Sonja vroeg aan mevrouw M.G. wat het geheim was van 'leuk oud worden'.
'Allereerst,' zei Annie, 'geloof ik dat je veel moet roken.'
Haar verdere adviezen waren: 'Zorg dat je, als je getrouwd bent, naast de man en de kinderen, ook wat dingen voor jezelf blijft doen. Iets leuks. Een hobby of zo.' En terwijl de eindtune al begon te spelen, begonnen haar ogen te twinkelen en voegde ze er aan toe: 'Vreemdgaan bijvoorbeeld.'

Ik zou die uitzending graag, graag, graag herhaald zien, niet vanwege dat vreemdgaan, want mevrouw Schmidt vond het leuk een beetje te shockeren, denk ik, maar wel vanwege alles wat er verder is gezegd, ook door de andere schrijvers,
en het is in elk geval een van de fragmenten die ik ooit zou willen zien bij Zomergasten.

Wat leidt tot de volgende vraag, de vraag die ik al een tijdje wilde stellen: wat zouden jullie, mochten jullie Zomergasten-hoofdgast zijn, willen terugzien?

De perfecte leugen (door Alexander)

2007-05-30T23:39:00.000+02:00

Welke rol ik zou willen spelen. Nou, die van Richard Gere in THE HOAX, een film die ik nog maar net in de bioscoop zag. Ik wil zijn rol hebben, ik wil de hoofdrol spelen, die van Clifford Irving, fabulerend journalist, fabulerend man. Niet omdat ik graag zo zou spelen als Richard Gere doet, maar omdat ik Clifford Irving wil zijn. Ik wil doen wat Clifford Irving deed.

Hij verzint dat hij de ghostwriter is van Howard Hughes, in die tijd de rijkste man op aarde, en bovendien een krankzinnige kluizenaar, die zelfs binnen zijn enorme luchtvaartmaatschappij niemand spreekt, hij stuurt alleen briefjes. Irving co-schrijft zijn autobiografie.

Verzint Irving. En het lukt. Ze geloven hem. Irvings truc is dat hij niets, níets liegt, behalve één dingetje, namelijk dat hij die 'autobiografie' schrijft. Dat hij Howard Hughes is. Maar verder klopt alles. Hughes ontmoet de uitgever nooit - maar ja, hij is dan ook een krankzinnige kluizenaar, die alléén contact met Irving wil hebben. Verhalen over Hughes' jeugd zijn wel af te troggelen bij oude kennissen, en verder is het vooral nauwkeurig denkwerk: Irving pluist Hughes uit alsof hij zijn romanpersonage is, volgt de logica van het verhaal. Hij moet voor zijn gevoel wel bijna echt de autobiografie van Hughes schrijven, anders wordt hij nog niet geloofd.

Maar het gaat toch mis, want Hughes is nog in leven en denkt op een gegeven moment iets als: ja hallo! Dus nee, ik wil die rol niet, ik wil beter zijn dan Clifford Irving.

Een identiteit creëren die niet mijn eigen identiteit is, maar die zo dicht bij de waarheid blijft, dat niemand vermoedt dat nou juist de kern gelogen is. Het moet niet moeilijk zijn. Dan noem ik mezelf Karel bijvoorbeeld, Karel Davids, en dan zou ik precies doen en zeggen wat Alexander Koning zou doen en zeggen, alleen dan onder een andere naam, en misschien zou ik hier en daar wat extra dingetjes nemen, ik zou sociologie studeren in plaats van psychologie, maar niet te gekke dingen. Het moet maar een béétje liegen zijn. En het beste verbergen is het dicht-bij-huis-verbergen. Ik zou ook rookgordijntjes plaatsen, ik zou Alexander Koning nog náást mij laten bestaan. Ik zou mensen laten geloven dat Karel Davids een ander mens is dan Alexander Koning. Ik zou mensen hen allebei laten kennen, zonder dat zij weten dat de een dezelfde als de ander is. Zolang ze hen niet allebei gezien of gesproken hebben, ontmoet, kan het lukken.

Ik zou alleen nog even moeten bedenken waar het goed voor zou zijn - als experiment, als test of het écht zou kunnen, als psychologisch experiment bij mezelf? - maar het zou de perfecte leugen zijn. De perfecte leugen is onontdekt.

En daarmee sluit ik af, geef ik het gastbloggerstokje door aan de volgende (en ik weet stiekem al wie het is, en ik ben heel blij dat diegene het is!!). Tot slot doe ik jullie nog de hartelijke groeten van Karel Davids.

Vertraging (door Alexander)

2007-05-30T20:59:00.000+02:00

Er komt nog iets, er komt nog iets, maar ik heb de hele dag vertraging en nu nog steeds, sinds het wakker worden heb ik het al. Maar mijn (voorlopig) laatste stukje op dit weblog komt nog! Vanavond nog. Owwowhowh. Maar het komt echt!

Maar ik twijfel nog waarover. Ik durf eigenlijk niet zo goed weer over muziek of over film te schrijven, al loopt mijn mond over van de muziek en de film. Dat heb ik al zo vaak gedaan. Ik ga ook niet weer de moralist uithangen, ik moet eerst maar eens uit mijn overpeinzingen over de jump-reacties komen.

Daarom maar even een andere methode: roept u maar. Wat wilt u weten? Waarover moet mijn laatste stukje gaan? Wie heeft een voorstel?

(Het blijven voorstellen hè, niet bindend dus.)

MAGERE MELK

2007-05-30T10:39:00.000+02:00

O, wat hou ik van magere melk!
Ik vind het zo lekker dat ik inmiddels volle melk ben gaan verafschuwen. Gelukkig hebben ze bij de AHtoGo op de stations tegenwoordig kleine kartonnetjes magere melk. En ik heb eindelijk uitgevonden dat in Frankrijk magere melk 'écremé' heet.

En nu las ik een artikeltje vol hoop. Het is hoop in de vorm van een koe, en de koe heet Marge.
Marge is een zwart-witte Friese (Bibi, am I right?) en ze werd geboren op een Nieuw-Zeelandse boerderij. Maar ze bleek een gekkie. Ze heeft zulke rare genen dat ze ‘magere’ melk produceert. Melk met een normale hoeveelheid eiwit met veel onverzadigde vetzuren en slechts 1 procent verzadigde vetten. Verzadigde vetten zijn slecht voor het hart. Bovendien zit er veel gezonde omega-3 in haar melk.

Marge is een wonder! Het onderzoeksbedrijf kocht haar onmiddellijk. Kosten: 177 euro. En nu wordt er met haar gefokt. Inmiddels zijn er dus kalveren met dezelfde genetische eigenschappen. ViaLactia, dat biotechbedrijf, is nu bezig om een hele kudde koeien met de genen van Marge te fokken. In 2011 wil het bedrijf de markt op met magere zuivel!

En dus mag Marge van mij wel een standbeeld. En een lofdicht. En een boek. En een eigen reclamefilmpje. Met die meneer. Jullie weten wel.

HET WOORD AFSCHEID

2007-05-29T21:41:00.000+02:00

Het woord 'afscheid' is rooiig. Dat komt door de F, die nogal donkerrood op de andere letters afstraalt. Maar ook door het bloederig-verdrietige dat aan dit woord kleeft, nu de nieuwe twee weken van Alexander morgen ook alweer om zijn.

Gemeen.
Gemeen van de tijd die sneller heeft zitten lopen.
Gemeen van de dagen die harder zijn gaan staan gaan.

Maar -
we zullen Alexander toch weer terug zien.
Hoewatwat?
Dat maken we binnenkort bekend.

Nu eerst weer een droevig handje, slappe tranen en een triest jumpje voor de roeier, de culturer, de gitarer en de reizer. Dankjewel voor alweer memorabele stukken.

Tot snel.

Jumpen (door Alexander)

2007-05-29T12:42:00.000+02:00

Het was goed dat André Rouvoet op tv bij DWDD – oh, wat mis ik dat programma – liever meneer en u genoemd wilde worden dan André en jij. Verstandig. Helder. Hij was minister, hij wilde aangesproken worden als minister. Hij nam een hoge positie in en daar hoorde nou niet meteen een pretentieuze titel als excellentie bij, maar toch zeker wel die u-afstand.

Eerst heftig knikkend en daarna ‘ja! ja!’ mompelend las ik vanmorgen een opiniestuk van Toon Beemsterboer in NRC.NEXT. Hij had het over een gevoel dat ik een paar weken geleden kreeg, toen ik André Rouvoet zag opduiken in het vrolijke uitsmijtertje van het NOS Journaal. Een (dubbel) gevoel van down the drain. Wat er gebeurde: Rouvoet jumpte (link).

Jumpen is de nieuwste rage onder jongeren, en ziet eruit, zoals Beemsterboer het heel leuk omschrijft, ‘als een kikker die niet kan kiezen tussen ballet en klompendans’. Jumpstyle is het nieuwe gabber. Jumpen is het nieuwe hakken. Iets van jongeren dus. En André Rouvoet heeft die vrolijke hype met zijn gejump ‘vakkundig om zeep geholpen’. Beemsterboer meent dat het fenomeen dankzij de gretige adoptie van de heren politici nu voorgoed uncool is geworden. Het wordt zelfs ingezet (ingezet!!) bij projecten tegen overgewicht – een doodskus voor de hype.

Nou heb ik op die stelling wel wat aan te merken, want zóveel hoef je je daar als jumper ook niet van aan te trekken. Maar het aanzien van André Rouvoet is veel heftiger geschaad. Het probleem is niet dat Rouvoet een modderfiguur sloeg, nee, hij jumpte best leuk, had er lol in. Maar die u-afstand. Die is weg. En als hem het vousvoyeer-aanzien zó weinig kon schelen dat hij het in anderhalve cameraminuut down die drain duwt, dan kan ik de uitspraak bij DWDD ook niet meer serieus nemen. Daar wilde hij meneer zijn.

Een meneer jumpt niet.

APART BREIN

2007-05-29T09:12:00.000+02:00

Ik heb een apart brein!
Heb ik nét gelezen. Yeah! Feestje?

Het gaat om de samenvatting van een artikel in de NRC, dat ik net aantrof op een nieuwssite. Twee psychologen van de universiteit in Amsterdam hebben mensen onderzocht die bij het zien, of het denken aan bepaalde letters, onmiddellijk vaste kleurassociaties hebben.
Dat heb ik. Dat had ik als kind al.

De T is zwart bijvoorbeeld. De S is (licht)rood, de E is metallic rood, de X is zilver, de H is blauwgrijs, etcetera.
Mensen die dit hebben heten synestheten, en de twee wetenschappers hebben onderzocht wat altijd al vermoed werd: wij hebben meer zenuwverbindingen in ons brein!

Het schijnt (sorry) vooral onder mensen met creatieve beroepen voor te komen. Arthur Rimbaud schreef er zelfs een gedicht over. Ook interessant: de geassocieerde kleuren blijven een leven lang dezelfde. Maar ze verschillen wel heel erg per synestheet. Zo ben ik het helemaal niet eens met de kleuren van de weekdagen van de meneer die het plaatje krijtte.

Ik ben heel blij (het woord 'blij' is voornamelijk lichtbruin). 'We zijn ErKeNd!' Zou er een belangenvereniging bestaan? Met vergaderingen in een zaaltje waar dan op de uitnodiging niet staat waar het is, maar waar alleen een kleurvlakje te zien is. En dat we het dan toch allemaal vinden? (O nee)

En mogen jullie dan ook komen? Of zijn jullie niet OSM?
En zouden er ook mensen zijn die bij de letters muziekjes horen in plaats van dat ze kleuren zien? Of geuren waarnemen? Dat de Q naar kabeljauw ruikt en de V naar toverinkt? En waar is wetenschappelijk medewerkster Miebeth als je haar nodig hebt?
Hm.
Dit wordt een rijke dag (dinsdag, dus: nogal lichtblauw, beetje groen op het eind, door die 'g' en de neutrale , boterkleurige 'a').

PS De tekening is van David Bisschop Boele. En veel meer over synestheten is te lezen via deze link.

Marlango (door Alexander)

2007-05-28T21:44:00.000+02:00

Ja, ik heb ook niet zo heel veel te zeggen. Ik zit te luisteren.

Ik heb wel een verhaaltje. De zanger Tom Waits trad ooit op in Australië, toen hij vertelde over een vrouw die hij eens ontmoet had. Ze heette Suzie Marlango en ze droeg altijd kleren van angorawol. Ze had angorawollen truien, angorawollen kousen en ook in haar schoenen was angorawol verwerkt. Nooit zag hij haar weer, maar hij kan niet aan angorawol denken zonder aan Suzie Marlango te denken.

Marlango werd na dat verhaal de naam van een jazzformatie uit Spanje. Buiten Spanje kent, geloof ik, niemand hen, behalve ik. (Indien wél: dan grijp ik graag de mogelijkheid aan om mij hier te etaleren als fan in need of een andere fan.) AUTOMATIC IMPERFECTION is de raar getitelde titelsong van hun tweede album. Zangeres Leonor Watling heeft een lome stem, een beetje scherp, maar ook jazz-achtig rondrollend, en kraakhelder. Er komt ook nog een hele fijne, hele lijzige elektrische gitaar in voor.

Ze zingt over allerlei rare dingen. Vrij vertaald luidt het refrein: ‘Soms, op de een of andere manier, vindt de maan een wiegje in verkeerslichten. En het werkt. Het werkt.’ (Sometimes, somehow, moon finds a cradle in traffic lights. And it works out. It works out.) Daar zouden ze wel een poëzie-uitleg-missionaris op af mogen sturen. Er zit ook nog een mooie clip bij die er flink op los verwijst naar LOST IN TRANSLATION, de prachtige film die op wisselende plaatsen in mijn topdrielijstje staat.

Ik luister nog even verder. Ook? Hier is meer, en meer, en nog meer.

ZODIAC

2007-05-28T21:43:00.000+02:00

Ook over een film.
ZODIAC namelijk.
Heel sterk.

Waar ik erg van houd bij écht spannende cinema (deze film gaat over de jacht op een seriemoordenaar), is dat alle middelen ingezet worden om het verhaal te ontrafelen. Plotsgewijs moet alles kloppen, en dat doet het in deze film. Cinematografisch moet alles kloppen, en de beelden in deze film zijn steeds in bepaalde kleurschema's, hetgeen de aandacht van de kijker intensifeert. En de acteurs moeten kloppen.

En hey, it's Jake Gyllenhaal. De mooiste man op aarde. Daarbij een acteur die zijn films slim kiest. Ik zag van hem Donnie Darko, Jarhead en Brokeback Mountain, alle drie uit mijn lijstje beste films ooit.

Verder heb ik niks te zeggen. Want ik zit nog even te denken. Aan de film.

Woordenoorlog (door Alexander)

2007-05-27T23:07:00.000+02:00

Toch kunnen ze het in Amerika beter, films maken. Gisteren zag ik in de bioscoop INTERVIEW van regisseur Steve Buscemi, de Amerikaanse remake van de film van Theo van Gogh. Beter dan het origineel.

Het scenario van Theodor Holman is vrijwel hetzelfde gebleven, gelukkig, want dat was al ijzersterk. Het sterkste van de film. De film gaat over de actrice Katya (oorspronkelijk Katja Schuurman) en een morsige politiek journalist die met tegenzin voor een interview naar het soapsterretje toe gestuurd is. Die desinteresse maakt het interview vanaf het begin gedoemd te mislukken. Maar het gesprek gaat dóór en langzaamaan ontspint er zich – er is geen betere gelegenheid om het woord ‘ontspint’ te gebruiken dan hier – een vlijmscherp gesprek, een kat-en-muisspel in dialoogvorm. Een woordenoorlog.

Bloedspannend is het. Zoals een vurig politiek debat spannend kan zijn. Zoals een ruzie vol ingehouden woede adembenemend kan zijn. Ze spelen voortdurend spelletjes met elkaar, ze leggen vinnige vallen in hun woorden.

Twee dingen zijn er anders in de remake. Ten eerste speelden in Van Goghs versie Katja Schuurman en Pierre Bokma de hoofdrollen; nu treedt champagnefeestjesdame Sienna Miller op als Katya en regisseur Steve Buscemi zelf is Pierre. En zij acteren net iets subtieler, net iets onderhuidser, net iets beter. Ten tweede is het scenario ietsjepietsje aangepast, en door die aanpassingen is het net iets beter, ook weer subtieler en daardoor minder glad. En nog altijd zo vlijmscherp, dat je zelfs als je de ontknoping al kent, tot het einde toe ademloos toekijkt.

GEZICHTEN

2007-05-27T21:09:00.000+02:00

Ik weet nog waar ik liep. Op het schoolplein namelijk, ik zat in de eerste klas. Ik was zes jaar, en ik dacht na over gezichten.

Ik zie de tegels die ik tijdens mijn denken voor mijn voeten zag nog steeds. Ik zie ook de overkant van het schoolplein voor me, waar het hoofdgebouw van onze school stond. En ik weet dat ik naar de zesdeklassers keek. Vooral naar de meisjes. Ik vond er een paar zo op elkaar lijken, en ik wist dat ze geen zussen waren, zelfs geen familie van elkaar.

En toen bedacht ik het: dat God niet elke keer iets nieuws kon verzinnen voor al die gezichten. Dat hij maar een beperkt aantal ogen, neusvleugels, wangen, haren, oren etcetera had. Dat hij die in verschillende bakjes had liggen, in een gigantisch hemelse voorraadschuur, maar dat er toch een eind kwam aan die bakjes.

Later ben ik mijn eigen theorie trouw gebleven. Nog steeds herken ik mensen die ik niet eerder heb gezien. Ik herken ze aan hun categorie. Ik heb niet meer de wens om, zoals vroeger, al die gezichtensoorten na te tekenen en alle namen te geven, maar het is natuurlijk gewoon wiskundig waar: al die gezichtsonderdelen kunnen laar op een beperkt aantal manieren gecombineerd worden, en daarna is het op.

Dat betekent dat het ook waar is wat ik daarnà dacht, op dat schoolplein: dat er een dubbelganger van mij moet zijn.
Ik hoop hem snel te ontmoeten.
Om dan hard weg te rennen, achteruit de tijd in, naar mezelf als zesjarige, en om mezelf dan op mijn eigen schouders te hijsen en naar boven te roepen: 'Jochie, je had gelijk! Je had groot gelijk!'

Weten jullie ook nog van jullie kinderinzichten?

VADER ABRAHAM

2007-05-26T23:43:00.001+02:00

Vanochtend zat ik in de bus en de chauffeur had heel zacht de radio aanstaan. Het nieuws begon. Via de bekende, vaste nieuws-stem hoorde ik een bericht over Vader Abraham. Ik kon het niet goed verstaan, maar een officieel bericht over Vader Abraham, artiestennaam van Pierre Kartner, kon toch alleen maar betekenen dat...?
Ja hoor, daar sprak de serieuze nieuwsstem al uit dat 'het grootste succes van Vader Abraham HET SMURFENLIED was...' etc. etc. etc.
De bus stopte en ik moest uitstappen. Ik had dus niets heel erg duidelijk gehoord, maar ik was toch geschrokken: Vader Abraham was dood.

Ik dacht: zo verdwijnen de jaren zeventig langzamerhand volledig. Mijn jaren zeventig. Ik mijmerde nog wat door terwijl ik naar de trein liep.
Bij alle sms'en die ik vandaag stuurde dacht ik: eerst even melden dat V. A. dood is. Maar het waren toevallig sms'jes aan zeer jonge mensen, voor wie Pierre Kartner geen betekenisvolle entiteit zou zijn, en zijn verscheiden geen schok. Dus ik tikte niks.

Gelukkig maar. Vanavond was ik weer thuis, en ik googlede en googlede, maar niks over het tragische sterven. Wel een ander bericht: Vader Abraham heeft aangekondigd 'over drie jaar' te stoppen. Niet nu. Niets actueels. Niks aan de hand. Nepnieuws.

Maar dus wel op het officiële nieuws geweest. Voorgelezen door de officiële nieuwslezer. Ik ben kwaad. Ik hoop van harte dat Vader Pierre nog zevenhonderd jaar leeft, maar ik wil niet dat hij aandacht krijgt doordat hij zegt dat hij over drie jaar, zes jaar, veertig dagen, tweeënenhalve maand zal stoppen. Vlieg op. Ga in een klein café aan een verre haven zitten murmelen. Of in een waterkraan.
Ja. En wie moet ik eigenlijk neerslaan om voortaan van dit soort non-nieuws versmurfd te blijven?

Tristan da Cunha (door Alexander)

2007-05-26T12:20:00.000+02:00

Het eiland Tristan da Cunha, daar wil ik ooit nog eens heen. Het is officieel de meest afgelegen bewoonde plek ter wereld, middenin de Atlantische Oceaan, ligt halverwege op de lijn tussen Kaapstad en Buenos Aires. Het is een piepklein vulkaaneilandje en vrijwel onbegaanbaar, hoge rotsen rijzen op uit de onstuimige oceaan. De ontdekker van het eiland, de Portugese kapitein Tristão da Cunha, gaf het eiland zijn naam zonder er voet aan land te hebben gezet. Enkele tientallen kilometers naast Tristan ligt het eiland Inaccessible. Daar woont niemand en daar komt ook bijna nooit iemand.

Vanaf het vasteland kun je maar een keer in de drie maanden naar Tristan toe. Erheen vliegen is onmogelijk – het eiland glooit te veel voor de aanleg van een landingsbaan. Per schip kan wel. Er vertrekt vier keer per jaar, uit de haven van Kaapstad, een containerschip dat naar Antarctica koerst en dat een tussenstop maakt bij Tristan. Dat is het enige moment waarop de eilanders contact hebben met het vasteland, dan komt de post.

Het is geen fijn eiland om te zijn. Het is er altijd bewolkt, altijd koud, pinguïntemperatuur, en het stormt er keihard en onophoudelijk. Mensen houden er schapen en poten aardappels. Er zijn een paar dagen in de maand waarop de stormwind zo draait dat de kreeftenvissers uit kunnen varen.

Er wonen bijna driehonderd mensen op het eiland, met acht verschillende achternamen. Veel mensen lijden er aan astma of glaucoom, ziektes die vaak ontstaan door huwelijken met (verre) verwanten. Bezoekers worden oogluikend toegestaan, tot de volgende boot uit Kaapstad weer arriveert. Voor buitenlanders is het verboden zich permanent te vestigen op Tristan da Cunha.

ONBEREDENEERBARE REISWENSEN

2007-05-25T19:12:00.001+02:00

Vandaag eten Jan Paul, Bibi en ik samen. Niet van 1 bord. Wel van 1 gerecht. En we drinken uit 1 fles: Rose des Balmes 2005.
Maar we spreken over reiswensen die niet te beredeneren zijn. Waar willen we heen en waarom in godsnaam?

Tijd voor antwoorden.
Bibi. Go.

Daar ben ik, ja. Ik wil naar Odessa. Vanwege de naam. Vanwege de lege reis per trein erheen. Vanwege de aardrijkskundeles vroeger op school. En misschien om die eerste letter, die 'O'. Want 'O', daar zit iets van verwondering in. O mijn hemel, O God, O nee toch, O,o,o wat heb je nu gedaan, O dessa. Daarom, dames en heren, o daarom.
Daar komt Edward, ster van dit blog. O kom d'r maar in E!

E: Ik wil naar heel veel. Het zijn inderdaad meestal taalkundige aanleidingen, volkomen willkeurig, zapsgewijs en flutredenig. Allereerst de Far Oer eilanden (tussen Engeland en IJsland). Ook wel vanwege het eiland-aspect. Maar ik heb ook ooit een bandje gekregen met popliedjes in het Faroers. Verder wil ik naar veel Oosteuropees. Allereerst Albanie. Daar heeft de burgemeester van de hoofdstad kunstenaars de oudcommunistische flatgebouwen laten beschilderen. Dat wil ik zien. Maar ook Slovenie. En heel graag naar Alma Ata. Ik ga zeker zeker zeker zeker mee met Bibi naar Odessa. En omdat Sorrento volgens goed ingewijden een geluksplekje is doen we dat ook. Plus Sydney. Plus. Plus. Plus. Stop.
Over naar Jan Paul. Daar is ie.

Hallo...?

Ben ik live...?

Aha. Ik wil heel graag in de zomer naar de skigebieden in Nieuw Zeeland. Om een extra winter en een stukje minder zomer te hebben. Een sneeuwstorm in augustus, dat lijkt me geweldig. Het hoeft maar een keer in mijn leven.

Goh, twee stukjes op mijn eigen blog en nu hier weer. Nou ja. Zolang het goed betaalt blijf ik schrijven.

Edward nu weer: Jan Paul begint te schrijven en roept: Alma Ata! Dat wil ik ook! Maar vervolgens schrijft hij er hierboven niks over. Hoe kan dat nou? En vanmiddag had hij het gloeiend en liefdevol over Groenland. Conclusie: Ik ga met Jan Paul mee naar Groenland, Bibi gaat met mij mee naar Alma Ata waar Jan Paul dan al is, en we zien elkaar halverwege ook, en dat is Odessa. En dan gaan we echt beredeneren waarom we daar zijn. Rose-loos.

Jan Paul: 'Ik wil naar Nuuk.'
Edward: 'Dat staat hierboven al.'
Jan Paul: 'O.'
Edward: 'Of wil je nog wat zeggen, Jan Paul?'
Jan Paul: 'Ik had een hele tijd de webcam van Nuuk als een van mijn favoriete websites!'
Bibi: 'O.'

De foto is genomen... op vakantie. In Finland.

Drietrapsraket (door Alexander)

2007-05-24T23:39:00.000+02:00

Met de Guatemala-pleisters nog fier op mijn armen liep ik gistermiddag door de Albert Heijn. Er was een plank heringericht, zag ik, en daar stonden ineens flesjes vruchtenlimonade van het merk Maaza. De sapjes hadden bijzondere kleuren en smaken: er was melkwit lycheesap, dieporanje mangosap, warmgeel passievruchtsap en knalroze guavesap. Ik koos het guavesap.

De beslissing was gebaseerd op de eerste drie letters van het woord guave.

Mijn enige ervaring met het fenomeen guave dateert van jaren geleden en ik herinner me vooral een weinig sappige melige roze brij. Het guavesap was wel sappig. Het was verrassend lekker en smaakte ánders. Het had de zoetheid van mango en de frisheid van peer. En het was roze. Wat op zich al bijzonder en leuk is. En niet dat halfroze rood van vruchtensapjes met aardbeien. Echt knalroze.

---

Ik las vandaag in de NRC.NEXT een ontzettend lovende recensie van het nieuwe boek DUIZEND SCHITTERENDE ZONNEN van Khaled Hosseini. Hij schreef eerder DE VLIEGERAAR, dat zich afspeelt in het Afghanistan onder de Taliban. Ik heb dat nooit gelezen, maar ik geloof dat ik iets gemist heb. Als ik mensen vroeg of ik het moest lezen, antwoordden ze me meestal dat het wel sentimenteel was, dus dat ik daar dan wel zin in moest hebben. En er lagen even hoge stapels vliegeraars als Kluuns. Dat vond ik ook al een veeg teken.

Dus ik had het maar even laten zitten. Maar als een kwaliteitsrecensent schrijft over het ook al best sentimenteel getitelde DUIZEND SCHITTERENDE ZONNEN: ‘De schrijver […] is erin geslaagd een epos te schrijven dat ontroert, dat je boos maakt en dat je doet huiveren. Hosseini is een vakman, in staat geloofwaardige personages te creëren en verhaallijnen soepel in elkaar te weven.’ – nou, dan ben ik om. Zo naar de boekhandel.

---

Raar bericht lees ik net. Er komt een nieuw programma op tv, KORTE LONTJES heet het. ‘Het programma laat op een ludieke manier zien hoe de verborgen camera registreert hoe mensen hun geduld kunnen verliezen in lastige situaties waar iedereen in het dagelijks leven mee te maken krijgt. Verkeersergernissen, burengerucht en andere moeilijke momenten worden feilloos door de camera gevangen.’

Ik ben er op voorhand tegen. Omdat ik op voorhand tegen uitlokking ben. Nu gaan ze mensen irriteren om te zien hoe zij dan geïrriteerd doen. Je kwéékt daarmee negatieve gevoelens, die er anders niet geweest zouden zijn. Alsof je iemand gaat ontvoeren om te kijken hoe hijzelf en zijn familie daarop reageren. En als het juist moralistisch wil laten zien dat wij te korte lontjes hebben, lijkt het me niet dat je die dan nog eens moet gaan aansteken.

DE RACISTE

2007-05-24T22:53:00.000+02:00

Vanochtend zat ik in de trein, met een reisgenoot. We spraken over van alles, en ook over ex-president Clinton en diens aanhang onder 'the blacks'.

Toen gebeurde er iets zeer gedenkwaardigs.
Er stond ineens een aardige, kleine, oudere mevrouw naast ons. Ze had spierwit haar. Ze hield een boekje in haar hand. 'Sorry,' zei ze, 'dat ik zomaar onderbreek, maar ik wilde even iets zeggen over de blanke mens.'

En toen brak ze los.
Ze was in 1939 geboren en voor haar hoefde al die rassenvermenging niet. Het blanke ras was tenslotte het beste op aarde, ja, zo zag zij het hoor. En het heet niet wít, het heet blánk. Ze zag niet in waarom er zoveel zwarten in ons land moesten komen. Want we worden overspoeld. En Hitler noemde het zo en zo (en toen kwam er een Duits term die we niet verstonden). En ja sorry hoor dat ze het zei, maar vrouwen luisterden nooit naar haar. Ze was zelfs al eens naar de keel gevlogen. Maar het blanke ras wás gewoon beter dan andere rassen, dat wist iedereen.

Het ging maar door. Ik zei: Mevrouw, u begrijpt natuurlijk wel dat wij het totaal niet met u eens zijn.
Ja, dat wist ze wel, zei ze , maar... en toen kwam er een herhaling van boven.
Ik zei: Kent u ook donkere mensen?
Toen werd ze fel. Daar gíng het niet om, zei ze, en toen kwam er... een herhaling van boven.

Mijn reisgenoot was rustiger in zijn reacties. Hij zei bijvoorbeeld: Welk boek leest u? En ook: Mevrouw, ik denk niet dat u bang hoeft te zijn dat u niet wit zult blijven.

En toen moesten we alweer uitstappen. Ik vond dat jammer. Dat vond mijn reisgenoot ook. Want nu hadden we opeens een echte, zuivere, raciste gesproken. Iemand die noch hij noch ik ooit te spreken zouden krijgen.
En in had (meer dan hij) een gedeelte van mijn tijd verdaan door tijdens haar tirade te denken: ik kan hier toch niet naar luisteren, ik moet toch duidelijk zijn nu, ik moet er toch tegenin gaan!
Dat deed ik dus ook wel, maar eigenlijk was het véél interessanter geweest te weten waar de adelaarssterke overtuiging bij deze mevrouw vandaan kwam.
Uit angst natuurlijk. Ongetwijfeld. Ze had ergens een joekelgrote angst opgedaan. Maar waar kwam die angst vandaan? En door wie was de dame beïnvloed, of op het racistische pad gebracht?

Dat had ik kunnen leren - als we bijvoorbeeld hadden gevraagd of we haar eens mochten opzoeken. Dan had ik misschien de kans gehad racisme beter te begrijpen - want begrip leidt tot een betere bestrijding (mocht ik ooit in de positie komen dat ik dat zou moeten bestrijden). Ik denk dat we kansen hebben laten liggen.

Toch een miraculeuze ontmoeting. Met te weinig tijd en te weinig effectiviteit. We komen haar natuurlijk nooit meer tegen. Deze witte, van woede trillende, oma-achtige dame. Sorry, deze blánke oma-achtige dame.

O ja - welk boek ze las? Een pocketje. Dr. Who.

VERLOREN

2007-05-23T22:33:00.000+02:00

Onlangs blogte ik hier een lijstje op van boeken die ik nog moest lezen. Een van die boeken was 'Het schervengericht' van A.F.Th.
En wie van soap en verborgen plot-aanwijzingen houdt, kon gisteren uit een van de Kreta-foto's opmaken dat ik het op z'n minst ernstig geprobeerd heb.

Want dat is zo. Ik heb het zeer ernstig geprobeerd. In, op en boven Kreta werkte ik aan de 1050 pagina's die dit boek telt.
En ik moet zeggen: ik heb verloren. Na 450 pagina's heb ik het opgegeven.

Ik vind het een vervelende knock-out. Een stomme loss. Ik wilde namelijk zo graag. Ik heb alle delen van zijn vroegere cyclus 'De tandeloze tijd' heel, heel, heel graag gelezen. Ik heb de losse boeken heel, heel, heel graag gelezen. Maar 'De Movo Tapes' heb ik ook al van me af gestoten (werpen gaat een beetje moeilijk met die pillen), en nu ligt dit nieuwste boek ook weer als een baksteen op mijn leesgeweten. Mijn leesgeweten krijgt er bronchitis van. Want ik vrees dat het het einde is van mijn A.F.Th.-pogingen.

Ik las maar en las maar en merkte steeds maar dat het me geen hout kon schelen wat die mensen allemaal dachten en zeiden daar in dat vette boek. En ze praten ook allemaal hetzelfde. In spreekwoordjes. In slimmigheden. Zelfs al hebben ze net iets ergs meegemaakt.

Goed, het ligt aan een aan mij ontbrekend Movo-talent. Ik ben een snoertje kwijtgeraakt. A.F.Th. en ik zijn niet meer compatibel. En omdat A.F.Th. compatibel is met heel veel mensen, belangrijke leesmensen, ligt het echt aan mij. Verloren. Verloren. Verloren.
Ik sta hier en ik voel ze niet: moeilijke voeten. Sorry.

Met prik (door Alexander)

2007-05-23T14:12:00.000+02:00

Gelukkig hoef ik de komende dagen niet te roeien, want dat zou even niet gaan: ik loop nu rond met twee slampamperige hangarmen met tachtig euro aan vaccinaties erin. Ze voelen aan alsof ik voor elke neergetelde euro een liter vaccinatievocht ingespoten heb gekregen. Af en toe is het alsof er iemand met een breinaald in mijn linkeroksel prikt. Maar ik geniet. De twee pleistertjes op mijn bovenarmen voelen behoorlijk stoer.

Het gaat heel erg goed met mijn geplande reis naar Guatemala. Vliegticket is geboekt, paspoort verlengd, Lonely Planet aangeschaft en vanmorgen heb ik dus twee prikken gehaald. Hepatitis A en DTP. Er was inloopspreekuur bij de GGD en ik ging er enthousiast glunderend naar toe. Ik had echt zin in die prikken. Omdat het een stapje dichter naar de reis toe is (en omdat ik prikken stiekem best wel spannend en stoer vind).

Het krappe overloopje in het GGD-gebouw zat stampvol wachtende mensen en de in groten getale aanwezige peuters verspreidden een oorverdovend gedrein. Het duurde iets minder dan anderhalf uur voordat je aan de beurt kwam. Een jankjengelend jongetje maakte de wachtkamer een uurlang deelgenoot van zijn jankende gejengel. Ik dacht: ach, dat hoort erbij, en las onverstoorbaar een krantje en een boekje.

En toen mocht ik naar Willemijn, de beginnende arts die enge verhalen vertelde over muggen en malaria en dengue. Ik knikte daar begrijpend en stoer op terug. Het recept voor 130 antimalariapillen pakte ik aan alsof het een boodschappenbonnetje was. Audrey, de prikverpleegkundige, vroeg daarna grijnzend: ‘Guatemala? Wat moet je dáár nou?’ En ik kon daar breed op teruggrijnzen. De injecties voelde ik nauwelijks. Toen de pleistertjes opgeplakt waren kon ik losjes mijn mouwen omlaagschuiven en heel normaal mijn jas aantrekken en ontspannen lachend de prikkamer verlaten.

Nu laat ik aan iedereen die in mijn buurt komt mijn pleisters zien. Mijn huisgenoot werkte al erg goed mee. Terwijl ik mijn mouw opstroopte zei hij: ‘Zo, heb je een tattoo laten zetten?’ Bijna goed.

LAATSTE FOTO UIT KRETA: DE GELUKSKATJES, WACHTEND VOOR ONZE DEUR

2007-05-23T07:02:00.001+02:00

Happy dance (door Alexander)

2007-05-22T23:55:00.000+02:00

Mensen zouden wat vaker een happy dance moeten doen als ze gelukkig zijn. Als ze bijvoorbeeld in Amsterdam zijn. Wat ik meestal doe als ik mij op de Amsterdamse grachten bevind is fietsen. En waar ik zei fietsen bedoel ik heel hard scheuren en bochten afsnijden. Eigenlijk: me met fiets en al op enorme snelheid door onmogelijke verkeerssituaties heen manoeuvreren.

Ik doe nooit dansjes. Dat doet John Green, als hij in Amsterdam is. Op bruggen, op straat, in het Stedelijk Museum, op het Rembrandtplein, op de Dam zelfs. (Woowww!) (En: 'The natives laughed at me.') John Green is een Amerikaanse jeugdboekenschrijver en ik kan niet zeggen dat ik hem al langer kende dan ik het weblog van Edward ken – Edward schreef een poos geleden over John Green en diens weblog, toen John Green een prijs had gewonnen en toen zijn euforie op film vastgelegd werd, en hij dat filmpje op internet plaatste.

Nu blijkt John Green in Amsterdam te zijn. Getuige zijn nieuwste filmpje. Hij is zo blij om hier te zijn dat hij niet kan ophouden met happy dancen. Het is een filmpje waarmee hij een Amsterdammer als ik weer even laat stilstaan bij het voorrecht om in deze stad te mogen wonen. Amsterdammers, en mensen in het algemeen, zouden wat vaker een happy dance moeten doen.

FOTO UIT KRETA (3) - DE BOEKEN BIJ HET ZWEMBAD

2007-05-22T23:25:00.001+02:00

FOTO UIT KRETA (2) - HET DORPJE

2007-05-22T23:23:00.000+02:00

FOTO UIT KRETA (1) - HET GELUKSHONDJE

2007-05-22T23:20:00.001+02:00

Briesjebriesje (door Alexander)

2007-05-22T00:15:00.000+02:00

Ik had het heelheelheel druk het afgelopen weekend, er moest een belachelijk lang werkstuk komen waaraan ik iets te laat begonnen was. Na een lummeldag op zaterdag zette ik zondagochtend mijn wekker om zeven uur ’s ochtends en sloot ik me de hele dag op in mijn kamer. Uit die ingrediënten was een prachtige zenuwinzinking opgeborreld, als ik Donavon Frankenreiter niet had gehad.

Donavon Frankenreiter heeft al een prachtige naam, de ideale naam voor een surfende gitarist met een zandkorreltje in zijn honingstem.

De hele zondag tokkelden de twee cd’s van Donavon Frankenreiter door mijn kamer. Het is muziek als een zeebriesje. Het is ondenkbaar zijn muziek te horen zonder aan warme zonneschijn te denken. Laid-back dude-muziek. Makkelijk in het gehoor, funky en jazzy, wiegend-swingend, niet al te interessante teksten – veel half-geforceerd-geknepen oh baby baby, ooh oh oh, we’re freee freehiehiehie – maar dat is ook maar beter voor studie-achtergrondmuziek.

De muziek is best Jack Johnson-achtig. Maar die maakt lome, zorgeloze strandmuziek. Met ruisende golven, maar zonder zilt zeebriesje. Het is wel móói, maar een heel album van hem is vaak zo loom dat ik er van in slaap val. Niet echt iets om bij aan het werk te blijven. Donavon Frankenreiter laat tussen de briesjebriesjemuziek door zijn stem golven – butterflahahay – en daardoor wordt zijn geluid niet monotoon. Zijn stem klinkt af en toe wat ruwer, en niet zo honingzoetzacht als die van Jack. Bij Donavon zit er ook af en toe een zandkorreltje tussen de honing, zo'n stiekem korreltje dat knerst tussen je tanden. Donavon heeft niet het gladgeschoren koppie van Jack. En hij heeft lang surfershaar en een borstelige snor.

www.myspace.com/donavonfrankenreiter

HANDTEKENING

2007-05-21T20:51:00.001+02:00

Vandaag was ik op verschillende scholen in Utrecht om voor te lezen en iets over mijn werk te vertellen. Het was erg leuk. Het meest bijzondere was het bezoek aan twee 'kopklassen', met 13- en 14-jarigen die nog maar een paar jaar in Nederland zijn. Zulk soort lezingen, met zulke uitstekende docenten, en zulke enthousiaste, spetterende leerlingen, zijn een cadeau aan de voorlezer.

Bij de laatste groep, een groep 5, vroegen de kinderen om een handtekening. Eén jongetje kon alleen maar 'wowwww' zeggen, toen ik een handtekening op een blaadje zette.
'Ik heb nog nóóit een handtekening gehad van iemand, en nu heb ik er één!' riep hij.
Hij straalde.
Maar opeens corrigeerde hij zichzelf. 'O, nee, dit is de twééde handtekening die ik van iemand heb gehad! Wowww!'
Zijn buurjongetje vroeg hem van wie hij dan de eerste handtekening kreeg. Het buurjongetje zei: 'Van een voetballer, zeker?'
'Ja,' was het antwoord. 'Van een voetballer.'
'Van welke?' vroeg ik, denkend dat, gezien zijn geweldige geestdrift, die eerste wow-handtekening wel van een héél belangrijke voetballer moest zijn.
Maar dat lag anders.
'O,' zei hij. 'dinges.'

Even was het 1-0 voor de Literatuur.

Geen privacy alstublieft (door Alexander)

2007-05-20T23:28:00.000+02:00

Zou privacy over vijftig jaar iets volkomen ouderwets zijn? Dat vraag ik me af. Oprecht.

Het is begonnen met mensen die hun liefdesleven behalve met hun telefoongesprekspartner ook met de hele treincoupé deelden. Afgezien van de schaamteloosheid om je treincoupé met die verhalen op te zadelen, is het ook opmerkelijk openhartig. Privacy wordt steeds minder belangrijk, lijkt het wel.

Mensen gooien hun hele fotografische hebben en houden op internet. Waar de hele wereld het kan zien, waar de zoekspinnetjes van Google het registreren en het backuppen, zodat het ook praktisch nooit meer verdwijnt. Internet is vergeven van de onbekende mensen, die het niet erg vinden dat andere onbekende mensen hen zien terwijl ze halfnaakt en met halfopen mond aan hun neus friemelen.

Op de website Flickr worden elke minuut honderden foto’s toegevoegd aan de openbare database. Via de verslavende want vreemde website www.flickrvision.com kun je met een landkaartje volgen waar de laatste foto’s zijn toegevoegd. De foto’s krijg je meteen te zien. Krijgt iedereen die maar wil meteen te zien.

Ik zag een troostende papa met een klein meisje in een wit jurkje, toegevoegd door Ronchis Monchis uit Guatemala. En ik zag de verfomfaaide Gareth Bradwick uit Wales, vermoedelijk net wakker of nodig aan slaap toe. Ik zag binnen een minuut grootouders, meerdere interieurs, halve armen, hertjes, een ijshockeyteam, een vis, iemand die een auto repareerde en drie bruidsparen (en de bruidsmeisjes van Brian en Joanne uit San Francisco).

Ik vind het zó vreemd. Wááááárom? Wáárom zet iemand al zijn foto’s in een openbare database? Maakt privacy dan echt niet uit? Ben ik de enige die het een vreemd en ongemakkelijk idee vindt, dat iedereen alles zomaar kan zien? Is het een gebrek aan schaamte, zijn het misschien vijftien minuten roem of stel ik me aan en is het doodnormaal? Hebben jullie ooit privéfoto’s, bijvoorbeeld van een vakantie of een familie-etentje, op een website gezet waarvan je weet dat ze daar niet alleen bekeken zullen worden door intimi die de weg erheen kennen?

POFFERTJES, OP EENZAME HOOGTE

2007-05-20T22:04:00.000+02:00

Ik hou héél erg van pofffertjes. En vandaag at ik ze in de lucht.

We vlogen uit Heraklion terug. Met Martin Air. Die hebben wel service aan boord, maar je moet ervoor betalen. Omdat we op rij 31 zaten, dat was de allerachterste rij, waren we zeer dicht bij het keukentje. Of hoe heet zoiets, de plek waar de kar klaar stond. En dus roken we bij het uitserveren opeens warme poffertjes. Dat is echt een heel vreemde geur als je nog maar een half uurtje geleden opgestegen bent van een nu weer zeer zonnig Kreta. (Hoewel, niet ver van ons appartement zagen we een kroegje dat 'De mallemolen' heette...)

Maar door die geur móest ik het wel bestellen. Drie euro per bakje van tien.
En dus at ik opeens poffertjes, op 11 kilometer hoogte. Ze zaten, warm en wel, in een kartonnen bakje. Ze waren wat aan de droge kant, maar toch best lekker, en het was nog een heel geklungel om ze zonder veel poederverlies met suiker te bestuiven. Gelukkig bleef de turbulentie even uit, anders hadden ze het op rij 28 vast ook gemerkt - een wolk van zoete roos.

Maar volgende keer eet ik ze weer gewoon in een ouderwetse kraam, met een vette dame, achter een vette bakplaat. Boter erover, smeltend van één van de poffers af glijdend. Veel te veel poedersuiker erover en iedereen een plakkerige snor. En o ja: dit alles slechts eens per jaar. Poffers verdragen geen hogere frequentie. De high-sky-exemplaren tellen niet mee.

Waarom vertel ik dit? Omdat we het hier laatst over smaak-plaats-hemelverbindingen hadden. En omdat ik zeker weet dat dit de meest letterlijke van dit hele weblog is.

FILMDECOR

2007-05-19T16:24:00.000+02:00

Gisteren zijn we gaan eten in een filmdecor.
Dat was een tip van ons bovenbuurjongetje. Het bovenbuurjongetje (9 jaar), die met zijn ouders en zusje inmiddels vertrokken is (terug naar Eindhoven), bespiedde ons de afgelopen dagen af en toe en kwam dat daarna melden. 'Jij zat buiten. Met de poes op je schoot.'
Maar hij vertelde ons ook dat hij zo van geschiedenis hield. Van opgravingen. En dat je hier moet toeteren als je met een auto in de bergen rijdt en de weg een bocht maakt. En dat het een klein stukje verderop de berg het leukst is, 's avonds.

Hij had gelijk. Het weggetje dat naar boven leidde, leek ons slechts op rotsen en hutjes uit te lopen, maar nee. We kregen de verrassing van de vakantie: er bleek een marktpleintje te zijn. Met restaurantjes eromheen, en lantaarnpalen, en plantenbakken met rozen. Een filmdecor in het niets. Een vreemd haventje voor romantische reizigers. We leken wel op de set van een nostalgische jaren-zeventig-komedie terecht gekomen te zijn.

Hoe kan dat? Hoe kan er een tijdlang niets zijn, dan wat dichtgemetselde huizen, en dan opeens een dorpje als een bloem?
Daar moeten zich de nodige soapverhalen afspelen. Iedereen kent iedereen, natuurlijk. Elke ober ziet welke terrassen het dit jaar beter doen dan de zijne. De zwerfkatten hebben namen. De honden liggen rustig midden op de weg, en als er een verdwaald autootje aan komt tuffen, dan moet dat remmen en wachten tot Opa Glostatopoulos zijn stok is komen zwaaien naar Zwartje (Mavrootje, in het Grieks).
Dit laatste zagen we echt gebeuren (inclusief stok en auto).

Maar de ober van ons restaurantje (als jullie er ooit komen: dat met de groene stoelen) had zijn eigen verhaal. In Duitsland geboren, uit een Duitse moeder en een Griekse gastarbeider ('Griechischer Wein!' Hit van Udo Jurgens, eind jaren zeventig), en nu zuchtend zelf ook maar terug naar Kreta. Helemaal naar Piskopiano. Gelukkig, gelukkig, was er af en toe een toerist die Duits sprak. Zucht. De ober bleef nog even aan ons tafeltje zitten. Zucht, hij moest weer eens aan het werk. Wiederseh'n.

Vandaag trouwens alleen maar regen. Droppels. Geen druppels. We gingen naar Heraklion. Daar aten we pizzastukken. En toen kwam er een bedelend jongetje. Die verkocht ons een kaars. Een mooie ook nog. Toen kwamen er nog twee bedelende jongens. Verbazingwekkende bedelende jongens. Modellen namelijk, alleen nog niet ontdekt door Mexx, Hugo Boss of CK. Prachtig waren ze, ooguitpuilend prachtig.
Ze waren ergens in de twintig, donkere huid en zwarte ogen. Ze droegen dezelfde kleren (rode truien) en keken in een ruit of hun haar nog goed zat. Eerlijk waar. En toch waren het bedelaars. Ze spraken geen Engels, maar ze lazen wel wat Engelse woorden van een papiertje op. 'Can you gghelp us please. Do you gghave a spease please?' Het duurde even, maar toen begrepen we dat ze met 'spease' een piece bedoelden. Een stuk van onze pizza's. Die konden ze krijgen. Natuurlijk.
Ze bedankten ons zes keer, en liepen toen weg, etend. Aan het eind van de steeg sloegen ze een arm om elkaars schouders.

Soms kan ik duizelig worden van de mensen om me heen waar ik alles van zou willen weten. Hun hele geschiedenis. Om er dan over te schrijven. Het decor incluis. Dzzzzjoej dzzzjoej (dat is het geluid van mijn duizeligheid).
Tot morgen. Terug in Rotterdam.

GRIEKS LICHT

2007-05-18T13:53:00.000+02:00

Ooit las ik 'Honderd deuren' van Maria Stahlie. En ik las verschillende reisboeken van mijn grootste geliefdste Nederlandse schrijver Alfred Kossmann. En in al die boeken kwam het Griekse licht voor.

En nu zie ik het zelf. Het regent hier weliswaar een beetje (het regent ongemerkt, weggeblazen regen is het, het zijn druppels in drag), maar het licht is zoals ik ooit las.
Dat betekent dat het strak opgespannen is. Het is licht dat als door een Olympische Haan uitgekraaid. Daarbij vergeleken lijkt het (toch ook respectabele) licht in Nederland weggelekt uit het plastieke zakje van een petshop-goudvis.

We lopen hier in het licht als in een eindeloze, nieuwe, nog niet ingerichte sporthal. Vrolijkheid blijft erin hangen, in dit licht, gedoe wordt gezuiverd.
Ik kan het iedereen aanraden. Zelfs als het regent.

En verder heb ik gisteravond weer mijn smaak-plaats-hemelgerecht kunnen eten: rijst in wijnbladeren. Dolmadakia.

En verder ook al niks te klagen. Tot morgen.

Achterwerk (door Alexander)

2007-05-18T12:09:00.000+02:00

Een van de minpuntjes uit mijn jeugd is dat mijn ouders geen abonnement op de VPRO-gids hadden. Ik had gelukkig wel een vriendje met een VPRO-gids. Als ik bij hem speelde trok ik me meestal even terug op de wc met de gids, om de achterpagina te lezen. De pagina, ACHTERWERK. Jongeren ontboezemen er openhartig en vaak ook enigszins onbeholpen hun problemen en levensvragen. Er worden op hartstochtelijke toon stellingen geponeerd, soms puberaal-emotioneel hard, waarop dan weer net zo heftig en onomwonden gereageerd wordt.

Gisteren was ik bij iemand thuis die de VPRO-gids had. Het was jaren geleden dat ik de achterpagina voor het laatst gelezen had. En weer stond er, onveranderd, een brief van buitengewone schoonheid, een ongepolijst, schattig-knullig geschreven episteltje, vol vanzelfsprekend jongemensenjargon, vol ingewikkelde puberheid:

Hoi, ik ben een meisje dat verliefd is. Maar dat vind ik stom, want ik ben op iemand die heel stom is. Maar ik kan mezelf maar niet dwingen om hem uit mijn hoofd te zetten. Ik schaam me ervoor, daarom zeg ik dat ik niet op hem ben. Van mijn vriendin mag ik niet met hem nemen, omdat we doen alsof we zussen zijn en zij wil geen familie van hem zijn. Gelukkig weet ze niet dat ik op hem ben.

Maar. Ik las ook deze zin.

Ik durf mijn ouders niet te vertellen dat ik rook. Als ik het mijn vader vertel, krijg ik zeker een klap in mijn gezicht en dat wordt ook geen leuke dag.

Die zin raakte me. En ik begon ineens te twijfelen. Dit leek een zin uit een boek, zo goed zit hij eigenlijk in elkaar. Aan de ene kant staat er een cliché in – de agressieve vader – en aan de andere kant krijgt dat cliché weer geloofwaardigheid door dat extra achterwerpselzinnetje. Dat ‘dat wordt ook geen leuke dag’ is eigenlijk overbodig, maar er spreekt juist even écht een persoonlijke stem in door. Het geeft het clichéachtige gegeven authenticiteit. Dankzij de dubbelopheid, die zo onbeholpen is.

Of juist niet. De schrijver van de brief lijkt onbeholpen, maar dat achterwerpselzinnetje is zo goed gekozen, staat er zó op de juiste plaats, dat hij zijn woorden bijna te goed gekozen lijkt te hebben om nog werkelijk te zijn. Is dit wel echt geschreven door een puberjongen die zijn hart uitstort? Het lijkt gepolijst ongepolijst. Ik weet het even niet meer. Misschien vind ik de werkelijkheid te werkelijk.

Spelletje (door Alexander)

2007-05-17T13:06:00.000+02:00

Het is Hemelvaartsdag, dus u heeft niets te doen als u niet naar de meubelboulevard gaat. Misschien is het leuk om dit spelletje eens te proberen. Neem er de tijd voor. De oplossing volgt later vandaag.

De opgave is om alledrie de huizen met water, gas en het lichtnet te verbinden, zonder dat de lijnen elkaar kruisen. Klik op het plaatje om naar de spelletjeswebsite te gaan. De eerste met de juiste oplossing wint een stuk appeltaart, de appeltaart van het café op hoek van de Westerstraat en de Noordermarkt hier in Amsterdam. Goed voor een smaak-plaats-hemel-verbinding.

Okee. Het is bijna vijf uur. Stop maar.

Terwijl dankzij mijn puzzeltje mensen van de literatuur gehouden worden, oerkreten te berde brengen of pieptuutgek worden, heb ik de oplossing ook nog steeds niet. Dat wist ik niet. Mijn lolbroek-huisgenoot F. zei er even niet bij dat er geen oplossing bestond, toen hij me vanmorgen deze website door-msn’de. Hij kwam daar zelf ook pas na anderhalf uur achter, toen we allebei al veranderd waren in gefrustreerde zombies. En jullie ook. Sorry. Geen appeltaart.

Dit plaatje ziet er namelijk wel heel leuk en indrukwekkend uit, maar het is geen oplossing. De oplossing bestaat niet. Ludo bluft. Wiskundig gezien is het onmogelijk, daar had mevrouw Zalfjes gelijk in. Het hoort tot de topological graph theory, een deel van de topologie dus (dat is iets wiskundigs en niet te verwarren met het basisschoolvak topografie, dat zich bezighoudt met waar de gemeentes Roodeschool en Nijkerk zich bevinden). Wie denkt de topologie te kunnen begrijpen: ziehier.

Er is overigens wel een lolbroek geweest die de puzzel heeft opgelost, door vals te spelen. Hij heeft een filmpje ervan op YouTube gezet. Hij doet iets met de rechtermuisknop. Flauw. Wat wel weer grappig is: de makers van het spelletje hebben het wel zo gebouwd dat er bij een correcte oplossing: ‘You win!’ verschijnt. Lolbroeken. Of bestaat er misschien toch een oplossing? Een paranormale, die wiskundigen niet kunnen verklaren, maar ach, wat betekent die wiskunde nou helemaal. Even proberen.

WAAR IK ZEI

2007-05-17T11:18:00.000+02:00

Ben dus een paar daagjes op Kreta. In Chersonnisos (foto zie in vorige posting, met dank aan Lennart en Maikel).
En het is hier heerlijk heerlijk weer met strakblauw aan de lucht en briesjes dwars door de zon heen. Kan niet beter.

We reisden met zo'n voorgeregelde reis. Grappig. Vooral omdat alles wat geregeld is net even iets anders kan zijn.
Het was gisteren een soort 'waar ik zei' reis.
Dus:

We zouden om 7 uur 's ochtends vertrekken vanaf Schiphol. Maar waar ik zei 7 uur 's ochtends werd het half 5 's middags.
We zouden opgehaald worden en met een taxi naar ons appartementje gebracht. Maar waar ik zei taxi werd het een bus voor alle Nederlanders die aankwamen.
We zouden meteen vertrekken, maar waar ik zei meteen werd het een uur later omdat we nog op een volgende vlucht moesten wachten.
We zouden voor de deur afgezet worden, maar waar ik zei was voor de deur was het drie straatjes verder, omdat de chauffeur de weg niet wist.
We zouden 800 meter van het strand zitten, maar waar ik 800 meter zei was het 3 kilometer.
We zouden wifi in het appartement hebben maar waar ik zei wifi was het geen.

Maar het fijne van dit alles is dat het ons geen moer uitmaakt.
Iedereen is vriendelijk en er heerst vrolijkheid en stilte over dit eiland. Het is nog niet druk, we hebben een megazwembad voor de deur dat er wachtend en warm bij ligt, het appartement is geweldig en we hebben twee superhondjes en een superkatje voor onze deur liggen wachten, om zodra we buiten komen, aangehaald te worden. Ze doen ons voor wat geluk is, en waar ik geluk zei bedoel ik:
geluk.

Een heel fijne vacantie beste Edward.....(door L & M)

2007-05-17T08:49:00.000+02:00

We wensen jullie een cool awesome vacantie toe op Kreta.
Rust maar lekker uit van alle drukke tijden die er geweest zijn.
Gewoon nu maar ff je accuutje opladen.
Toevallig zitten jullie ook nog'es mooi in de buurt van oma Astrid's lievelingsplaatsje ELOUNDA.
Dat komt omdat zij al heeeeel erg lang een heavy roaring fan is van Wie Betaalt De Veerman, die daar oa opgenomen is. Het cafe staat er nog zegt ze.
Ze gaat er nu nog zelfs vaak naar toe.
Veel funnetjes en happy Metaxa and elegant sirtaki dear Edward en kom safe'nd'sound weer bekkiehome in Rotjeknor.
Byeeeeeeeee from all of us downunder.

Some more new Ozzie supply about NOG EVEN OVER PESTEN (door L & M)

2007-05-16T12:32:00.000+02:00

(G'day bloggermates, this story not happened in Canberra ACT Australia but in Woodberry Public School, near Maitland in the New South Wales Hunter Valley Australia)

Bullied schoolboy may get $1m in damages

May 14, 2007 - 11:54AM

A troubled teenager is set to receive record damages of around $1 million after successfully suing the NSW government over being bullied at primary school.
Justice Carolyn Simpson concluded the school had "grossly failed" in its duty of care to Benjamin Cox, who now suffers from a severe psychiatric condition.
Mr Cox, now 18, was aged six and seven when he was regularly bullied by an older, disturbed pupil at Woodberry Public School, near Maitland in the NSW Hunter Valley.
The judge found the school's responses to repeated complaints by his mother, Angela Cox, were "dismally inadequate".

"His adolescence has been all but destroyed; his adulthood will not be any better," the judge said in the NSW Supreme Court.

"He will never know the satisfaction of employment.

"He will suffer anxiety and depression, almost certainly, for the rest of his life.

"He is unlikely to form any relationships, romantic or platonic.

"He has no friends and is unlikely to make any."

While the exact amount of damages has not yet been calculated, Mr Cox's legal team expects it to be around $1 million, thought to be a record in a school bullying case.
Monday's climax of the case coincided with a federal government move to give teachers and principals more power to address schoolyard bullying, and provide parents with more information about discipline, bullying and poor behaviour.
Mr Cox's case may also open the way for substantial damages awards for other bullying victims, lawyers said.
Mrs Cox gave evidence of her son becoming "absolutely petrified" of going to school, particularly after his tormentor tried to strangle him in February 1995.
When she complained about the school's inaction, she said a Department of Education officer told her "bullying builds character".
Her son continued to have nightmares and headaches, cried all the time and developed a severe stutter.
The little boy refused to use public toilets after telling his mother the older pupil jumped out from buildings - including the school toilets - and scared him.
Once she was called to the school office to find her son crying, with a lower tooth missing and a bleeding lip.
He told her the older boy had "tried to shove his jumper down his throat".
Justice Simpson accepted Mr Cox was subjected to "harassment, bullying and assault" at the hands of the other boy.
She also accepted that Mrs Cox made repeated attempts to have the school authorities intervene and control the conduct of the other boy.

"The staff made no attempt to deal with a serious problem", the judge added.

"The school authorities responded quite inadequately to an escalating problem and failed to take such steps as were reasonably required to protect (Benjamin) from the conduct of a plainly behaviourally disturbed older pupil."

When Mrs Cox took her son out of the school in September 1995, she told the principal she was not going to submit him to any more bullying or hurting.
She said the principal told her: "You lose some kids and keep some".
Justice Simpson accepted psychiatric evidence that Benjamin had been a "very vulnerable" boy, having a genetic predisposition to depression or other such conditions.
But she also accepted that the bullying was the initiating factor which led to his current condition - variously described as Separation Anxiety Disorder; Post-Traumatic Stress Disorder and Depression.

The NSW Department of Education and Training (DET) is examining avenues for appeal.

A spokesman for the DET said lawyers were currently reading the judgment to see if there were grounds to lodge an appeal.

"The lawyers are examining the judgment to see what the options of an appeal are," he said.

The DET spokesman said that bullying was "not acceptable then" and is "not acceptable now" adding that a range of measures had been introduced in the 13 years since this incident.

"We have been strengthening the ability of schools to deal with bullying issues," the spokesman said.

============================================

Bullied teen awarded income for life

Benjamin and his mother, Angela, at court in February.
Photo: Channel Ten

May 14, 2007

A bullied teenager will receive substantial damages and an income for life after a Supreme Court judge found NSW educational authorities failed in their duty of care to deal with playground assaults and bullying.
Benjamin Cox's mother, Angela, sued the State of NSW on behalf of the Hunter Valley teenager.
He will receive at least $220,000 for pain and suffering.
She said the bullying, which started in infants school, had resulted in her son having little education and being unable to work.
Outside court his barrister, Dennis Wheelahan, QC, said the judgement had implications for the education system.

"The implications are that pupils in our school systems who are the subject of this type of conduct [if liability is established] can expect to recover substantial damages as is the case for Benjamin Cox."

In her judgement, delivered today, Justice Carolyn Simpson commented that Mr Cox's "adolescence has been all but destroyed; his adulthood will not be any better. He will never know the satisfaction of employment. He will suffer anxiety and depression, almost certainly, for the rest of his life".
During the case, the judge heard that, while at Woodberry Public School in 1995, Mr Cox was "throttled" by an older boy, and received compensation from the Victims Compensation Tribunal over the attack. By the time he went to high school, his mother said he thought school a "scary proposition".

"He didn't like crowds, he didn't like teachers, didn't like the work," she said.

The court heard Mr Cox, who is now 18, was a virtual recluse. He had only completed schooling up until the end of year 7, and an attempt at home schooling had failed.
His mother said he rarely went out, had no friends, and was on a pension.

"He just locks himself in his room playing PlayStation games," she said.

AAP reports: While the exact amount of damages has not yet been calculated, Mr Cox's legal team expects it to be about $1 million, thought to be a record in a school bullying case.

Today's climax of the case coincided with a Federal Government move to give teachers and principals more power to address schoolyard bullying, and provide parents with more information about discipline, bullying and poor behaviour.
Mr Cox's case might also open the way for substantial damages awards for other bullying victims, lawyers said.
Mrs Cox gave evidence of her son becoming "absolutely petrified" of going to school, particularly after his tormentor tried to strangle him in February 1995.
When she complained about the school's inaction, she said a Department of Education officer told her "bullying builds character".
Her son continued to have nightmares and headaches, cried all the time and developed a severe stutter.
The little boy refused to use public toilets after telling his mother the older pupil jumped out from buildings - including the school toilets - and scared him.
Once she was called to the school office to find her son crying, with a lower tooth missing and a bleeding lip.
He told her the older boy had "tried to shove his jumper down his throat".
Justice Simpson accepted Mr Cox was subjected to "harassment, bullying and assault" at the hands of the other boy.
She also accepted that Mrs Cox made repeated attempts to have the school authorities intervene and control the conduct of the other boy.

"The staff made no attempt to deal with a serious problem," the judge added.

"The school authorities responded quite inadequately to an escalating problem and failed to take such steps as were reasonably required to protect [Mr Cox] from the conduct of a plainly behaviourally disturbed older pupil."

When Mrs Cox took her son out of the school in September 1995, she told the principal she was not going to submit him to any more bullying or hurting.
She said the principal told her: "You lose some kids and keep some."
Justice Simpson accepted psychiatric evidence that Mr Cox had been a "very vulnerable" boy, having a genetic predisposition to depression or other such conditions.
But she also accepted that the bullying was the initiating factor that led to his current condition - variously described as separation anxiety disorder; post-traumatic stress disorder and depression.

=================================================

He was bullied at school - now he'll walk away with $1 million

May 15, 2007

BEN COX has no friends. He is unlikely to make any in the future, or form any romantic relationships. At 18, his teenage life has "all but been destroyed", and his adult life will be no better.
He will never know the satisfaction of a job, and anxiety and depression will be his likely companions for the rest of his life.
With this bleak forecast, the Supreme Court's Justice Carolyn Simpson yesterday found schoolboy bullying was to blame and Mr Cox was entitled to compensation.
In what is believed to be the biggest school bullying damages award in NSW, Mr Cox's legal team estimates the reclusive Hunter Valley teenager will receive about $1 million, giving him an income for life and superannuation.

About $213,000 of the award is for his pain and suffering.

Justice Simpson found authorities "grossly failed" him when he was in kindergarten and year 1 at Woodberry Public School by failing to protect him from repeated assaults, bullying and harassment by an older, disturbed student.

During one attack he was "throttled" and lost consciousness, and in another had a tooth knocked out when the bully tried to make him eat his jumper.

When his mother, Angela Cox, contacted the Department of Education and complained that the school had done nothing to stop the attacks, she said she was told that "bullying builds character and [the officer, Ian Wilson] thought it was a good thing Ben got bullied".

In his class photograph, above, one of many signs on the wall behind the children read: "If I hit a bully it makes me a bully.'

Another read: "To have a friend I must be a friend."

Since the bullying in 1994 and 1995, Mr Cox has seen pediatricians, psychiatrists and counsellors and was diagnosed with depression, anxiety, a separation anxiety disorder and post traumatic stress disorder.

He transferred to Black Hill Primary School where he settled well but continued to spend days at home with his mother, who herself had significant anxiety and depression. His schooling effectively ended in year 7. He is on a disability pension and, according to his mother, spends most of his time in his bedroom playing PlayStation.

The state of NSW had argued that it was his mother's emotional and psychiatric condition which had fostered Mr Cox's avoidance of school. A spokesman for the Education Department said it was examining avenues for appeal.

Justice Simpson accepted the opinion of a psychiatrist who said: "Had, at the time of the bullying, Ben been a completely normal child with no genetic history … it is my opinion more probable than not that he would have recovered from the trauma of bullying. [But] he was not a normal child. There was a genetic vulnerability."

Outside court, Mr Cox's barrister, Dennis Wheelahan, QC, said: "The implications are that pupils in our school systems who are the subject of this type of conduct [if liability is established] can expect to recover substantial damages as is the case for Benjamin Cox. This is a matter I know school authorities view differently now to the way they did 12 years ago when these series of events occurred."

=======================================================

and oh yeah, jackaroo-jumbuckies, remember most copyrighted © 2007 AAP

De examengod (door Alexander)

2007-05-16T10:42:00.000+02:00

Mijn broertje maakt op dit moment zijn eerste eindexamen. Wat word ik oud! Uit heimwee naar die kennis-stortvloed-roesweken van het Centraal Schriftelijk, die ik alweer twee jaar geleden doormaakte, struinde ik daarnet rond in mijn mailbox en vond terug wat ik na mijn eerste examen in een mailtje schreef. Ik schreef:

Eindexamen doen is zo ontzettend raar, het is zo stressvol en spannend en zo officieel allemaal, met een vooraf genummerde tafel, antwoordpapier van de school dat anders bedrukt is, met een extra vakje voor mijn examennummer, 91, mensen heten ineens Stephanie in plaats van Steffie en Gerardus in plaats van Geert. Omdat ze onder die naam geregistreerd staan bij de gemeente. En wat enorm bizar is het om te bedenken dat er op datzelfde moment zich nog duizenden andere vwo-ers in Nederland buigen over al die rare scheikundevragen, over witte verf, polymelkzuren, een ziekte die sikkelcelanemie heet en een fabriek in Vlissingen die graag kippenpoep verbrandt omdat dat goed is voor het milieu.

Bevreemdend is het dan als er bij opgave 14 ineens gevraagd wordt om de volgende zin af te maken: ‘Als fosfaat uit stront kan worden teruggewonnen...’ Huh, er stond stront! Dat klopt niet. Dat klinkt niet. Ik vind het geen vies woord ofzo, nouja – in het dagelijks gebruik zeggen we toch gewoon poep, ook bij dieren? Of mest, als het om grote hoeveelheden gaat?

Bij iets deftigs als het Centraal Schriftelijk Examen hoorden toch formele, beschaafde woorden als uitwerpselen, ontlasting, feces, dacht ik. Maar nee. Iemand vond het blijkbaar het duidelijkst en best om ‘stont’ te schrijven. En dat voelt wel fijn. Dan weet je als examenkandidaat tenminste weer even dat die opgaves gewoon door mensen zijn gemaakt. Dat ze niet vanaf de Olympus naar beneden dwarrelen, als jaarlijks bericht van Cito de machtige examengod. Die zou beslist uitwerpselen hebben geschreven.

NOG EVEN OVER PESTEN

2007-05-15T19:41:00.000+02:00

Wilde naar aanleiding van eerdere postings over pestbeleid op scholen nog even melden dat in Canberra, Australië een rechtszaak, aangespannen door een jongen van achttien tegen zijn vroegere school, onlangs is afgelopen met een zeer desastreuze uitspraak - voor de school.

Benjamin Cox werd zo erg gepest - ZONDER DAT DE SCHOOL DAAR GENOEG TEGEN DEED - dat de rechter oordeelde dat Benjamin 213.000 dollar schadegeld krijgt, plus een levenslange maandelijkse toelage.

Vanaf zijn vijfde moest Benjamin de pesterijen ondergaan. Het pesten kwam van een ouder kind, waarbij naast psychologische rotgeintjes ook klappen en zelfs een eenmalige poging tot wurgen genoemd worden. De school deed er volgens de rechter te weinig aan. Er was zelfs een leerkracht die zei dat Benjamin er 'hard van zou worden'.

De details van de zaak zijn natuurlijk niet bekend (deze summiere berichtgeving werd door CNN verspreid, maar er zal dus vast veel meer over te vertellen zijn, vanuit meerdere invalshoeken), maar wel interessant en op z'n minst opvallend aan het geheel is dat de school aangesproken wordt.
Dat lijkt me een doorbraak.
Daarbij krijgt het pesten nu veel aandacht. Getuige deze laatste zin van de berichtgeving: 'Australian Prime Minister John Howard on Monday announced plans to give teachers and school principals more powers to crack down on school bullies.'

PS: Vanaf morgen ben ik een paar dagen naar Kreta. Waarschijnlijk zal ik daar gewoon kunnen posten, maar mocht dat niet lukken, dan redt Alexander dit blog. En ik ben zondag terug.

Wieuwwwrrrrg (door Alexander)

2007-05-15T17:45:00.000+02:00

Ik zag gisteren de film REMAKE, een Spaanse film, want het is Spaanse-filmfestival in Amsterdam en REMAKE had een voor een psychologiestudent interessant thema: wrok na een opvoeding door hippie-ouders. Ik vond ‘m behoorlijk goed, maar ik hink op te veel gedachten om hier nu iets over die film te zeggen. Ik wil het hebben over de muziek die speelde tijdens de openingstitels: TERRIBLE ANGELS van CocoRosie.

Dat kende ik niet, maar ik werd er meteen verliefd op. Het begint met een wiegende gitaar, die steeds de geruststellende gitaar-ondertoon zal zijn, de gitaar wiegt het liedje als een moeder haar baby. De zusjes-zangeressen van CocoRosie zingen ingetogen, maar kirrend. Soms roffelen ze als een spinnende kat, soms zijn ze ontzettend onschuldig en lief, dan weer wiiiieeeeee-en ze als klopgeesten, ze kermen soms alsof ze al drie dagen pijn hebben en soms zijn ze sip.

En er is veel ruis. Een piep van een roestige schommel. Getik. Ploink, op een blikje. Maar het gekste is nog een krijs-ruisende piepkraak, die er soms doorheen breekt, een plastic-mechanische kraak. Het leek op het geluid van een bewegend plastic soldaatje – die soldaatjes die Pakistaanse straatverkopers doodleuk uitstallen naast de zonnebrillen of tasjes van namaakmerken. Die soldaatjes die eerst takketakketak doen met hun mitrailleurtjes, dan met hun stoere stemmen iets onverstaanbaars en blikkerigs verordonneren, en vervolgens buitengewoon houterig en schokkerig over de stoep beginnen te tijgeren. Het mechanisme maakt dan dít geluid, dat je hoort samen met het tikkende plastic op de stoeptegels. Wieuwwwrrrrg-tiktik.

Het deed me ook wel een beetje denken aan een bromtol die op z’n eind loopt. En het had ook iets van de roestige piep van de grote parasol van mijn opa en oma, die knarst en knerpt als de wind hem probeert om te blazen. Hebben jullie enig idee wat het is? Of: waarmee associëren jullie de wieuwwwrrrrg?

Luister. (En let niet op de foto's, die horen er niet bij. Of let wél op de foto's - ik kom daar in elk geval een andere keer op terug.)

THE BATTLE OF VINDALOO

2007-05-14T19:53:00.000+02:00

Gisteravond Indiaas gaan eten. Met oud-gastbloggers Bibi, Ludo en Kees. Ik nam een onschuldige Butter Chicken en ook Bibi nam iets dat niet terughapte. Maar de andere twee waren vastbesloten: het moest vindaloo worden.

De ober trok wit weg toen ze het bestelden. Hij stamelde: 'Weet u het wel zeker? Het is namelijk heet. Zeer heet. Zéér zeer heet.'
De beide India-eet-ervarenen knikten en knepen vastberaden in hun vorken.

Het was imposant. Terwijl Bibi en ik belangstellend maar ook bezorgd spraken over blusmogelijkheden (poeder? yoghurtsausjes? hele komkommers?) namen de heren hap na hap en er werd niet eens extra wijn en extra water besteld.
Het was geen 'battle' in de zin dat er een intermannelijke competitie gaande was, maar toen Bibi en ik elk één (1) hap namen waren onze tongen al voor de rest van de avond uitgeschakeld.

Hoe kan het dat sommigen tegen pedis pedis pedis extra spicy hot hot hot kunnen? Het trekt namelijk op tot in al je holten (goed tegen een ontsteking), het maait als een zamboni over je smaakpapillen, er treedt zweetgepinkel op en zelfs de koffie smaakt daarna naar potloodslijpsel.
Het is eten dat van leer trekt, dat de zweep hanteert, dat als ooit Egmond en Hoorne met list en bedrog je spijsverteringskanaal belegert, het is een Paard van Troje, ondanks dat het oorspronkelijk uit Goa, Portugal komt.

Ik meen het: qua vechtlust is AZ-Ajax in de play-offs er niks bij. The battle of Vindaloo werd gisteren te Groningen uitgevochten, en beide krijgsheren zagen er vandaag fris en gezond uit. Respect.

Wat me op de volgende vraag brengt (ik lijk MAN BIJT HOND wel): Heb u ooit met uw voedsel moeten vechten?

Vissenregen (door Alexander)

2007-05-14T08:56:00.000+02:00

In Honduras, in het stadje Yoro, enkele honderden kilometers van de kust, viert men eens per jaar het Festival de la Lluvia de Peces. De datum staat nooit vast, het is in mei of juni of juli. Op een dag wordt de hemel donker, onweerswolken pakken zich samen, het begint te stormen en bliksemen en donderen en de straten komen blank te staan van het neerplenzende regenwater. Na de urenlange bui liggen er op straat honderden spartelende vissen.

Dan komen de mannen en vrouwen van Yoro hun huizen uit en ze beginnen te graaien naar de vissen. Ze leggen de verse vissen op schalen, klemmen ze tussen hun armen of stoppen ze in zakken. Hele gezinnen keren huiswaarts met zo veel vissen als ze tillen kunnen. Diezelfde avond nog verspreidt zich door heel Yoro de warme geur van gebakken vis.

‘We weten elk jaar dat het eraan komt. Als er dan een stormachtige wind opsteekt, kijkt mijn vader uit het raam naar buiten en zegt: “Dat is de vissenregen.” Hij heeft zijn knapzak al klaarliggen om daar alle opgeraapte vissen in te stoppen,’ vertelde een Hondurese jongen drie jaar geleden aan een journaliste. ‘Telkens als de vissenregen komt, vertelt mijn grootmoeder over een missionaris, pater Manuel de Jesús Subirana, die honderden jaren geleden de arme mensen in het oerwoud ontmoette. Hij zag dat ze honger leden en hij bad gedurende drie dagen en drie nachten. Het moment dat zijn gebed voorbij was, barstte er een onweer los en vielen de vissen naar beneden.’

In de jaren zeventig is er een groepje onderzoekers naar Yoro gestuurd. Zij kwamen erachter dat alle vissen van dezelfde soort waren, dat deze vissensoort nergens in de wijde omtrek in het water te vinden was, dat inderdaad alle vissen leefden als ze uit de hemel vielen én dat ze compleet blind waren. De theorie was dat ze uit een ondergrondse rivier opgeslorpt waren en daarna weer neergeregend. Maar er is geen sluitende wetenschappelijke verklaring voor dit fenomeen.

TERUG

2007-05-13T10:45:00.000+02:00

Het is niet uit ongevoeligheid, het is niet om cru te zijn, het is niet uit botterikkige botheid,
maar slechts uit bezorgdheid over het gaaaaaaaaaaaaaaaaaapend lege gat dat Frank als gastblogger achterliet,
dat ik hier vandaag al de nieuwe gastblogger aankondig,
die een oude gastblogger is!
Namelijk:
Alexander Koning,
he's back.

De Amsterdamse psychologiestudent, die nog lang niet uitgeschreven was. Over zijn geplande buitenlandse reizen, zijn ontmoetingen in de supermarkt, zijn startende band (The Starting Hearts) en over ...?

Vanaf morgen dus weer!
Welkom terug, Alexander! Vele bloglezers hebben nu een blij opspringend hart in hun borstkas. Vanwege jou!

Daaaaaag (door Frank)

2007-05-12T17:54:00.000+02:00

En dan ga je weg.
En dan weet je dat er nog zoveel is waar je over had kunnen schrijven. Maar dat heb je niet gedaan, want er waren toen andere dingen om over te schrijven.
Ik vind het leuk hier.

Mensen raden me aan mijn typemachine te strelen, houden ervan als ik mooie verhalen over rugby vertel of vieze geurtjes oproep. Ik heb uitleg gekregen over megasleephopperzuigers (dank je, Alexander) en ben uitgeroepen tot president van Frankrijk (dank je, Lilli). Daar heb ik over getwijfeld, over dat president zijn, stel je eens voor wat voor kaasplankje de president van Frankrijk krijgt.

Maar van de twee lekkerste kazen zou er waarschijnlijk maar één bij liggen: Rambol. Gewoon verkrijgbaar in de supermarkt maar zo lekker. De andere kaas kan niet op een Frans kaasplankje. Die zou ruzie krijgen want het is een Engelse kaas. Hij is alleen in november verkrijgbaar en ik heb hem maar één keer gegeten: stilton met cranberries.

Zo lang ben ik hier niet geweest, maar ik merk zo nu en dan al dat reacties me niet verbazen. Dan bedoel ik niet het feit dat er gereageerd wordt, maar dat die reactie van die persoon komt en die andere van iemand anders. Jullie reacties maken het nog veel leuker om elke dag iets te schrijven. Er wordt op gereageerd en er ontstaan discussies. (ik noem een boekendiscussie met 43 commentaren)

Op de schrijfschool heb ik een keer een opdracht gekregen om een afscheid te schrijven tussen twee dieren. Uit de loting kreeg ik de kat en de egel. De kat heeft een dure brief gekregen uit Rusland. Hij mag de officiele kat van de Tsaar worden, een kans die je maar één keer krijgt in je negen levens. Het is helemaal in Rusland en hij moet Egel achterlaten, maar hij heeft altijd al Tsarenkat willen worden.
Van die scene ga ik een stukje plaatsen. Dan ga ik gedag zeggen.

Egel
Ik wil ook niet dat je weggaat.

Kat
Dat moet.

Egel
En ik dan?

Kat
Dat mag je niet zeggen.
Dat is niet eerlijk.

Egel
Kan me niks schelen.

Kat
Dan lijkt het of ik wegga om jou te pesten.
En dat is niet zo.

Egel
Maar je gaat wel weg.

Kat
Dat moet.

Egel
En ik blijf alleen achter.

Kat
Mol is er toch?
En Krekel?

Egel
En jij niet.

Kat
Oh jee.
Kom eens hier.
Kom eens bij me.

Egel
Nee.
Dan prik ik je.

Kat
Je prikt me niet.
Ik leg heel zachtjes mijn poten om je heen.

Egel
Dan prik ik je.
En ik wil jou niet prikken.
Jij gaat dan wel weg,
en dat is ook een beetje prikken,
dat is ook pijn doen,
maar ik doe dat niet.
Dat wil ik niet.

Kat
Kom hier.

Egel
Prik ik je?

Kat
Nee.

Vijf.

Straks druk ik op de knop.

Vier.

En dan ben ik weg.

Drie.

Maar gelukkig niet helemaal weg.

Twee.

Eén.

Daaaaaag.

SONGFESTIVAL (3)

2007-05-12T15:16:00.000+02:00

Goed, het festival heeft problemen, dat is duidelijk.
Als er zoveel ontevredenheid is zal er toch wel iets scheef zitten.

Dat er nu vrijwel alleen maar Oost-Europese landen naar de finale van vanavond door zijn gegaan, heeft niet alleen maar te maken met hun hogere kwaliteit.
Het is wél zo dat de meeste van de geplaatste liedjes sterker en origineler waren dan andere liedjes (Servië, bv, kandidaat voor de winst, Hongarije, Georgië en Bulgarije),
maar door buurstemmen hebben geïsoleerdere landen als Israël, België, Andorra, Portugal en Nederland beduidend minder kansen.

Wat is de oplossing?
Er zijn de laatste dagen een paar ideeën geopperd.

Over twee jaar zijn er TWEE halve finales, dat is al besloten. Dan gaan de eerste tien van elke halve finale door naar de finale. Dat zal al een béétje verschil uitmaken. Twee keer zoveel kans dus om door naar de finale te gaan.
Eerst werd er gezegd dat die halve finales in regio's opgesplitst zouden worden, dus één met Oostlanden, en één met Westlanden. Maar dat lijkt nu weer niet de bedoeling van het festival- het moet geen Oost-West-wedstrijd worden.

Maar misschien moet de oplossing vooral gezocht worden in het herinvoeren van vakjury's. Dan is er ook wel buurstemming, maar veel minder. Televoting kan niet overboord (alleen financieel al niet), maar een combi van vakjury/televoting zou al helpen.

Een verkleining van het festival? Minder landen. Nu al is bekend dat landen als Libanon, Palestina en Azerbeidzjan mee willen gaan doen. Lijkt me jammer als dat verhinderd wordt. De Grote Europese Gedachte die het festival zou kunnen uitstralen moet toch wel gewaarborgd blijven.

Nee, de invoering van meerdere halve finales, en een ander punten-toeken-systeem, dat zou al heel wat zijn.

Gelukkig heeft het hoofd van de Nederlandse delegatie nuchter gereageerd. 'We blijven meedoen,' zegt hij, 'en we maken ons hard voor het oplossingsgericht bespreken van de problemen.'
En Edsilia zegt dat haar deelname iets is wat ze niet heeft willen missen.

En verder: vanavond krijgen we Duitsland (leuk), Hongarije (goed), Oekraïne (geschift), Spanje (gelikt), Engeland (dieptriest), Zweden (sterk), Bosnië (intiem), Georgië (vernieuwend), Bulgarije (modern), Roemenië (jolig) en Servië (winnares, hopelijk.)
Mocht MOLITBA van Servië winnen, dan zal waarschijnlijk iedereen het eens zijn over in élk geval een terechte zege.
We zullen zien.
En daarna verhit gaan discussiëren.

Geurtjes (door Frank)

2007-05-11T14:29:00.000+02:00

Rugby kun je ruiken. Rugby is een combinatie van natte handdoek, zweet, gras en modder. En dat heeft dan allemaal net iets te lang in een dichte sporttas gezeten. Voetballers of hockeyers zullen die geur herkennen. Net zoals er in de gangen naar kleedkamers vaak een walm van tijgerbalsem hangt. Die begint zo’n vijf minuten voor de spelers de kleedkamer uit komen en verspreidt zich langzaam en steeds dunner door het gebouw.

Een enkele keer gaat er na de vakantie een tas open en komen de ongewassen kleren van maanden terug de eigenaar tegemoet. Dat zijn mooie vervelende momenten. Die kleren worden altijd gewoon aangetrokken, want je hebt nou eenmaal niks anders bij je. Naar is ook als je een sportbroekje aan moet van een week eerder toen het zo regende tijdens de wedstrijd en het hele veld modderig werd.
Soms zien teams er al prachtig uit voor de aftrap.

Over modder gesproken. Een modderfoto is uitgeroepen tot beste rugbyfoto van het jaar. Hij heet ‘Mud, glorious mud.’ en is genomen door Morgan Treacy.

Maar terug naar de luchtjes.

Als ik van huis ging om naar de middelbare school te fietsen merkte ik meestal niks. De lucht was gewoon de lucht en viel niet op. Maar een enkele keer stond de wind goed en dan waren er twee geuren mogelijk. De ene was die van suikerbiscuitjes. Ik heb nog steeds geen idee waar die vandaan komt, maar soms ruikt het in Nieuwegein overduidelijk naar suikerbiscuitjes.
En er was de Put van Weber. Een recreatieplas net aan de andere kant van de snelweg, bij Ijselstein. Ooit was het een vuilstort waar ze onder andere ziekenhuisafval achterlieten. Later is daar zand en water overheen gegooid en kon je er zwemmen. Je moest drie keer je zwembroek wassen om de geur van het water eruit te krijgen, maar wisten wij veel.
Inmiddels is het water afgekeurd. Terecht waarschijnlijk. Bij verkeerde wind was er rotte-eierensmog als ik naar school ging.

Of bij mijn vorige huis. Als ik weg was geweest en te laat op Utrecht Centraal terug kwam gingen er geen bussen meer en dan moest ik soms lopen. Dat was drie kwartier en zo laat in de nacht is de lucht lekker koud en fris. Het grootste deel van de route ging langs het water, maar als ik laat genoeg was nam ik een omweg. Dan werd er al gewerkt in de bakkerij en meestal stonden dan de deuren open. Ik was er tien minuten langer voor onderweg, maar dat was het helemaal waard.

SONGFESTIVAL (2)

2007-05-11T11:02:00.000+02:00

Goed dan - Nederland staat niet in de finale, en allerlei Oost-Europese landen wel en het is allemaal nooitniksniet brm brm mopper gngsrsggg.
Haha,
ach,
shut toch up.

Want.
Waarom is dat songfestival nou leuk?
Nee - waarom vind ik het leuk?

Omdat het songfestival tegemoetkomt aan een Encyclopedisch Verlangen.

Het begon op mijn elfde. Ik ben altijd gefascineerd geweest door lijstjes. En door de mogelijke compleetheid van lijstjes. Een lijstje kan altijd langer, maar je hebt het idéé dat er een einde aan het lijstje komt, en dat jij dat kunt bereiken.
Voorbeeld: ik maakte vroeger lijstjes van amateurvoetbalclubs. Die schreef ik over uit blaadjes en uit de krant. Ik vond het een machtig idee om al die namen 'in mijn bezit' te hebben, om de chaos als het ware bedwongen te hebben, om zélf een encyclopdische kennis omtrent de namen van alle Nederlandse amateurvoetbalclubs te bezitten. Maar tóch was het het leukst als er namen opdoken die ik nog niet kende. Het Encyclopedisch Verlangen is leuker dan de Encyclopedische Voltooiing.

Zo ook met het songfestival. In 1975 wist ik ervan, maar ik mocht nog niet kijken. Mijn moeder schreef voor mij de einduitslag op. Om de een of andere reden kreeg ik dat lijstje de ochtend erna al in de badkamer te zien. Ik weet nog precies hoe magisch ik dat vond: mijn moeders handschrift (ze heeft een heel mooi handschrift) met al die landen en de punten erbij. Groot was mijn gelukzalige ontzetting toen ik ook nog eens las dat het land met de meeste punten... Nederland was!

Maar vanaf toen was ik gegrepen. Het feit dat er Allerlei Landen waren die elk hun MOOISTE liedje hadden gezocht uit een interne competitie, en dat al die landen samenkwamen om het MOOISTE lied van Europa te vinden... Europa was een toverballenwoord voor mij, overal doken onverwachte kleuren op.
En dan die talen... Ik leerde alle titels uit mijn hoofd, en het was alsof ik op stelten liep - ik stond plotseling een paar treden hoger in de wereld, ik kon vreemde verschieten overzien!
Anna rakaudelle tilaisuus (Fins, geen idee wat het betekent, maar ik weet het dus nóg..)
Dönme Dolap (Turks)
Jeg taenker alltid på deg (Deens)
Non so che darei (Italiaans)...

En dan had élk van die landen ook nog eens een voorronde gehad, waarin nóg meer verschieten, nóg meer talen, nóg meer vreemde artiestennamen..

En bovendien was de kennis binnen handbereik. Ik kon in vreemde blaadjes en publicaties langzaam méér te weten komen. En: álles te weten komen. Want het songfestival bestond nog maar sinds 1956, dus de Encyclopedische Kennis was te vergaren - al breidde het zich elk jaar weer uit, en al was het verleden in teveel mist gehuld. Ik droomde van cassettebandjes waar Alle Liedjes op stonden.
Fantastisch dus. De vervulling van een Encyclopedisch Verlangen, en daarbij was het songfestival ook nog eens een Uitdijend Heelal!

Nú vind ik het songfestival nog wel leuk, maar dat is meer een echo van de fascinatie van vroeger. Eén ding is gebleven: dat ik het minst leuke van het festival... de puntentelling vind. Echt waar. Wie wint of verliest kan me niet zoveel schelen, en al die opwinding en teleurstelling daaromheen vind ik eerder onrustig dan leuk. Al had ik het toch wel leuk gevonden als Edsilia in de finale was gekomen. Omdat Edsilia me zo'n bijzonder iemand lijkt. En omdat er dan een hoop minder het is allemaal nooitniksniet brm brm mopper gngsrsggg zou hebben geklonken.

FRANK... NEE NEE NEEN NOG NIET!

2007-05-11T10:51:00.000+02:00

Ja, het is waar, het is hard en onomstotelijk waar: ook deze gastblogtermijn loopt ten einde. We hebben er één extra dagje (morgen) uit weten te knijpen, maar twee weken zijn twee weken en dus zullen we het voortaan weer zonder haka-specialist Frank moeten doen.

Frank, ik/we/iedereen/heel Nederland en Vlaanderen heeft genoten van je verhalen en je observaties. We zijn in elk geval zeer gelukkig dat jij gelukkig bent met je nieuwe liefde, ook al kent ze geen l. Of geen l, het is maar hoe je het bekijkt.

Dank je wel voor alle stukjes, en tot snel weer op het blog, verlaat onze commentruimte niet, en veel plezier en succes met alles wat je doet...

Traandoorlopen groeten!

bursitis infra patellaris oftewel … (door Frank)

2007-05-10T18:53:00.000+02:00

Gisteravond heb ik voor het eerst in twee maanden weer echt getraind. Het was al lang aan het borrelen vanbinnen, maar ik mocht nog niet van mezelf. Eerst moest ik mijn kuur afmaken en rust houden. Ik had een bursitis infra patellaris. Daar was ik best trots op tot ik hoorde wat het was: een slijmbeursontsteking bij mijn knieschijf. Het zwelt en het kan pijn doen.
Zo’n bursitis infra patellaris – nu ik die term ken zal ik hem gebruiken ook – komt vooral voor bij mensen die veel tijd op hun knieen doorbrengen en heeft twee bijnamen: nonnenknie of dienstertjesknie. Daar sta je dan met al je rugbyverhalen. Heb je nonnenknieen.

Eerder al scheurde ik in allebei mijn pinken de peesjes die bovenlangs lopen. Het peesje aan de onderkant kan dan vrij trekken en je vingertopje blijft onder een hoek staan. Het klinkt heel naar, maar het doet geen pijn en je mag zes weken met je vinger in een heel interessant kokertje lopen. Dat noemen ze malletvingers, vernoemd naar de mallet: een hele grote hamer.

De blessures zijn natuurlijk naar, maar die namen! Ik kende altijd alleen de tenniselleboog en de muisarm. En dat klinkt niet erg bijzonder. Ik zal het er niet om doen, maar het zou een mooie reden zijn om meer blessures op te lopen. Er moeten nog veel meer van die gekke namen zijn. Wie kent er nog mooie aandoeningen?

Intussen zit ik hier met een pak ijs op mijn kniehard te hopen dat het snel herstelt. Want het voelde wel weer erg fijn gister.

SONGFESTIVAL (1)

2007-05-10T16:46:00.000+02:00

Vanavond de halve finale van het songfestival, met o.a. Edsilia Rombley voor Nederland.
Vanochtend een prachtig stuk van Cornald Maas in de Volkskrant. De kop van het stuk luidde: WILDERS OP HET SONGFESTIVAL.
Dit was de tendens:
de laatste jaren scoort Nederland slecht. Daags na het festival horen we een muur van geklaag, en vaak gaat het dan zo van: die Oosteuropese landen hebben het songfestival gestolen, die Oosteuropese landen geven elkaar allemaal punten, we moeten maar ophouden, het is allemaal nooitniksniet brm brm mopper gngsrsggg.

Maar dan legt Cornald uit dat
a) het feitelijk niet waar is dat de winnaars van de laatste jaren allemaal uit Oost-Europa kwamen
b) het feitelijk niet waar is dat die landen hoog gekomen zijn door slechts de buur-stemmen
c) de liedjes en artiesten uit Oost-Europa (en andere nieuwe Eurovisie-landen) veelal ook beter zijn.

In de nieuwe Eurovisielanden wordt het festival modern en belangrijk geacht. Van de typische 'ouderwetse Eurovisie-liedjes' is daar dan ook geen sprake meer. Immers, Georgië komt vanavond met een Björk-achtig lied, Servië balladeert, er is hardrock uit Tsjechië, punkrock uit Andorra, er is alternatieve computer-disco uit Bulgarije, soul uit België, operette uit Letland en vette blues uit Hongarije.
Een van de weinige landen dat nog wél met een Echt EuroVisie Deuntje komt is... Nederland.
In ons land wagen producers en bekende artiesten zich niet meer aan het festival, terwijl in de Oost-Europese landen de bekendste en beste artiesten naar voren geschoven worden.

En toch blijven we zeuren. Cornald ontwaart hier anti-vreemdelingen-elementen. Taal die de PVV niet zou weerstaan. En hij heeft gelijk. Terwijl het festival aan het verjongen en verbeteren is, blijft Nederland mokkend achter. Telegraaf-achtig mokkend.
Tenzij Edsilia in haar mooie oranje jurk het vanavond wél haalt. Dan is het niet meer dan logisch dat we onszelf de beste vinden.

O ja, morgen vertel ik waarom het songfestival eigenlijk zo leuk is. Waarom ik dat vind. Nee, waarom dat zo is.

Foto afkomstig van www.songfestival.web-log.nl

kleine update 2 (door Frank)

2007-05-10T14:39:00.000+02:00

De nieuwe foto’s zijn binnen en op veel ervan heb ik een heel dikke grijns op mijn gezicht. Hoera!

Vandaag las ik op de economiepagina van de Pers iets over een ‘megasleephopperzuiger’. Nou weet ik natuurlijk precies wat een megasleephopperzuiger is, maar zou iemand het nog even willen uitleggen voor de kijkers thuis? Wat is een megasleephopperzuiger? Iemand?

Bij het stukje over Praag ben ik vergeten een link neer te zetten naar de website van Efendi. Hier is die link.

oude stad (door Frank)

2007-05-09T19:23:00.000+02:00

Ik hou van Praag. De eerste keer was ik er veertien dagen en die heb ik vooral zwervend rondgebracht. Iets moois en ouds hangt er. Je kan zien dat de wegen, de gebouwen, de architectuur er al heel lang zijn en ik vind het fijn dat die niet zijn afgebroken en vervangen. Als er te veel staalglazen kantoortempels stonden zou het niet meer mijn Praag zijn. Niet het Praag waar ik naar zoek als ik er ben.

Zoals afgelopen zomer. Ik ging mijn vader de stad laten zien. Hij was er voor het laatst kort na de val van de muur geweest en dat was goed blijven hangen. Hij heeft een goede smaak.
We kwamen er achter dat we allebei op zoek waren naar die oude stad. Niet de commercie en de toeristenindustrie, maar net daarbuiten. Het minimuseumpje met met prachtige koppen op de muren. De eetcafés die doen denken aan fantasyherbergen. Je kunt je er nog steeds zoveel verhalen voorstellen.

Er is dan ook veel gebeurd en dat weten ze mooi te brengen. Tijdens een opstand in de burcht hebben ze er een paar wethouders gezamenlijk uit het raam gekukeld. Die hadden plannen waar men het niet zo mee eens was. Ze zeggen dan niet dat ze mensen uit een hoog raam hebben gegooid, maar noemen dat een ‘defenestratie’. Wauw!

Ook ‘De golem’ van Gustav Meyrink speelt in Praag, een bijzonder schimmig Praag, waar de grote gestalte van de golem soms ineens uit de mist opduikt.

Die mistige, mystieke stad, daar hou ik van. Het is precies het soort stad dat je vindt in het werk van de Letse kunstenaar Efendi. Al is het daar dan meestal Riga.

Ps. Dit is een beetje een ‘hak op de tak’-stukje. Ik denk in plaatjes en bij Praag komen er heel veel plaatjes boven. Die gaan dringen omdat ze allemaal vooraan willen staan.

JA ZEGGEN: KIDS NEWS NETWORK

2007-05-09T11:23:00.000+02:00

Wat ik bedoelde met JA zeggen: het Kids News Network bijvoorbeeld!

Onlangs is in Zambia een jeugdjournaal gestart. Met complete ondersteuning van het Kids News Network, van de Nederlandse stichting Free Voice. Deze stichting probeert in verschillende ontwikkelingslanden de persvrijheid te bevorderen.

Grote stimulator is Ole Chavannes. Hij reisde voor het KNN al naar allerlei landen. Met als resultaat dat er in Suriname, in Zuid-Afrika en in Afghanistan nu jeugdjournaals zijn! Het Kids News Network ondersteunt en adviseert.

In Afghanistan - een oorlogsland - is het jeugdjournaal een dappere onderneming. Alleen al het feit dat er vrouwen op de redactie werken is een grote stap voor dat land.

Het mooie is dat de jeugdjournaals niet alleen zeer populair zijn, maar dat de kinderen vaak getoond worden als winnaars - en dat spreekt me zeer aan. Chavannes geeft in een artikel in de Spits een voorbeeld: 'Kijk naar Zuid-Afrika waar veel kinderen met het hiv-virus besmet zijn. Daar zijn dus genoeg zielige en ellendige verhalen te maken. Het jeugdjournaal daar koos er echter voor om een jongetje met hiv te portretteren dat een eigen voetbalclub heeft opgericht waar jongens met en zonder hiv-besmetting in hetzelfde team voetballen.'

Ole (en collega's) werken nu aan jeugdjournaals in Peru en Indonesië. Geweldig geweldig geweldig geweldig. Over ja zeggen gesproken...

Meer info: de Kids News Network site.

BIJ GEBREK AAN plus OWH

2007-05-09T00:14:00.000+02:00

Bij gebrek aan eigen grootsche ideeën haak ik maar even in op Franks stukje.
Niet een schaamstapeltje (dat is bij mij minstens 300 boeken hoog), maar wel een planstapeltje:
dit wil ik de komende tijd lezen, ik heb het in huis, shoot me als ik het over een half jaar nog niet gelezen heb!

- Het nieuwe boek van A.F.Th.
- Twee dagboekdelen van Jan Wolkers
- 'Het model' van de Noor Lars Saabye Christensen
- Feuilletons: Extra Edietzie van Jeroen Brouwers
- Willem Jan Otten: Waarom komt u ons hinderen?
- veel kinderboeken waaronder De volle villa
en de nieuwe van Cormac MacCarthy.

Dit is een opscheplijstje, want ik poch er nu toch maar lekker mee. En ook een anti-opscheplijstje, want ze liggen hier dus maar en wanneer moet ik ze lezen?
En dan moet ik ook aan Moby Dick beginnen van Kees. Owh.
En dan heb ik ook nog geen nieuw blogstukje verzonnen. Owh.
En dan is het ook al 1:02. Owh.

het schaamtestapeltje (door Frank)

2007-05-08T16:50:00.000+02:00

Voer voor de boekendiscussie.

Het stond al maanden op mijn lijstje van ‘dingen die ik moet doen’. Het werd ook steeds harder nodig. Er waren stapels aan het ontstaan, die langzaam maar heel zeker terrein wonnen. Ze kropen steeds hoger over de tafel en mijn bureau. Nog net niet in de keuken, maar op mijn nachtkastje (een houten boekenstapel) was al geen plek meer. En nu, na de hele boekendiscussie van gister en vandaag, ben ik dan toch mijn boekenkast opnieuw gaan inruimen.

Hoe doe je dat in vredesnaam? Wat komt waar? Is Harry Potter fantasy of kinderboek? En moet ik alvast een plekje overlaten voor deel 7? Het duurt nog ruim een maand maar toch.

Blind alfabetisch kan niet. Dat vertik ik. Boeken hebben genres en sommige boeken zijn vriendjes. Die moeten naast elkaar omdat ze anders ongelukkig worden.

Ik hoorde een verhaal van de eigenaar van een tweedehandsboekwinkel. Hij had een opdracht gekregen van een bedrijf om de kasten in een vergaderruimte van boeken te voorzien. Op kleur. Welke boeken het waren, waar ze over gingen, maakte allemaal niet uit. Als er maar een rode en een oranje en een gele plank was. Hij kreeg betaald per meter boeken die hij neerzette.

Op de fotosite Flickr is een verzameling foto’s van boekenkasten waar mensen zelf aantekeningen bij hebben gemaakt. Hoe specifieker de opmerking hoe leuker. Niet alleen hier staat fictie en hier naslagwerken, maar ook titels en voor welke verjaardag iemand het boek gekregen heeft. Dit vond ik een hele leuke foto. Vooral de aantekening “This is the rudest book we own.” En dat je dan niet kan zien welk boek het is.

De indeling van mijn kast is eigenljik nog steeds willekeurig. Grofweg is hij ingedeeld op genre, alles van één schrijver staat bij elkaar en verder is het zo’n beetje gevoelsmatig. Boeken waar ik heel blij mee ben, nederlands canon, kinderboeken, fantasyboeken, poezie, theater. Er zal ook nog wel een plank ‘overig’ komen.
En ondertussen groeit het schaamtestapeltje.

Op het schaamtestapeltje liggen de boeken die ik al een hele tijd in huis heb en nog steeds niet gelezen, ook al weet ik dat ik ervan ga genieten.
De kus van Esau bijvoorbeeld, van Meir Shalev. Die man schrijft prachtig. En Theorema van Pier Palo Pasolini moet ik nog steeds uitlezen. God’s gym van Leon de Winter en Tolstojs De dood van Iwan Iljitsj en die dikke pil van Gabriel Garcia Marquez; Leven om het te vertellen. De stapel groeit nog steeds.

Van die hogere dingen (door Frank)

2007-05-07T21:17:00.000+02:00

Ik heb één keer jicht gehad. In mijn linker-grote-teengewricht. Dat doet dus pijn. En niet dat je eens rustig bij jezelf nagaat wat voor pijn dan, want je hebt pijn. Met hoofdletters. PIJN.

Goed.
Drie trappen af.
PIJN.
Ziekenhuis.
Bloed prikken.
Pilletjes.
Letten op wat je eet.
Geen alcohol.
Zal je net hebben.
Geen alcohol.
En Lowlands dan?

We schrijven twee weken later. Lowlands. In mijn linker-grote-teengewricht zeurt het al twee dagen. Het zet niet door, het steekt soms even als het denkt dat ik het vergeten ben, verder is het daar gewoon terwijl ik mijn ogen uitkijk omdat ik nog nooit een festival als dit heb meegemaakt. Ik ga naar concerten en voorstellingen, vertel flauwe grappen, zwerf over het kleine, krankzinnige stadje dat de festivalcamping is en drink veel bier, want dat is de plaatselijke drank.
Dat bier is de druppel. PIJN. In mijn linker-grote-teengewricht.

Ik ga in het gras liggen op een hellinkje. Tegenover mij de grootste tent van Europa. Binnen speelt The Velvet Revolver op vol volume. Judith legt haar handen op mijn voet. ‘Reiki.’ zegt ze.

Weg pijn.

Het leek me onzin. Placebo-effect. Als je gelooft dat het er niet is, dan is het er niet. Dat kun je reiki noemen of zelfbedrog.

Weg pijn.

Binnenkort begint Judith een eigen praktijk als healer. Had je me een paar geleden verteld dat ik met zo iemand heel goed bevriend zou zijn... Maar intussen ben ik al proefkonijn geweest. Het lijkt toch echt wel te werken.
Gelukkig is Judith er zelfs net zo nuchter over als mensen die er niet in geloven. Niks geen gezweef.

Mijn vader is ingenieur en in zijn vrije tijd doet hij wetenschappelijk onderzoek naar astrologie. Wat hij over astrologie zegt kan ik zeggen over reiki en trancehealing en van die hogere dingen. ‘Er is teveel om te ontkennen dat er iets is, maar te weinig om te bewijzen dat er iets is.’

VERTRAAGDE AANKOMST

2007-05-07T20:38:00.000+02:00

Het stuk dat ik in vervolg op de serieuzere stukken van gisteren en eergisteren wilde schrijven moet even wachten.
Want ik las vandaag een klassieker uit. Namelijk HART DER DUISTERNIS (Heart of darkness) van Joseph Conrad. [Prachtig opnieuw vertaald door Bas Heijne, en van een zeer goed nawoord voorzien, Veen, 1994/2006]
Het is in 1902 geschreven en doet verslag van een wonderlijke ontmoeting van een kapitein met ene 'Kurtz', een bezeten mens. Kurtz woont diep in het oerwoud, besteelt er de plaatselijke bevolking van ivoor en meet zichzelf een soort koningsstatus aan.
Het boek is raar, rijk, vaag, symbolisch, spannend, eng en fenomenaal geschreven.

Maar ik wilde het eigenlijk hebben over de late aankomst van klassieke boeken.
Toen ik op de middelbare school zat las ik achter elkaar EEN NAGELATEN BEKENTENIS van Marcellus Emants, VAN DE KOELE MEREN DES DOODS van Frederik van Eeden en EEN LIEFDE van Lodewijk van Deyssel.
Ik was ondersteboven. Vooral tijdens het lezen van EEN LIEFDE gebeurde er zoveel in mijn hoofd en mijn lichaam dat ik zeker wist dat ik mijn hele leven verslaafd zou willen blijven aan boeken.
Misschien is het dat boek dus dat me het meest van alle boeken ooit geraakt heeft.

De middelbare-schooltijd is de beste aanraaktijd, dat weet iedereen. Maar je kunt niet alles lezen en dus zijn er klassiekers die je mist.
Vandaag, na het lezen van HART DER DUISTERNIS, voelde ik me weer een heel klein beetje zeventien. Dát kunnen vertraagde klassiekers dus met je doen.
Een soortgelijk gevoel had ik met MAX HAVELAAR en MADAME BOVARY. Ook laat gekomen, maar toch gearriveerd, en me gek genoeg teruggebracht naar de beginjaren van het lezen.

Maar welke klassiekers hebben jullie later pas gelezen? Welke klassiekers mepten jullie zachtjes terug tot beginnende smullers?

Kleine update (door Frank)

2007-05-07T13:59:00.000+02:00

- ik heb alle vingerafdrukken gecontroleerd maar het is echt waar: Tippa heeft geen 1.

- de grote, stoere beveiligingsmeneer stond vandaag te dweilen in de supermarkt.

- het is weer weer voor hele dikke mosterdsoep met uitjes en gebakken spek!

Rugbycultuur (door Frank)

2007-05-06T19:42:00.001+02:00

Zondag is wedstrijddag. Opstaan, douchen, eten, tas pakken en op de fiets naar de club. Daar gaan we de auto in en rijden we in kolonne verkeerd en maken er grappen over dat we altijd verkeerd rijden.
Sportief gezien zou het heel goed zijn om dan meteen fanatiek te gaan opwarmen, maar meestal drinken we eerst rustig koffie en bekijken het clubhuis van de tegenstander. Rugbyclubhuizen hangen altijd vol. Reclameborden, lichtbakken, allemaal ‘meegenomen’ van tripjes naar andere landen. En tussen die souvenirs hangen de clubschildjes en stropdassen van clubs waartegen ooit gespeeld is. Ze hebben nogal een hang naar traditie en (club-)geschiedenis, die rugbyers.

Dat merk je al als de wedstrijd begint. De scheidsrechter controleert de stalen noppen van de schoenen op krassen, er wordt getosst en de teams stellen zich op. Voor de aftrap wordt wordt er vast voor elkaar gejuicht. Dat hoort zo. Net zoals een geblesseerde speler, van welk team dan ook, applaus krijgt van beide teams. Een soort van engelse beleefdheid, die nog steeds wordt doorgegeven.
Wie regelmatig voetbal kijkt kan het zich niet voorstellen, maar een rugbyer praat niet tegen de referee. Alleen de captain mag bij beslissingen om uitleg vragen.Voor praten tegen de referee kun je zelfs tien minuten van het veld worden gestuurd.

Na de wedstrijd wordt er een poortje van spelers gemaakt. Het andere team gaat daar onder gejuich doorheen en maakt zelf een poortje. De referee komt er ook doorheen. Het klinkt bijna als een kleuterspelletje, maar zo gaat het en er wordt erg aan gehecht. Het is een manier om elkaar te bedanken voor de wedstrijd en om samen af te sluiten.
Een keer heb ik het anders gezien, na een wedstrijd met een hele slechte referee. Toen hij door het poortje liep bleef het doodstil. Als buitenstaander weet je niet beter, maar een rugbyer herkent dat als een flinke belediging. Juist die beleefdheidsvorm geeft je als team dan gelegenheid om onbeleefd te zijn.

Onder al die kleine tradities ligt een grote ongeschreven regel. Op het veld speel je eerlijk, maar als het even kan keihard. Het is een no-nonsense sport. Je gaat door tot er gefloten wordt en wat de referee niet ziet, is toegestaan. Wil je narigheid uithalen, dat kan, maar je krijgt het terug. En tenzij het heel gemeen wordt, blijft het ook tussen die twee spelers. Bij teams die in lage klasses spelen, maar ook wel op internationaal niveau, kan er dan wel eens een opstootje ontstaan, maar volgens mij blijft het echte ‘amateursportgeweld’ binnen de perken, omdat het al in de ongeschreven regels is opgenomen.
En als de wedstrijd is afgelopen is dat allemaal voorbij. De teams bieden elkaar een kan bier aan en er wordt nagepraat over de wedstrijd. De derde helft is dan begonnen en wat op het veld is gebeurd blijft op het veld.

Die regels gelden overal waar het spel gespeeld wordt. Je ziet het op de BBC als ze de Six Nations uitzenden. Maar ik heb ooit in nationale jeugdteams gespeeld en toen de Denen, de Belgen en de Duitsers op bezoek kwamen hielden die zich er ook allemaal aan. Goede rugbyers zijn als traditionele, geniepige parttime-hufters met een groot gevoel voor rechtvaardigheid. En het maakt kennelijk niet uit waar ze vandaan komen.

Een van de mooiste tradities is de haka. Voor de All Blacks, het nationale team van Nieuw-Zeeland een wedstrijd beginnen, doen ze een traditionele Maori-dans. Daar zijn ze ergens in de jaren ’50 mee begonnen en ze doen het nog steeds. De haka is bedoeld om de spelers op te laden voor de wedstrijd en om een uitdaging voor de tegenstander neer te leggen. Kijk hier maar of het ze lukt.

DE ANALOGIE

2007-05-06T10:42:00.000+02:00

Gisteren schreef ik over pesten en over pestbeleid. Ik schreef ook dat ik van vergelijkingen en analogieën hield.
Misschien is het enigszins beperkt, en het is zéker nogal versimpelend, maar ik wil 'een land' hier tot op zekere hoogte vergelijken met een school of een klas.

Beide zijn samenlevingen van verschillende mensen, verschillende achtergronden, verschillende culturen.
Zoals ik van een leerkracht idealisme én pragmatisme wil zien, zou ik dat vanuit politici ook willen ervaren.

In een interview met Trouw, een week terug, zei minister Rouvoet:
'We stellen vast dat de samenleving tegen de grenzen van het libertaire denken is aangelopen. (...) Er is een breed gedragen overtuiging dat moraal niet louter een zaak moet zijn van het individu. Sommigen noemen dat 'betutteling', maar de samenleving voelt haarscherp aan dat we hier een punt te pakken hebben. Concreet betekent dit dat de overheid mag ingrijpen als de individuele vrijheid schadelijk is voor de samenleving of een kind.'

Ik kan het daar grotendeels mee eens zijn, ook al ben ik geen CDA- of CU-aanhanger.
Ik vind dat een land, ons land, een leiderschap behoeft dat gestoeld is op een brede utopie waarin vrijheid voor iedereen het hoogste, het meest utopische is. Maar tegelijk vind ik dat dat leiderschap wel moet uitstralen dat vrijheid DUS verantwoordelijkheid is.
En dus vind ik dat ministers moeten werken aan gelijke rechten voor iedereen, maar tegelijkertijd dat zij moeten opstaan als er mensen, groepen, kinderen in het gedrang komen en als de moraal vervaagt tot kan-ons-het-schelen.

De analogie zit hem in de plicht voor bewindslieden om, net als de leerkracht voor de klas, hun leerlingen (de diverse groepen in de samenleving) te leren kennen. Hun achtergrond te weten. Verstand hebben van groepsprocessen: wat doet het met een land als er grote groepen Poolse arbeiders binnenkomen? Hoe voelen VMBO-kinderen zich (ik wou dat hier meer aandacht voor was)? Etc.
Ik begrijp niet dat sommige politici ervanuitgaan dat Nederland hetzelfde land is als in de jaren vijftig. Hallo, we zijn OVERgegaan! We zitten tegenwoordig in combinatieklassen - meesters en juffen van sommige partijen: wákker worden!!!

Als de politiek weet wanneer er iets fout kan gaan, als het wéét waar de sociaal onveilige bewegingen plaatsvinden, dan kan er hopelijk veel voorkomen worden.

En verder geloof ik dat de politiek OOK pragmatisch moet zijn, en duidelijk moet maken wat er niet getolereerd kan worden, en waarom. Met heldere straffen, met inschakelen van ouders (dit bedoel ik overdrachtelijk, het gaat om het duidelijk maken van het hoe en waarom van je straffen), EN met zicht op een schone lei.

Ja, eerst en vooral (en ik kan het nu eenmaal niet helpen dat ik vooral vanuit deze analogie blijf denken) zou ik willen dat onze bewindslieden de bevlogen en warmhartige leerkrachten zijn die laten zien dat ze elk van ons kennen, of bereid zijn te willen leren kennen, dat ze de breedst mogelijke vrijheid daarbij nastreven, maar dat ze wel de 'roedelleider' durven zijn, dat ze zich niet opstellen als onze vriendjes en vriendinnetjes, maar tegelijk uitstralen dat ze nergens liever zouden willen zijn dan bij ons voor de klas.

En dat ze ons dag aan dag laten zien dat het evenzeer ónze verantwoordelijkheid is om de sfeer in de klas utopisch te houden.

PESTEN

2007-05-05T10:29:00.000+02:00

Gisteren al getypt, maar bij bevestiging de hele tekst kwijtgeraakt. Tja, wat wil je ook met zo'n titel. Hier een nieuwe poging.

Ik hou van vergelijkingen en analogieën, en daarom wilde ik al een tijdje iets schrijven over pestbeleid. In een vorig leven was ik leerkracht en directielid van een basisschool, en uit die tijd stamt de navolgende overtuiging.

Een klas is een samenleving. Verschillende mensen zijn om louter cijfermatige, toevallige redenen bij elkaar gezet, en dat levert vrolijkheid en gezelligheid op, maar ook, als er niets aan gedaan wordt, criminaliteit. En die sociale criminaliteit noemen we pesten. Voor slachtoffers en daders even erg als terreur in de 'volwassen' samenleving: pesten van het ergste soort veroorzaakt onherstelbare schade, en je kunt er als kind niet eens mee naar de politie gaan.

Oplossingen zijn meestal niet van de andere kinderen te verwachten. Natuurlijk, soms is een groep of een wonder van een individueel kind in staat om pesten tegen te gaan, maar dat is eerder uitzondering dan regel. En dus komt het op de kwaliteit van de leerkracht neer.

Een school moet nadenken over de bestrijding van pesten. In het kader daarvan heb ik altijd geloofd dat dat beleid voor 80% gezocht moest worden in het voorkomen en 20% in het bestraffen van pesten.

Voorkomen begint bij kennen. Een school of een leerkracht moet weten wie zijn kinderen zijn. Met ze praten (eerlijk waar, gebeurt vaak niet), ook op niet-lesgebonden momenten. Niet altijd binnen gaan zitten als de kinderen buitenspelen, je oor te luisteren leggen als ze in de rij staan, als ze in de bus naar zwemmen zitten, etc. De ouders leren kennen, de achterliggende cultuur - en daarbij ook jezelf, je eigen persoonlijkheid inzetten. De ideale leerkrachten zijn zowel betrokken alsook duidelijk 'de roedelleider', nét een beetje ongrijpbaar dus. Maar wel écht vrolijk als hij of zij vrolijk is, écht boos als hij of zij boos is - hoe gecontroleerd ook. De meester of juf houdt van kinderen, maar is niet je vriend(innet)je. Maar hij of zij zou zich geen leukere plek kunnen voorstellen dan bij jullie in de klas, met jullie allemaal (állemáál) voor zich.

Voorkomen heeft verder met 'verstand hebben van mogelijke pestsituaties' te maken, en die dus niet laten ontstaan. Géén 'ga maar zitten naast degene die je leuk vindt'-gedoe aan het begin van het jaar, géén groepjes kiezen bij gym.

Natuurlijk gaat er uiteindelijk toch wel eens iets mis. Vaak aan het begin van het jaar als de sociale verhoudingen nog onduidelijk zijn. Van belang is dan: extra pest-bewaking, en àls er iets mis gaat: in een vroeg stadium bestraffen. Misschien wel overdreven bestraffen. De boel groot maken, helder stellen; uitleggen waarom je iets niet toestaat, de ouders erbij halen, aangeven dat er zowel straf zal zijn als de mogelijkheid om ná de straf met een schone lei te beginnen.
Door alert en streng te reageren op pestvoorvallen straal je op een natuurlijke manier uit: 'Dit doen we hier zo niet. Zo'n samenleving willen we niet zijn.'
Moreel leiderschap.

Ik weet het, dit is een serieus en iets te vak-gek stukje geworden, jullie horen de voormalige meester praten, ik weet het, ik weet het. Maar ik hou van vergelijkingen en analogieën en ik was tenslotte, een paar weken geleden alweer, met een stamelend stukje over 'ja zeggen' begonnen. Dit is de voorzichtige aanloop naar een voorzichtig vervolg. Morgen verder.

Nachttrein (door Frank)

2007-05-04T19:04:00.000+02:00

Soms wil ik op reis en kan dat niet.

Het is vroeg en wolkenloos. Langs het raam schuiven gepleisterde flatgebouwen. Soms kijk ik lange straten in. Er hangt nog dat waas van ochtendmist. Over een slapende Franse voorstad, ergens op de meest directe lijn naar je toe.

Het enige geluid in de coupé is zachte slaapadem. De wielen op de rails hoor ik allang niet meer. De mensen hier zijn in ongemakkelijke houdingen in slaap gevallen. Over een paar uur zullen ze zich stijf uitrekken, morrend over hun nekken, hun ruggen, hun spieren, maar ze klagen niet lang. Ze weten dat het erbij hoort, het zal een mooie dag zijn en zonder iets te doen zijn ze duizend kilometer verder gekomen.
Ik heb niet geslapen. Ik kon het niet. Naast het raam heb ik het donker zien worden, mijn spiegelbeeld ontstond steeds scherper omlijnd in de ruit. Toen de laatste leeslichtjes werden uitgeknipt keek ik naar verlichte ramen in de verte en de silhouetten van bomen. We kwamen door steden waar kroegen open waren en mensen door de straten liepen. Ze hadden er geen idee van dat ik hier zit en naar je op weg ben. Voor hen is het een gewone dag. Ze hadden hard gewerkt en gingen een biertje pakken.
Ik stelde me voor hoe het moest zijn om daar te leven.

Later lag ik met mijn hoofd tegen de wand. Ik had mijn ogen dicht en hield me voor dat ik vanzelf in slaap zou vallen als ik ze maar dichthield. Dat zou de natuurlijke reactie van mijn lichaam zijn op het donker, zoals papegaaien gaan slapen als je een doek over de kooi legt. Mijn hoofd trilde van de beweging van de trein en als ik mijn kaken niet stevig op elkaar hield liet dat me klappertanden. Ik wist zeker dat we nooit aan zouden komen. De anderen zouden blijven slapen en het zou donkere nacht blijven, zonder maan of sterren. Dit was geen trein, dit was een stil moment, voor eeuwig uitgerekt over de tijd en ik zat erin vast.
De anderen sliepen. Ze merkten er niks van. Voor hen liep de tijd zoals hij hoorde te lopen. Ze zouden wakker worden en doorleven. Misschien nog even hun schouders ophalen als ze me zagen liggen met mijn ogen dicht en grappen maken dat ik mijn station zou missen als ik niet wakker werd. Bij stations stappen ze uit en ik zou doorreizen en ergens op een rangeerterrein achtergelaten worden.

Natuurlijk heb ik wel iets geslapen. Niet lang en niet diep, maar de trein stond ineens met een schokje stil en ik schoot wakker. Nachtelijke stop bij een klein stationnetje. De conducteurs stapten uit. Ze rookten sigaretten en dronken halve liters bier op het perron. Soms lachten ze hard. Ik kon hun rook ruiken in de dunne nachtlucht.
Een typisch forenzenstation was het. In de vroege ochtend zou het hier vol staan met blauwgrijszwarte pakken, hoge hakken en tassen vol papieren. Het zou er naar kranteninkt, aftershave en koffie ruiken. En aan het eind van de dag diezelfde mensen, als ze naar huis gaan, naar de appartementencomplexen rond het station. Ik kon de felle verlichting zien bij de ingangen en de buitenlampen op de balkons.
Ik liep heen en weer op het perron, blies wolkjes in de koude lucht en bekeek reclameborden die ik niet kon lezen. Heel in de verte was de lucht al licht.

Zojuist kwam de zon op achter een bos. De bomen kregen een gloed en lange schaduwen. Als ik mijn ogen dichtkneep zag ik de silhouetten. Denk je eens in hoe stil het er is als de trein voorbij is. De stilte waarin er nog niks is, maar alles schuifelt al een beetje, vlak voor het begin. Hooguit een paar vogels in een boom die je hoort.

Nu rijden we door een stad die nog slaapt. Mensen staan niet met de zon op, alle gordijnen zijn nog dicht. Er is nauwelijks verkeer. Dit is nog niet jouw stad.
Lig je nu in bed de minuten mee te tellen met de rode streepjes op de wekker, omdat je weet dat het onzin is om eerder op te staan? Dat de trein daar niet eerder door zal aankomen? Nog even. Straks verbaas jeje weer over hoe weinig bagage ik bij me heb en praat je me in twee talen de oren van het hoofd zodat ik mijn handen langs je wangen leg en je kus. Reizigers om ons heen zullen glimlachen en vandaag iets blijer op hun werk aankomen.

EN ZE SCOORDEN EN SCOORDEN

2007-05-04T18:24:00.000+02:00

Oud nieuws, namelijk uit november 2002 - maar wel opmerkelijk nieuws:
Het wereldrecord scoren in één wedstrijd is verbroken. Met - eerlijk waar -
149-0.

Het oude wereldrecord stond op naam van Arbroath dat in 1885 36-0 scoorde tegen
Bon Accord.
Hoe ontstond deze nieuwe grote nederlaag dan?
Door de tegenstanders. Het waren namelijk 149 eigen doelpunten.

Het geheel speelde zich af op Madagascar. AS Adema speelde tegen Stade Olympique L'Emyrne uit Antananarivo, maar er ontstond onenigheid tussen de coach van SOE en de scheidsrechter. Het team van SOE koos massaal de kant van hun coach en begon bij wijze van protest in eigen doel te scoren. AS Adema kwam er niet meer aan te pas en de fanatiekelingen van SOE gingen maar door. Totdat het 149-0 was.

Dit doet vermoeden dat de SOE een stelletje gekke amateurs zijn. Niet waar. Ze waren al verschillende keren kampioen van Madagascar en kwamen in de Afrikaanse Champions League al een paar keer een paar rondes door. Mét doelpunten in andermans doel...

Foto's (door Frank)

2007-05-03T16:13:00.000+02:00

Er zijn laatst foto’s van mij gemaakt door een heel echte fotograaf. Een amateurfotograaf die al twintig jaar met dezelfde techniek bezig is en het nu heel goed kan. Hij heet John.
John is een perfectionist. Hij werkt met clair-obscur (net als Rembrandt). Weinig licht, van opzij, veel contrast, zodat je mooie patronen van schaduwen over je gezicht krijgt. Maar je moet wel stilstaan, want het licht moet natuurlijk precies goed vallen. Daar ging het mis.

Mij moet je pakken als ik weer eens een enorm verhaal aan het houden ben, wild met mijn armen zwaai en gezichten trek. En dat betekent dat je niet precies een spanningsdriehoekje onder mijn oog kunt laten vallen.

Er zijn wel mooie foto’s uitgekomen, hoor. Maar veel zijn erg geposeerd en veel zwaarwichtiger dan ik mezelf ken. Vanavond ga ik weer naar hem toe. Gewapend met mooie muziek en mijn nieuwe korte haar. Dan gaan we kijken of we mij nog meer kunnen vangen.
Waarschijnlijk neem ik Kommil Foo mee. Mooie cabaretliedjes, meestal over de liefde, waardoor je vanzelf gaat geloven dat er ook wel iets heel moois zit aan een beetje liefdesongeluk.
En Donkey Diesel gaat mee. Ook Vlamingen en een heerlijke mengelmoes van allerlei stijlen door elkaar. Een vuige, smerige, fijne band die je volgens mij het best live ziet.
Ik ben geen Alexander en ook geen Hester Carvalho, maar een paar liedjes luisteren kan heel makkelijk op de sites. En het zijn echte aanraders.
www.kommilfoo.be (luister: ‘ik red me wel’ en ‘Madrid’)
www.donkeydiesel.be (luister: ‘Sylvie #1’)

Foto: John Schenk

Uit de vorige fotosessie is een combinatie van twee foto’s gekomen waar ik erg blij mee ben. Op allebei sta ik in zo goed als dezelfde houding. Op de ene met een opschrijfboekje, op de andere met een rugbybal. Vooral die laatste foto is net een Adidasreclame.

Ps. Het klad voor dit stukje is getypt op Tippa. Al mijn huisgenoten kwamen buurten omdat het zo geweldig klonk.

VERROT

2007-05-03T11:26:00.000+02:00

Ik heb vandaag iemand verrot geslagen. Een pak printpapier namelijk. Hij was een Iemand, en ook een Hij trouwens, en hij wilde zich niet openstellen. Ik moest echt alleen maar even een paar velletjes hebben, maar de firma HP Invent had z'n meest verdorven plastic gestuurd om een wig te drijven tussen mij en mijn eerlijk gekochte papier.

Er zat nergens een lipje in het plastic, de kleine hoekjes die ik met veel gepeuter loskreeg schoten weer terug, en als ik dan een reepje te pakken kreeg scheurde het een halve centimeter verder wéér af. Ik ben al vanaf vanochtend zes uur veertien bezig en net, nét, NÉT brak er iets in mij. Ik timmerde in hete woede op hem in.

Verpaksadisme. Ik maak het wel vaker mee. Ik denk dat er heel wat fabrikanten aan het sealen verslaafd zijn. Het hermetisch sealen wel te verstaan. Het lamineren is ook addictief, maar het luchtdichte sealen is echt een epidemie. Pakjes kaas, Pakjes rookvlees, plastic kuipjes met een afrukbare (maar níét-afrukbare) hardplastic rand: ze pesten ons. Cd'tjes. Ook zoiets. En dan nog een extra plakrandje aan de bovenkant, met veel lijm die na drie jaar mn enkele cd's nog steeds in dubbelcd's verandert.

En nieuwe tandenborstels! Ooit in een handomdraai het plastic rond een nieuwe tandenborstel kunnen openen? Nee! Minstens een nekomdraai.

Waarom! Waarom? Ik weet wel dat dit niet de grootste hedendaagse maatschappelijke problemen zijn, maar intussen en toch. Er zou een ministerie voor moeten zijn. En een miniserie erover.

Tippa (door Frank)

2007-05-02T14:28:00.000+02:00

Mijn nieuwe liefje is felgeel en ze heet Tippa. Ze lag verlaten tussen een hoop rommel in een zwarte kist. Toen ik langsliep hield ze zich doodstil; er waren zoveel mensen geweest die dag, zoveel stemmen en harde muziek. Alle anderen van haar kleed waren aangewezen. Er was over ze onderhandeld en ze waren in vreemde handen meegenomen. Niemand weet waarheen.
Later was een stilte neergedaald. Het was voorbij. Het kleed achtergelaten in de schaduw van een muur. Ver weg werd de muziek uitgedraaid en maar heel soms, hier en daar, hoorde ze nog vermoeide stemmen en het geratel van fietswielen langs de gracht.
Ik heb haar opgepakt en zachtjes over haar zwarte pantser gestreeld voor ik het openmaakte. Ik heb gejuicht toen ik haar zag en meteen besloten dat ze met me mee naar huis mocht.

Nu staat ze op tafel tegen een gele muur. Eerst rilde ze nog van alle indrukken, maar toen ik haar lint goed had gedaan spinde ze en tikte ritmes met haar lange, slanke vingers.
Als ze blij is gooit Tippa er het ene woord na het andere uit, ze schiet heen en weer en kan ze het niet laten steeds TING te zeggen. Maar iets in haar zit vast. Iets vanbinnen, een blokkade. Vaag herinnert ze zich knopjes en schuifjes, die haar in een handomdraai losmaken, maar ze is lang geleden vergeten waar die zitten.

Wie helpt me Tippa te bevrijden?

GELUK

2007-05-02T10:43:00.000+02:00

Gisteren nogal veel en uitgebreid gediscussieerd, over van alles. Over het acteren van Elijah Wood bijvoorbeeld, over vierdimensionale ruimte, over de reden dat er 'charmed quarks' bestaan en ook over geluk.

In de discussie kwamen we uit op een verschil tussen stilstaand geluk en bewegend geluk.
In de wetenschap dat elk schrijven hierover gissend is en ook een beetje dwaas, zal ik toch proberen iets duidelijker te zijn.

Sommige mensen streven een bepaalde fysieke gelukstoestand na (misschien wel alle mensen?). Ze hebben dan beelden in hun hoofd van 'drijven op een opblaasbaar matrasje in mijn eigen zwembad onder een eeuwigschijnend zonnetje'. Daartoe werken ze zich ongans, méér geld, méér uren, méér zweet. Op weg dus naar een bepaalde vorm van stilstaand geluk.

Ook sporters zien geluk vaak als iets stilstaands, namelijk: het hebben van een gouden medaille. Of schrijvers: het geschreven hebben van je verpletterendste boek.

Maar er is misschien ook zoiets als bewegend geluk. Het geluk dat zich in voorbijvliegende splinters aan je voordoet. Het geluk waar je niet bijzonder op let, of dat je niet kunt nastreven, omdat het geen stilstaand eindproduct is maar een 'onderweg-geluk'.
Het bewegend geluk heeft misschien juist te maken met het feit dát je in beweging bent, dat er dingen in je leven gebeuren, dat er onverwachte en ongeplande zaken op je kop vallen.

Het is lastiger te definiëren, dat bewegende geluk. Het verschijnt terwijl je op zoek bent naar een solide, heldere, vastomlijnde geluksvorm.

Wat schrijven betreft: het zijn de invallen die je krijgt, het is de onverwachte concentratie die je overvalt, het zijn de gelukssnippers waar je niet op rekent, die je eigenlijk ook niet verwacht: immers - schrijven is lastig en veel te moeilijk.
Geldt ook voor sporters die kotsend langs de weg hun zwaarste looptraining hebben gehad, of voor welk beroep dan ook. Bewegend geluk doet zich misschien wel alleen in tegendraadse omstandigheden voor.

Hm. En zo kan ik nog even doorgaan. Ik zal mezelf inhouden. Ik ga in plaats daarvan mijn vlindernetje zoeken, wie weet wat er hier nog rondvliegt.

The day after (door Frank)

2007-05-01T14:25:00.000+02:00

Beste Koninginnedag in jaren.

Hij begon zondagavond toen Neal, die belachelijk goed kan koken, asperges in botersaus voor ons ging maken. Toen zijn we de stad (Utrecht) in gegaan voor Koninginnenacht. Veel bier, struinen en op elkaar wachten. De avond werd afgesloten met een zware dessertwijn bij Anne thuis (Muscat de Saint Jean de Minervois heb ik me laten vertellen maar ik was toen al wel moe).

De volgende ochtend zijn we eerst Anne uit zijn bed gaan toeteren met feesttoetertjes en toen de stad in gegaan. De buit:

drie Verkade-blikken met craquelé-print, een Bolletje-blikje en een hele grote met champagneflessen in allerlei kleuren erop. Tien boeken, waaronder 'De rover Hoepsika' van Paul Biegel. Een paar schoenen. En een nieuwe liefde die ik tegenkwam bij zo'n achtergelaten stapeltje spullen aan het eind van de dag. (Hierover later meer.)

Verder heb ik een huwelijksaanzoek gedaan aan het meisje van het dadelnootmuskaatgebak. Volgens Judith en Remco twijfelde ze, maar ze zei toch nee omdat haar vriend het niet zo leuk vond. Ze heeft me het recept meegegeven.
We hebben bijgedragen aan 'de liefde over zee' door andere taart te eten. Met de opbrengst vliegt Diago naar zijn vriend in Zuid-Amerika. Hun liefde ging door onze maag.
Ik ben verbrand.

's Avonds vierde huisgenoot Judith haar verjaardag met een vuurkorf, leuke mensen en lekker eten op het dakterras. Tot het steeds later en kouder en knusser werd bij het vuur.

Zucht.
Zwijmel.

DE STRUIKGAAI

2007-05-01T09:57:00.000+02:00

Leuk bericht over de struikgaai.
De struikgaai?
De struikgaai.

De westerse struikgaai zelfs. Dat is een veel slimmere slimmerd dan we tot nu toe dachten. Toegegeven: tot voor ik dit bericht las wist ik niet van het bestaan van struikgaaien af, maar wat deze vogel presteert is opvallend:

Onderzoekers hielden de struikgaaien in kooien met drie kamers. In kamer B kregen ze elke avond gemalen pijnboompitten. In kamer A elke ochtend ontbijt, in kamer C niks.
Na een tijdje werden de gemalen pitten héle pitten, en toen gebeurde het: de struikgaaitjes aten niet alles op, maar verstopten een gedeelte van de pitten. Vooral in kamer C.
Bewijs voor het feit dat struikgaaien dus op lange termijn kunnen denken.

Andere test: gaaitjes in kooien met twee kamers.
In kamer 1 kregen ze pinda's, in kamer 2 stukjes hondenbrok. Als ontbijt.
Maar als ze verdorie 's avonds precies hetzelfde te eten kregen dachten de gaaitjes: ja zeg, kan dat niet wat spannender? En dus sleepten ze pinda's naar kamer 2, en stukjes hondenbrok naar kamer 1. Hadden ze voor de ochtend erna alvast wat variatie.

Dit plánnen en vooruitdenken is ongekend bij dieren, maar de struikgaai is dus een strateeg!

KONINGINNEDAG EN FRUIT

2007-04-30T10:25:00.000+02:00

Het is Koninginnedag en ik heb beloofd dat ik iets zou bloggen over fruit.

Vroeger werd er in het dorpje waar ik opgroeide altijd een optocht georganiseerd. De harmonie toeterde de weg open, er reden versierde karren mee met gezinnen of kleuterscholen erop, en daarachter liepen de verklede kinderen.

Heb ik ook een paar jaar gedaan. Ik was klein en werd samen met mijn broer door mijn moeder van een outfit voorzien. In 1974 was dat bijvoorbeeld onder het thema 'Zwart en wit'. Dat betekende dat mijn broer en ik een laddertje in handen kregen. Hij een zwarte, ik een witte. Hij, René, was schoorsteenveger, en ik was schilder. Op bijgaande foto zie je ons staan. (Ik ben daar negen, René is zeven. Let op de sandaaltjes.) Op onze petten had mijn moeder een wijze spreuk geschreven, iets over dat zwart en wit heus samen kunnen gaan. Ja: ebony and ivory.

Maar de grootste transformatie hebben mijn broertje en ik een jaar ervóór ondergaan. We waren namelijk: fruit.
Vergeet niet dat we in de Betuwe opgroeiden, fruitstreek.
René was peer, en ik? Ik was appel.
Jazeker, er bolde piepschuimen vruchtvlees om mij heen, en we waren, moet ik zeggen, lekker rijp. Een goudglanzend duo.
Ik had een steeltje. Dat stak venijnig uit mijn nek. En mijn moeder bezwoer me gisteren dat we ook blad droegen.

Helaas zijn er geen foto's meer van, en dus moet ik dat aan de fantasie van de bloglezer over laten. Wil het lukken?