WOUTER HAMEL SINGS

Hij is er, de eerste cd van Wouter Hamel. En hij is fantastisch. Het is duidelijk dat er bij het voorbereiden, opnemen en afwerken van deze cd niets fout is gegaan.

Wouter schreef zelf alle songs, en dat is bewonderenswaardig. Mijn favorieten zijn, na een paar keer luisteren:
Fantastic
Cheap Chardonnay
Nothing's any good
Useless fraud,
maar ook alle andere songs zijn goed. En dat gebeurt niet vaak - dat je álle songs van een cd graag hoort. Als dat wel zo is zal die cd de cd-lade voorlopig niet snel verlaten.

Nog wat meer complimenten: de teksten bv. Die van 'Interpretation of love' vind ik heel goed, en in de andere zitten steeds ook een paar heel mooie regels.
Maar het meest opvallend zijn de arrangementen en de productie. Benny Sings & Bart Suér zijn meesters in het 'plaatsen' van soli en samples. Nergens doet het bedacht aan, en de koers tussen jazz en pop is sterk.
Daarbij is het geluid zo hélder. Alsof Wouter zelf als een piep-zanger in je speakers zit.

Goed - gewoon kopen dus, en heel vaak opzetten. Zoek de vibrafoon. Zoek de trombone. En alles wat er verder nog te beluisteren is.
Hoe heet zoiets ook weer? A sure hit.

Kijk hier even of luister hier alvast wat liedjes.

Inspiratie 2 (door Jaak)

Of kinderen op de man af vragen waar een schrijver zijn inspiratie vandaan haalt? Ja, dat doen ze. En ook in vele variaties: hoe weet je waarover je gaat schrijven? Hoe begin je aan een verhaal? Ga je op reis om te kunnen schrijven? Zou je over onze klas een boek kunnen schrijven? Of gewoon dus, al dan niet ingefluisterd door de juf: “Waar haal je je inspiratie vandaan?”

Ik schreef dat ik op zo een vraag nooit een goed antwoord had. Dat klopt niet helemaal. Soms weet ik het wél. Bijvoorbeeld toen ik ‘Een muur van hitte’ schreef, over een jongetje dat vreselijk bang was omdat zijn vader vaak stomdronken thuiskwam. Dat verhaal hoorde ik, als journalist, op een studiedag over alcoholisme. Eerst kwamen de ouders aan het woord, daarna hun kinderen. Wat het jongetje vertelde klonk hartverscheurend. Wat hij zei staat niet in het boek; wel de paniek achter zijn woorden, zijn angsten, twijfels, en hoe blij hij was als zijn papa niét had gedronken.

Ik bedoel: soms is er een rechtstreekse aanleiding voor een verhaal. Soms gaat het indirect.
Connie Palmen vertelt in Vrij Nederland van 3 maart over haar nieuwe boek Lucifer. Ze zegt tegen de interviewer: “Hans vertelt, over Peter, Marina, hoe aardig ze was, die val. Ik luister en zeg: dit is mijn roman”.
Hans is Van Mierlo, Peter is Schat en Marina diens vrouw die uit het raam gevallen/geduwd is. Connie Palmen zegt: “Dat was het moment waarop Lucifer geboren werd.”
Het boek was er, - het moest alleen nog worden geschreven.

Inspiratie blijft een duur woord, voor wat soms zomaar komt aanwaaien, of verborgen zit in een krantenstuk, een interview, in de klank van een stem, of een stukje afgeluisterde dialoog op de tram.
Soms blijkt één regel of één alinea genoeg om het hele schrijfproces op gang te brengen. Bijvoorbeeld: ”De zomer waarin Michiel Rasby tien jaar oud was, was er een van problemen. Overdag maakten zijn ouders ruzie met elkaar, ’s nachts hoorde hij hen luid fluisteren. Ook zoemde beneden de wc en wilde daar niet mee ophouden…”

Zo begint het boek Eindelijk Michiel van Patricia MacLachlan, auteur van zowat mijn liefste boek dat Lieve, lange Sarah heet.

ROTTERDAM BOUWT

Het is waarschijnlijk zo dat je je, als je een tijdje ergens woont, vanzelf gaat hechten aan die plek.
Feit is in elk geval dat ik al een jaar of wat blij word van... de verbouw van het Centraal Station in Rotterdam.

Ik ben er vaak, dus ik zie de voortgang. En dat is nou juist het bijzondere: je kunt die voortgang zo goed zien!
Het station wordt al een jaar of twee verbouwd, het hele plein ervoor ook, en alles is tegen 2010 klaar. Het wordt prachtig, naar het schijnt.
Maar nu al zijn altijd alle hekken OPEN hekken. Je kunt overal zien wat er gebeurt. Daarbij is er een prachtig info-centrum, en zijn alle afzettingen fel gekleurd. Ook tegen het station zelf hangen banieren met die kleuren. Daardoor is het rondom het station in mijn 'innerlijke afbeelding' (dat wat je voor je ziet als je erover praat maar er op dat moment niet bent) open, druk, vrolijk en kleurig.

In Amsterdam wordt ook al jaren rondom het station gebouwd, maar dat ziet er dicht en bedompt en verstopt en grijs uit.
Zou dat echt door het mentale verschil tussen Amsterdam en Rotterdam komen? Amsterdam: trots op de historie. Rotterdam: trots op de nieuwerwetsigheid van de stad?

Op de foto een stukje van Grand Cafe Engels, maar erachter vallen gedeeltelijk het bouwterrein, en de kleuren ervan, te ontwaren. Ook de gele wegwijzers kun je zien, die steeds weer aangepast worden, met grote accuratesse.

Dus: kom eens kijken in de bouwput! Ze houden ook rondleidingen!

(En nog eens iets: het 'bouwverkeer' is perfect geregeld. Voor elk passerend trekkertje staan mannen met oranje vesten en vlaggetjes de reizigers vriendelijk te waarschuwen.)

Femke (door Jaak)

Zou het mogen? Iets schrijven over je eigen prentenboek? Het heet ‘Vertelopa’ en is net van de pers. Ik wil het vooral over de illustraties hebben. Die zijn van Femke Gerestein.

Femke werd in 1982 in Middelburg geboren. In 2004 studeerde ze cum laude af aan de kunstacademie Sint Joost van Breda, met een animatiefilm die geselecteerd werd voor het Holland Animation Film Festival. Ook werd ze genomineerd voor de Sint Joostpenning (voor de beste student van de academie.

In 2005 tekende ze de covers voor de Vlaamse recensietijdschriften Leeswelp en Leeswolf, en werkte voor Bres, het Algemeen Dagblad, Opzij, en andere.
In 2006 tekende ze voor uitgeverij De Eenhoorn haar eerste prentenboek ‘In de zee van mama’s buik’, op tekst van Leen Van Den Berg. Leeswelp schreef dat ze “overtuigend en met lef” debuteerde. Tot zover de gegevens.

Nu de prenten voor ‘Vertelopa’. Ik vind ze intrigerend en fraai van toon, kleur en compositie. Ze zijn afwisselend liefelijk, dreigend, vrolijk of indroevig, - corresponderend met het verhaal ernaast. Kijk naar de koning die dreigend zijn zwaard heft. Zal hij de baby doormidden klieven? ‘Néé, niet doen!’ roept de echte moeder van het kind. Kijk naar de walvis die Jonas opslokt. Of kijk naar het kussend ouderpaar, en weet dat Femke haar klassiekers kent.

Het is met schroom dat ik hierover schrijf, maar me dunkt dat Femke het verdient.
Daarom dus.

ZO IS ER MAAR ÉÉN

Een van de aardigste tv-programma's op dit moment is ZO IS ER MAAR ÉÉN. Het wordt in Vlaanderen uitgezonden, via de zender Eén (voorheen VRT).
Het idee van deze programmareeks zou ook voor Nederland erg leuk zijn...

Het gaat om de zoektocht naar een Nederlandstalig lied dat 'onsterfelijk' genoemd mag worden als het de uiteindelijke finale wint. Per aflevering worden zes potentiële liedjes uit de Vlaamse en Nederlandse liedjesgeschiedenis voorgesteld door zeer diverse, maar bekende zangers.

Het succes van dit programma is
- dat iedereen live zingt
- dat er vaak interessante nieuwe versies van bekende liedjes gezongen worden
- dat de keuze van artiesten en liedjes zo goed is
- dat er geen geld uit de zak wordt geklopt via sms-opdrachten.

Werkelijk alle soorten bekende artiesten doen mee. Alle grote namen zijn al langs geweest, dus zowel populaire 'schlager'-zangers als singer/songwriters, als artiesten uit de kleinkunstwereld als Idols-winnaars alsook rock- en popgroepen als Milk Inc. en Zita Swoon.

Elke artiest 'nomineert' één liedje, en elke uitzending is geprogrammeerd rond een bepaald thema. Vandaag was dat 'passie'. Er zijn ook regelmatig Nederlandse artiesten te gast, vanavond Rick de Leeuw en Jan Smit (die 'Het is een nacht' van Meeuwis zong).
Aan het eind van het programma worden de stemmen van diverse pers- en publieksjury's geteld.
Winnares dit keer was Sofie van Moll die Clouseau's 'Verlangen' zong, en ik vond zelf 'Ik leef voor jou' van wijlen Ann Christy het mooist, gezongen door Eva de Roovere.

Alle liedjes en optredens zijn via de website van het programma te bekijken.
(Zie bv ook even naar 'Papa' van Stef Bos door Jelle Cleymans).

Tenslotte: presentatrice Yasmine is een vakvrouw!
En toch een minpuntje: er worden cd's van het programma uitgebracht, maar... met de originele artiesten. Waarom nou niet met de leuke nieuwe versies???

Inspiratie (door Jaak)

Schrijvers die naar scholen gaan, horen altijd de vraag: ‘Mijnheer, waar haal je je inspiratie vandaan?’ Ik heb daar nooit een goed antwoord op.

Ooit interviewde ik een tekenaar. Hij zei: ‘Ik heb altijd een korf op mijn rug. Daar gooi ik steentjes in, en takjes en strootjes en gedachten en invalletjes. En als ik die nodig heb, tover ik ze te voorschijn.’
Nou, dacht ik, dat is makkelijk. Ik heb geen korf, maar ik ben wel een spons die alles opzuigt: geuren, flarden van gesprekken, teksten in boeken, beelden van in fracties van seconden waargenomen landschappen, enzovoort.

Ook verzamel ik weetjes. In NRC Handelsblad van 9 februari schrijft Koos van Zomeren: ‘een boom trekt als het ware elk jaar een nieuwe boom op rondom zichzelf, in wezen komt een boom de lagere schoolleeftijd nooit te boven.’
Geweldig vind ik dat. Vele jaren geleden kocht ik een reeks informatieve miniboekjes vol weetjes over bergen, water, paarden, televisie, vlinders, vogels, gesteenten, zoetwatervissen, - je kan het zo gek niet verzinnen of ik heb er een boekje over. Ze zijn verouderd, veel klopt niet meer, over huiscomputers staat er niets in, maar ik koester ze als mogelijke inspiratiebronnen. Misschien loopt er straks een jongetje in een van mijn boeken rond dat zich afvraagt waarom vliegtuigen niet vallen, waarom boten niet zinken, hoe boeken worden gedrukt of waarom cowboys schrik hebben van donder en bliksem. Het staat allemaal in die boekjes.

Toch hebben kinderen het daar niet over als ze willen weten waar je inspiratie vandaan komt. Dichter in de buurt komt een vraag als: ‘Mijnheer, waarom regent het zoveel in jouw boeken?’ Of: ‘Wat doe je als je niet meer weet waarover je moet schrijven?’
Tja, wat doe ik dan.

MEER BEGINZINNEN

Om het grote gelijk van Jaak en het grote genie van Biegel te bewijzen typ ik hier nog wat méér prachtige Biegel-beginzinnen:

De rover Hoepsika had geen moeder meer. Daar moest hij wel eens om huilen - als rover - want toen zijn moeder nog leefde, was hij een braaf jongetje.
(DE ROVER HOEPSIKA)

Hij was pas elf jaar oud, maar toch hadden ze hem gekozen. Want hij hield het langer uit dan de anderen, rechtopstaand met blote voeten in de sneeuw.
(WEGLOOP)

Tim wou niet naar zee. Al zijn broers waren zeeman en al zijn zusters waren zeevrouw, maar Tim wou niet.
(JUTTERTJE TIM)

Zijn vader was de vuurtorenwachter van het dorp en daarom werd Keesje door iedereen Hoog-Keesje genoemd.
(HET EILAND DAARGINDS)

Ik heb dit verhaal nog nooit aan iemand durven vertellen, zeker niet aan mijn broer die me weer zou uitlachen, maar nu moet ik toch opschrijven wat er destijds allemaal is gebeurd, met het risico dat ook hij het onder ogen krijgt.
(DE SOLDATENMAKER)

Lang, lang geleden toen alle schepen nog zeilen hadden, leefden er twee kinderen met hun vader en hun moeder aan de rand van een groot bos.
Doenja en Jorkos heetten die kinderen. Doenja was het zusje van Jorkos, en Jorkos was het broertje van Doenja, en hun vader was houthakker.
(DE ZEVEN VEREN VAN DE PAPEGAAI)

Haas nitzelde en neusde aan de klaver en de kinderen van haas deden haar na.
(HAAS 2)

etc etc!

Biegel (door Jaak)

Lang geleden, toen Karel Michiels in Baarle-Hertog nog schrijvers uit Noord en Zuid liet verbroederen, heb ik 's zeven woorden gezegd tegen Paul Biegel. Hij daalde de trap af, ik ging naar boven (zoals de heren Hinderickx en Winderickx van Van Ostayen), en toen we beiden even stilstonden zei ik: 'Mijnheer Biegel, ik hou van uw boeken!'
Hij keek verrast op, knikte en zei: 'Wat aardig dat u dat zegt.'
Ik had te veel schroom om verder wat dan ook nog te zeggen of te vragen, maar toen ik thuiskwam herlas ik de eerste zin van Haas. Hij zoog me direct weer het verhaal in: Van duizelingwekkende hoogte viel de koningin der mieren naar beneden; ze kwam terecht in het gras van de tuin en daarmee begint deze geschiedenis.

Wat een begenadigde verteller was die Biegel! Ik herinner me mijn fascinatie voor zijn boek Man en muis, magistraal geschreven, en fraai geïllustreerd door Fiel van der Veen.
Het begint met de welluidende regel: Het huis was groot, mooi, duur en deftig.
Nou! Dan lees je toch voort?

Biegel bleef zijn boeken bevolken met koningen, prinsessen, dwergen en rovers, ook toen daar wat laatdunkend op werd neergekeken. Hij overleefde al zijn criticasters. In 1965 schreef hij, met Het Sleutelkruid, 'het kinderboek van het jaar', en daarna verzamelde hij tal van andere trofeeën: twee keer de Woutertje Pieterse prijs, twee Gouden en vier Zilveren Griffels, de Staatsprijs, enzovoort.

Zo gelauwerd, en zo bescheiden en beminnelijk gebleven. Soms zie ik hem weer de trap afkomen, grijs en kwiek, geheeld vervuld van energie. Ik mis hem.

EENZAME UITVAART

Ik ben een fan van Guus Middag. Hij schrijft op een democratiserende manier over poëzie: hij begint met een flard van een gedicht of een liedtekst, geeft zijn associaties weer en blijft altijd lezer onder lezers. Geen professor onder dummies.

Nu ben ik bezig met de meest recente bundeling van zijn stukken, HET WEZEN VAN DE WOLK.
Daarin kwam ik het fenomeen 'Eenzame Uitvaart' tegen. Op initiatief van de dichter Bart FM Droog werd er in Groningen bij uitvaarten zonder enige nabestaanden of bezoekers, dus uitvaarten van de eenzaamsten onder de eenzamen, een gedicht geschreven en voorgelezen. Dichter F. Starik nam dit over voor Amsterdam. Samen met andere dichters vormt hij een 'Poule des Doods' en bij toerbeurt doen zij een eenzame ziel poëtisch uitgeleide.

Middag citeert een paar mooie regels uit een van de gedichten van Starik:

Dag man zonder naam, ik groet u, onderweg
naar 't laatste land waar ieder welkom wordt geheten,
waar niets van niemand hoeft te weten. Dag meneer,
zonder papier, zonder identiteit. Wat zocht u hier? Wat bent u kwijt?

Middag vertelt verder (in de kleine lettertjes achterin zijn boek, die lees ik met evenveel plezier als de grotere letters voorin het boek) over deze eenzame dode. Het was een jonge man, waarschijnlijk uit Ghana of Ivoorkust, die in november 2002 in De Bijlmer dood werd aangetroffen. Men vond geen vrienden of familie en schakelde Starik in voor een gedicht.

Maar plotseling, op de ochtend van de begrafenis, doken er vierentwintig illegale Ghanezen of Ivorianen op om de dode ritueel te wassen. Het is onbekend hoe ze van de begrafenis hadden gehoord.
Natuurlijk vroeg de begrafenisondernemer naar de naam van de dode. De vrienden spraken elkaar tegen en meldden allerlei verschillende namen, waarop de man dus uiteindelijk toch niet anoniem werd begraven - maar onder niet één, niet twee of drie of vier, maar vijf voornamen.

Volksliedjes (door Jaak)

Ooit, lang geleden, was ik in Bern in Zwitserland. Op een boekenmarkt kocht ik, voor geen geld, Von Rosen ein Krentzelein, Alte Deutsche Volkslieder. Een klein, zwart liedjesboek.
Mij viel op dat veel van de teksten sprekend leken op het Limburgs dialect dat ik sprak.
‘Niet verbazend’, zei een vriend, ‘je weet toch dat je je met jouw Limburgs half Duitsland door verstaanbaar kan maken?'
Hij gaf het voorbeeld van de Vlaamse schrijver Gerard Walschap die een meisje van Maaseik trouwde. Ze zouden met een aantal vrienden, dialect sprekend, de grens over trekken, en ja: tot ver achter Keulen voerden ze hartelijke gesprekken met Duitse cafégangers en passanten.

Omdat schrijven muziek is, en ritme, grijp ik vaak naar dit boekje terug. Bijvoorbeeld als ik met een writersblock zit en geen kant meer opkan. Of als ik een bepaalde toon te pakken wil krijgen.

Altijd weer kom ik uit bij ‘TRAUM’, - vooral bij de laatste zin van dit vragend-droevig lied:

Ich hab die Nacht geträumet
Wohl einen schweren Traum;
Es wuchs in meinem Garten
Ein Rosmarienbaum.

Ein Kirchhof war der Garten,
Ein Blumenbeet das Grab,
Und von dem grünnen Baume
Fiel Kron und Blüte ab.

Die Blüten tät ich sammeln
In einem godnen Krug;
Der fiel mir aus den Händen,
Dass er in Stücken schlug.

Draus sah ich Perlen rinnen
Und Tröpflein rosenrot.
Was mag der Traum bedeuten?
Ach Liebster, bist du tot?

Meer heeft een kinderboekenschrijver soms niet nodig om een verhaal te schrijven dat verder niks met deze ‘Traum’ te maken heeft.

COLA

Het is lastig om aan een boek te beginnen als de cover bruin is en morsig. Net zoals het lastig is om iets te drinken of te eten dat de verkeerde naam draagt. Dat is bewezen door de Chinezen.

Het bedrijf Coca Cola verdient op dit moment grote sommen geld door de verkoop van een... sinaasappeldrankje. NIET door cola te verkopen. Chinezen zijn namelijk nooit echt aan de cola gegaan. In het artikel over het succes van de nieuwe drank las ik de vermeende reden voor het falen van het Cola-succes: het deed de Chinezen teveel aan vieze donkere thee denken. Die thee was in arme tijden zo bruin omdat daarmee het troebele drinkwater gemaskeerd moest worden.

Maar de hoofdreden voor het mislukken van coca cola is toch de verkeerde naam. Veel Chinezen schijnen het uit te spreken als Ke-kou-ke-la. En dat betekent nog iets anders.
Wat?
Dit:
'vrouwelijk paard gevuld met was'.

NIEUWE GASTBLOGGER: JAAK DREESEN

Vanuit Vlaanderen zullen wij de eerstkomende twee weken berichten lezen van kinder- en jeugdboekenschrijver Jaak Dreesen.

Al vele jaren gelezen las ik zijn eerste mooie boeken, (hij debuteerde in 1978) en nog steeds verschijnen er nieuwe titels. Soms zijn dat teksten van prentenboeken, de laatste die zojuist verscheen, bij Uitgeverij De Eenhoorn, heet VERTELOPA. Verder schreef Jaak Dreesen proza (oa in 1998 bekroond met de Boekenleeuw) en liedteksten.

Ik vind het heel fijn dat Jaak hier wat van zijn bevindingen wil delen!
Welkom, Jaak, en vanaf morgen lezen we je eerste bijdrage!

PH-WAARDE

Een tijdje geleden ontstond hier het begrip 'PH-waarde van een krant'. Het ging over kranten en tijdschriften die onzinnig nieuws over beroemdheden die alleen beroemd zijn van het beroemd zijn verspreiden. Dus: berichten over bijvoorbeeld Paris Hilton - vandaar 'PH-waarde'. Ik ben zeer vóór het op NUL houden van die PH-waarde.

En ik ben niet de enige!
Dat bleek onlangs. Ik las namelijk zowel in de Kidsweek alsook in De Pers (!) dat nota bene het Amerikaanse persbureau AP er net zo over denkt. De hoofdredactie van de AP besloot namelijk om een tijdje lang alle 'nieuws' over Paris Hilton te boycotten. Niet meer door te geven. Te negeren.

Dit deed de AP om te zien of mensen het zouden missen. Wat bleek? Geen enkele van de duizenden klanten van de AP vroeg om een PH-verhaal!

En toch is er ophef, omdat werknemers van het persbureau vinden dat niets, nooit achtergehouden mag worden, dat selecteren niet aan het persbureau is. Daar valt wat voor te zeggen, maar verfrissend blijft het wel. Helaas is de boycot alweer opgeheven. En zo eindigt dit stukje toch weer met slecht nieuws. Sorry.

DankeDankeDanke (by Tobias and Violeta)

For our very last words we switch to German:
Zuerst möchten wir uns kurz entschuldigen: für das Auslassen einiger Themen, die uns vorgeschlagen wurden. Über das KDW, über Charlottenburg, über dramatische Entwicklungen bei „Deutschland sucht den Superstar“, über Oscarverleihungen, auf denen kalifornischen Senatoren gedankt wird, über „Dr. House“, über „Buffy - The Vampire Slayer“, über Lieblingshunde und anderes werden wir bei Gelegenheit berichten…
Außerdem entschuldigen wir uns für die großen und kleinen Fehler in unseren englischen Texten, die hoffentlich nicht allzu sehr gestört haben.

Insbesondere aber möchten wir uns hiermit bedanken! Wir haben uns unglaublich über die Kommentare aus Australien und Holland gefreut: Euch allen den herzlichsten Dank!
Von einigen unserer Freunde hier in Deutschland haben wir gehört, dass sie unsere Geschichten verfolgt haben: Euch danken wir für das Lesen, für das Installieren von bookmarks, für das Nachfragen des Links, für die sms und emails mit Hinweisen auf „Blog-Stoff“. Denen unter euch, die sich auch getraut haben, etwas zu kommentieren, besonders vielen Dank.
Und Miriam, wie soll man es nur ausdrücken? Alle Flüsse haben eben eine Quelle - D a n k e! (und hast Du Reinhard Mey auf deinem iPod?)
Unserer tiefster Dank gilt aber natürlich und vor allen und allem anderen Edward: Wir hatten zwei phantastische Wochen und können es nicht glauben, dass sie so schnell vergangen sind! Wir werden das Bloggen vermissen. DANKEDANKEDANKEDANKE!!!

Die letzte Einstellung des Films „Der Himmel über Berlin“, der hier Thema war, zeigt den Himmel über Berlin, die Stadt erscheint am Horizont, die Sonne bricht sich durch die Wolken und eine Stimme aus dem Off sagt:

„Nous sommes embarqués“

So richtig ist das vielleicht nicht zu kapieren…

Jedenfalls ist der Himmel über Berlin vor unserem Fenster momentan grau und regnerisch.
“It´s more than just words: it´s tears and rain”, James Blunt ;-)

Where do you wanna meet us? (by Tobias and Violeta)

Here in Prenzlauer Berg we are blessed with many many nice cafes. But their names are even nicer! For our last posting about our neighbourhood we selected the funniest ones:

- Entweder Oder (Either Or)
- Sowohl Als Auch (As Well As)
- Fleischmöbel (Meatfurniture)
- Weltempfänger (Worldreceiver)
- Schwarz-Sauer (Black-Sour)
- An Einem Sonntag Im August
(On a Given Sunday in August)
- Club der Visionäre (Club of the Visionaries)
- Bergstüb´l (?)
- Zu Mir Oder Zu Dir (My Place Or Your Place?)
- Kauf Dich Glücklich (Shop You Happy)
- Ick (= Ich) Koof (=Kauf) Mir Dave Lombardo (I Buy Dave Lombardo)
- Glücklich am Park (Happy at the Park)
- Morgenrot (Dawn)
- Lass´ Uns Freunde Bleiben (Let´s Stay Friends)

See you all there!

Nog even Laika (door Bibi, een extraatje)

Elke dag nog denk ik aan Laika, het hondje dat vijftig jaar geleden zes maanden door de ruimte zweefde.

Dat komt ten eerste omdat de Spoetnik waarin ze zat nog steeds verschijnt als ik mijn computer aan zet. In de tijd dat ik aan het boek 'Laika tussen de sterren' schreef, moest ik er iedere dag naar kijken van mezelf. Om ten volle te beseffen wat er met haar was gebeurd. Om te zien hoe wij met dieren omgingen. Daarbij moest ik dat gevoel tijdens het schrijven niet al te veel laten doorschemeren in de tekst, maar voelen moest ik. En vooral: weten.
Toen het boek af was vond ik het verraad de Spoetnik met Laika weg te klikken. Alsof, nu het onderwerp was afgerond ze alsnog, ook door mij, zou worden afgedankt.
Dus Laika bleef.

Ten tweede staart ze me aan vanaf de muur. Want van Philip Hopman kreeg ik de tekening van het omslag.

En ten derde lees ik regelmatig nieuwe dingen over haar.
Op Youtube hoorde ik haar hartslag.
Ik ontdekte bovendien een filmpje waarop je Bjelka ziet, haar opvolgster die het er wel levend vanaf heeft gebracht.
En ik zag, op God mag weten welke website, een fotocompilatie van haar. Met op de achtergrond het beroemde liedje 'Volare'. Ik draaide kwaad het geluid uit. En wenste de cynicus die dit had bedacht een langzamere en eenzamere dood toe dan Laika overkwam. Maar... aan het einde van het filmpje stond geschreven dat dit liedje speciaal geschreven was als ode aan haar. Onzin, dacht ik en ging op onderzoek. Telkens werd het bevestigd, maar in de tekst niets over een hondje, over een spoetnik, over de ruimte in het algemeen. Alleen over vliegen, en zingen en een blauwe hemel. Over liefde en vleugels en een zekere 'jij'. Een jij die zeker geen vier pootjes heeft.

Goed.

Toen kwam de geweldige Thomas de Veen (wie houdt niet van hem) met het echte Laika liedje op de proppen. Zomaar, vorige week. Het is van Mecano. Het komt uit de jaren tachtig en ja: hier gaat het echt over de hond die de eeuwigheid werd ingestuurd. Het laatste zinnetje had ik zelf willen bedenken:

'Op aarde is er een hondje minder, maar aan de hemel staat een nieuwe ster.'

Luister hier en kijk naar een fotocollage op dit lied...

Laika - Mecano

era rusa y se llamaba laika
ella era una perra muy normal
paso de ser un corriente animal
a ser una estrella mundial

la metieron dentro de una nave
para observar la reaccion
ella fue la primera astronauta
en el espacio exterior

preparando esta ya el cohete para zarpar
el control en tierra dice a laika adios oh oh oh

en la base todo era silencio
esperando alguna senal
todos con los cascos en la oreja
oyeron a la perra ladrar

mientras en la tierra una gran fiesta
gritos, risas, llantos y champagne
laika miraba por la ventana
que sera esa bola de color
y que hago yo girando alrededor

preparando esta ya el cohete para zarpar
el control en tierra dice a laika adios
una noche en el telescopio
una nueva luz aparecio
nadie pudo darle una explicacion
al asomo del nuevo sol

y si hacemos caso a la leyenda
entonces tendremos que pensar
que en la tierra hay una perra menos
y en el cielo una estrella mas

A wonderful book we read during our blog-time (by Tobias and Violeta)

It is always a bit delicate to call someone a universal talent. But in Germany there exists one man who could be called like that: Alexander Kluge (born in 1932). He started as a lawyer but hasen´t been fulfilled by (only) that job. He assisted to a shooting by Fritz Lang and started to write short stories during the shooting breaks. Until today his literary work is published. In the 60s he began with his own shootings and directed more that twenty-five films.
He also wrote extensive theoretical essays, and more than twenty years ago he founded his own company for TV programs.

Now he published a book that combines at least two of his fields of activity: literature and cinema. The book with the title GESCHICHTEN VOM KINO collects short stories, aphorisms and observations on and around the cinema. As central themes they pick out the first technical steps of the camera and the film-projector and the appearance of the first cinema-theatres as well as Kluge´s personal encounters with other directors and reminiscences of his own shootings. Among them the funny story about a shooting far away from the production-office meanwhile - in the office - the executive producer felt in love with the secretary and the female press officer with a production-driver and these two couples celebrated their own film which, in retrospect, would have been a better plot than the one of the effectively produced one.

Every single story is guided by Kluge´s strong belief that cinema respectively what he calls the “principle cinema” is immortal and will survive, beat or at least influence all the upcoming new media that will some day perhaps compete against the film. That principle consists of the simple diagnosis that in or with the cinema something that moves us is publicly communicated and therewith emotions are shared (filmmaker - spectator, spectator - spectator etc.). Immortality of that - a beautiful belief!

WAS ICH NOCH ZU SAGEN HÄTTE

Time has come... Dear Violeta and Tobias are completing their two weeks' guestblogging. Just one more day, and it's over.
Here we are, waving goodbye in the direction of Germany, shedding a three-coloured-tear (black, red, yellow), and humming one particular song by Reinhard Mey.

Tobias und Violeta, thanks very much for these past two weeks!
Es was fabelhaft! Komm' bald wieder!
Bitte! Bitte! Bitte! Bitte!
Viva Prenzlauer Berg!

Shock in Berlin Mitte! (by Tobias and Violeta)

In Mitte, a quarter next to Prenzlauer Berg, there are a few streets which evolved into the main location for galleries of contemporary art. These streets are really “unagitated”: friendly little cafes alternate with the galleries, there is not much traffic, perhaps too many tourists in the daytime but all in all it is a calm area - anyway there is a low crime rate in Mitte.
At night the gallerie´s showcases are illuminated so that you can walk along them and have a look on the artworks - a bit like in an open-air-museum in the town centre.
But yesterday night we were scared! All of a sudden!
We walked along the street … looked into the showcases … and then:


Thank goodness, they turn on the showcase´s spotlight when children are already in bed!

Beer versus Art (by Tobias and Violeta)

As our days on this blog are numbered – but there is
still so much to write about - we don´t want to miss
the opportunity to mention, very briefly, the
architecture in Berlin. To give a review, we thought
it might be helpful to present the extremes: the
(definitely) most ugly and a really beautiful
building.
Our first example is called BIERPINSEL (literally
translated: BEERBRUSH – no joke!) and looks a bit like
of space ship. It was built in the
70s and marks the crossing of the inner-city motorway
and a shopping street. Inside there is a bar and a
club but we never went and we never felt like it!
Could there be anything disturbing like that building?
Why is
it called (Beer)Brush although it doesn’t really look
like one?
Now – we heard - they want to paint it in golden
colour. We don’t doubt it but we doubt if that helps.
The opposite example is the museum NEUE
NATIONALGALERIE by Mies van der Rohe. Isn´t it a
beautiful building? Calm, reserved, based on a clear
ground plan and coming with large glass fronts it is
situated near Potsdamer Platz. Easy to see, it was
built for art and not for beer! The exhibitions mostly
take place in the large basement-show-rooms so that
the paintings or sculptures or other works can not
disturb the emptiness.

It´s up to everyone to decide, but we prefer the
second building…

FIRST FEATURE

Gonna do this in English, since I started this discussion with Violeta already in Berlin, in september.
I am convinced that a large part of us is just biology. And... with this biology-part we look at men, or women, coming into a room. Coming into our lives.

I am also convinced that it is pure biology that makes us notice one specific part of the male, or female body that comes into our sight.
For me, for instance, it's the hair. I think - before all other things - I notice how somebody's hair is.

For Miriam, our mutual friend in Berlin, it was the way someone walks (wasn't it, Miriam?). For Sebastian (also Berlin) it was, if I remember well, the mouth, it were the lips.

I am just talking about the first instant, the firstfirstfirst impression. After ofcourse, you look at the way someone smiles, etc. And then the personality comes in.
But the thing is... Violeta didn't know. She was going to think about it. We tried to do some tests with men walking in, but somehow that didn't work out. Maybe, Violeta, you have been giving it some thought? And what about you, Tobias?

Our lovely Kwik E Mart (by Tobias and Violeta)

We all know Abu Nahasapeemapetilon who runs the Kwik E Mart in Springfield.
Luckily, we have got the counterpart right in front of the door: the Mercato Poccolo. It is one of lots of mini-super-markets here in Prenzlauer Berg which are called “Spätkauf” because they open far into the night. Abu´s store opens 24 hours a day, 7 days a week - Mercato Piccolo opens when his owner feels like it! For us this mode is ok because we see the shop from Tobias’s lliving room (see the impressive poto). For all the others it is a matter of luck…
The products on offer are selected, he sells the basic things you may have forgotten to buy: milk, butter, coffee etc. and everything you need for a night in front of the TV: beer, cigarettes, coke etc. That´s all, but that´s enough.
The owner is the friendliest shopman you could think of, he receives every customer being all smiles and when you leave his shop he always says: “Tschüss, schönen Abend noch” (the equivalent to Abu´s: “Thank you, come again”).

Yesterday at the cash desk there was a lady in front of us who already looked like as if she confuses Mercato Piccolo with the fancy food shop at Galeries Lafayette…
And she said: “I would like to have fresh zander?”
Our poor owner of the Mercato Piccolo was completely confused (we assume he didn´t know exactly what zander is and the only kind fish he sells is an instant fish soup…), showed his most beautiful smile and answered: “No, no zander.”

What the hell was that lady thinking of? Fresh zander? Late at night? At a sort of Kwik E Mart?

People here in Prenzlauer Berg sometimes have lost their marbles…

WOKKEN

Ik zat in de trein in de buurt van een meisje dat krijste over wokken. In haar telefoon. Ze riep dat ze het haatte.

Los van de vraag waarom iemand in een telefoon moet krijsen (ik zat te dromen over een futuristische telefoon-uitvinding die de stem van de beller onhoorbaar voor de omgeving maakt, maar extra hoorbaar voor de gebelde - hoe mooi zou die toekomst kunnen zijn), is het toch ook een raadsel waarom dat over het onderwerp 'wokken' moest.

Wokken has a bad name. Wokken is onsexy. Wokken is not hot. Hoe kan dat?
Omdat je er onelegante schudgebaren bij moet maken?
Omdat het veel te jaren tachtig is?

Misschien is wokken wel burgerlijk? Ik was een tijdje geleden bij een concert van Jenny Arean waar zij een heel nummer lang het wokken diep beledigde. Ze varieerde op allerlei Engelse liedjes en spotte met haar diepe alt: 'wok on the wild side...' 'these boots are made for wokking...'
Dat was niet aardig van haar.

Nu ik erover nadenk: ik hou wél van wokken. Vooral met blokjes kip. Maar ik hou niet zo van het woord wokken. Dat klinkt toch teveel naar sokken. En naar wokkels, het grootste vergissingszoutje ooit. Misschien moeten we een nieuw woord gebruiken. Schommelbraden?
Combinatiekoken?
Draaigaren?
Rommelstoven?
Het grote breedpangebeuren?

Ik wil niet te ver gaan. Ik wil geen actiegroep ter verbetering van het wok-aanzien in het leven roepen. Maar ik wil hier wel dat krijsende meisje bedanken. Ze was geen krijsend meisje. Ze was een vliegwiel voor emancipatoire gedachten. And so, I actually loved her tokking. About wokking.

Danger all-over (by Tobias and Violeta)

We looked very much forward to another theatre premiere this week. This time at the DEUTSCHES THEATER, currently perhaps Berlin´s most interesting theatre. We wanted to see Shakespeare´s “Summernightsdream” by the outstanding director Jürgen Gosch with a - we bet on it - grandiose stage-design by Johannes Schütz and with extraordinary actors like Corinna Harfouch and Ernst Stötzner in the main parts.
But the premiere was cancelled - because of a “stage accident”, announced the theater´s web-site and the till girl said that we have to be patient until May, the actors have to get well.

“Stage accidents” occur, of course, premieres are cancelled because the team isn´t satisfied by the result, sure, actors fall ill, needless to say…

But this staging of all stagings?

We were sad and started to imagine what might have happened: Someone doesn´t dominate his/her part (= implausible, they are all professionals), someone broke his leg (= possible, but they would have substituted the actor), they fell out with each other (= maybe, but no reason for cancelling the premiere). Then we read that they used a motor saw on stage… hmmmm?!

But now we found a photo of the rehearsal and we think we cracked it: Is it possible that the actors fell of these trees?

Please, get well soon - we are waiting for the premiere!

Berlin is a dangerous city, also on stage…

LIESBETH LAGEMAAT

Ik heb een vreemde, ruzie-achtige verhouding met poëzie. Ik word regelmatig kribbig boven een bladzijde en wil dan eigenlijk vooral het papier verfrommelen - teken van onmacht. Ernstige onmacht.
Sta soms hardop in mezelf te roepen dat poëzie vooral aanstellerij is. Teken van nog ernstiger onmacht.
Totdat ik dan weer een bundel lees die me alle bezwaren doet vergeten. Dan begin ik weer acuut de poëzie als hoogste vorm van literatuur in de hemel vast te prikken.

Dat overkwam me met de nieuwe bundel van Liesbeth Lagemaat.

Haar werk leerde ik kennen in 2005, toen zij genomineerd was voor de C. Buddingh' prijs met EEN GRIMWOUD IN MIJN KEEL, haar debuut. Vreemde, korstige gedichten waar ik helemaal door gevangen raakte. Ik mocht haar, als presentator van de prijsuitreiking, thuis interviewen, en later aankondigen dat ze de prijs won.

Lagemaat maakte sindsdien furore op poëzie-bijeenkomsten, en Diana Ozon noemde haar op haar website zelfs een 'diva', een niet geheel misplaatst predikaat.

Maar nu dus de nieuwe bundel die EEN KOORTS VAN GLAS heet. Ik zal er geen hele gedichten uit citeren, maar ik val meteen voor een eerste regel als:
Komt de dood als een pony van glas de steeg in gelopen.
En als tweede regel:
Wij, aaien en zoeken naar klontjes in ons gesloten hoofd.

Kijk, dat is pure poëziepower. Lees deze bundel, koop hem en leg hem integraal en telkenmaal op je kussen.
En nog even dan, één eindstrofe uit weer een ander gedicht:

Geef hem een naam, een met een H., Hercules of Hades en raak
heel voorzichtig zijn adamsappel - raak het kloppen aan.

Wedding in Denmark (by Tobias and Violeta)

Yesterday we went to the cinema to see a film which started in Germany some weeks ago. It is normal that the movie-theatres remove the films to a smaller auditorium after a certain time… So we sat there in a really small theatre, with a really small screen and saw a beamer-screening - Bad luck!

Good luck - the film was very good: AFTER THE WEDDING by the Danish directress Susanne Bier. It is the story of Jacob (played by the great Mads Mikkelsen) who directs an orphanage and an educational project for street children in Bombay. He returns to Denmark to negotiate a donation. The disposed donator, Jørgen (Rolf Lassgard - also very, very good acting), invites him to the wedding of his daughter and there comes out that Jacob is the biological father of the bride because he was her mother´s early love… From Jacob´s appearance on everything goes haywire: The daughter, Anna, gets to know her genitor, Jacob becomes angry because nobody told him about his fatherhood, the mother, Helene, doubts if she is still in love with Jacob, a few days after the wedding Anna´s husband is cheating on her, Jørgen is sick to death and blackmails Jacob with an agreement that prescribes his removal to Denmark…

In the end this family-tragedy, shot in that Dogma-camera-style (a light variant of it), seems to be a bit too ambitious. The story ends up a bit too uncomplicated.
Nevertheless it is a quite impressive film - with a remarkable cuuuuuuute little Indian boy in a minor role.

Only the terrible sound from the beamer in that far too small cinema with the uncomfortable seats (T: for people with long legs) was annoying.
Für die Berliner: versucht die Filme im schönen Babylon in Mitte zu sehen, bevor sie in deren kleinsten Studio-Saal verschoben werden…

TENSLOTTE: ERGENS VIND IK DAT WE HEM KEES MOETEN NOEMEN, EERBETOON

CURLINGFOTO

NEEFJE EN NICHTJE IN MAAG-VERHUIS-APPARAAT

TERUG EN BEWIJSFOTO

Ik ben weer terug. Uit Canada. Maar er vallen nog wat splintertjes te vertellen. En recht te zetten. Allereerst over de kuddes op de ranch die ik bezocht. Ik schreef dat er 2200 runderen rondliepen. Fout. Het waren er 2200 in die éne kudde. In totaal zijn het er wel 5500! Op de foto trouwens het bewijs dat ik er was.

Op de laatste maandag was het de bedoeling dat ik in de klas van de highschool waar mijn nichtje op zit (14 jaar) iets over 'schrijven' zou vertellen. De school zag er uit zoals we van een tv-highschool kennen: lockers, foto's aan de muur met klassen, trofee-kasten, een lerarenkamer waar mokken aan de wand hangen met elk een dymotang-tapeje erbij waarop de naam van de eigenaar.

Maar toen de lezing begon werden we naar de gymnastics hall gebracht (je weet wel, met van die houten schrootjes als vloer, en niet zo'n rubbervloer als wij in onze gymlokalen kennen), omdat men ook maar alle andere klassen had uitgenodigd! Nadat over de intercom het volkslied was gespeeld (elke maandagmorgen) en een bijbeltekst gelezen was, stroomde de hal vol met 13-16-jarigen. Pfoei. En ik had slechts de vertaling van 1 (één) prentenboekverhaal bij me. Dat ook nog eens voor veel jongere kinderen is!

Maar goed, mijn nichtje introduceerde me heel goed en dapper en daarna stond de microfoon klaar. Het bleek een voorbeeldige highschool te zijn, met alleen maar vriendelijke leerlingen, die ook nog eens slimme vragen stelden. En ze vonden het helemaal niet erg dat hun lessen nog niet konden beginnen - misschien verklaarde dat, in elk geval gedeeltelijk, hun aandacht!

Canada is een ruim land, zowel in kilometers als in politiek. Er is relatief weinig criminaliteit en de mensen zijn vriendelijk. Ik vond het geweldig om zo'n goed beeld van het bedrijf van mijn broer te krijgen, en ook om te zien hoe het landschap en het klimaat waarin je woont je leven veel meer kan beïnvloeden dan dat het dat in Nederland doet. En natuurlijk waren er de avonturen, waarvan hierna nog wat meer foto's.

Please adopt us! (by Tobias and Violeta)

It is the YEAR OF THE HUMANITIES. At least in Germany …! Since 2000 the Ministry of Education and Sciences chooses a motto and treats us with themed arrangements including exhibitions, performances, readings, publications etc. This year it´s the humanities´ turn and the initiators designed a not really thrilling web-site that announces all the events and helps us with definitions of the term “humanities”: Communicate, Arrange, Remind (www.abc-der-menschheit.de).

Well well well…

On the agenda we found amazing projects like:
Alphabetic character-installations! For instance the Free University here in Berlin hung up a large “F” (for “freedom”) and the University in Jena a “X” (for “Xenien”).
We are all asked for choosing a character that represents a humanistic term.

Hmmm…

We started to worry because we both study humanities and if these initiatives are designated to help our fields of study, it seems as if there is not much hope.

But: the editor-in-chief of the feature pages of DER SPIEGEL, Matthias Matussek (a very battlesome journalist who is fighting for a new form of patriotism in his books), came up with a help-full initiative. Since three weeks he appeals on his weekly video-blog for adopting a humanist.

So if anyone of you wants to adopt us, just let us know!

Berlin für Bibi 3 (by Tobias and Violeta)

Today we searched for something that could characterize our district Prenzlauer Berg. We went to a café on the nearby KASTANIENALLEE and waited - but nothing happened. So we moved to the seats right behind the café´s large window (a former showcase) and started to observe the people passing by. We had a perfect position (see picture) because we could sit there, behind the scaffold in front of the window, without being noticed.

And we began with one of those counting-people-games. Our two criteria were: people pushing a buggy and - to include the opposite- men at the age of more than fifty. Our game had the time-frame of 15 minutes and we counted the people on both sides of the street. Guess how many buggies passed by? 15!
And how many men over fifty? 2! One postman and one man looking like a grandfather on his way to the kindergarten to pick up his grandchildren...
That is one buggy per minute (bpm)!
What does it mean?
1. rumours of the fact that Prenzlauer Berg is the district with the highest birth-rate in town are probably right
2. you can have a really nice afternoon in counting people - if you chose interesting criteria...

Berlin für Bibi 2 (by Violeta definitely without Tobias)

The film DER HIMMEL ÜBER BERLIN is also one of my favourite movies, it is even more than that: it was a kind of revelation.
When I saw it for the first time, more than ten years ago, I didn´t understand a single word of the dialogues resp. monologues (by the way: the screenplay is written by Wim Wenders and Peter Handke, whose recent play we saw last week and wrote about on this blog). I was overburdened by that film-poem - but somehow I knew: that´s it, that´s what film also can be!

There are lots people who think that Wender´s films are boring - that´s what Tobias supposes them to be… - and who think that especially DER HIMMEL ÜBER BERLIN is complete kitsch.

It is not! It is the story of two angels, Damiel (played by Bruno Ganz) and Cassiel (played by Otto Sander), who promenade through the divided Berlin. Damiel falls in love with the trapezist Marion and gives up his immortality…

The film was shot in 1987 (= the year Bibi visited Berlin). And most of the places that are shown do not exist anymore. They disappeared. Not all of them of course, for example the library “Staatsbibliothek” at Potsdamer Plats still exists and looks like in the film. But most of them at least mutated and are out of all recognition.

If you remember the scene when Homer (one of the film´s figures, played by Curt Bois) walks along the wall at Potsdamer Platz - followed by his guardian angel Cassiel - and says: “Ich kann den Potsdamer Platz nicht finden! Nein, ich meine hier… Das kann er doch nicht sein! Denn am Potsdamer Platz, da war doch das Café Josti… Das Kaufhaus Wertheim war auch hier. Und dann hingen plötzlich Fahnen dort…“, and you compare the location with today´s Potdamer Platz, you awake to the accelerated metamorphosis of this place.

For instance the isolated house on Potsdamer Platz, shown in the film, is now surrounded by skyscrapers (see picture) and from today it is nearly impossible to imagine, that around this house there has been waste land.

Recently Wenders published a dvd-collection with his seven favourite films. Of course DER HIMMEL ÜBER BERLIN is among them because, according to his words, together with his ALICE IN DEN STÄDTEN (from 1974) it is his most important film. The chosen films come with an audio-comment spoken by Wenders himself and in the case of DER HIMMEL ÜBER BERLIN with a bonus-dvd with an interview, shots that have been cut of and scenes that have not been used (like a very funny pie-fight between Damiel, Cassiel and Marion). That material is wonderful and the comments guide the eyes to overlooked details.

By the way: these days the heaven above Berlin is dark and cloudy…

Ps für Tobi: In der dem neuen, sehr schönen Dokumentarfilm über Wim Wenders frühe Jahre, der auf der Berlinale lief, sagt er selbst über sein Werk: Wenn es ein Thema in meinen Filmen gibt, das sich durchzieht, denn natürlich haben meine Filme viele Themen, dann ist es die Frage: Wie soll man leben? Wie kriegt man das nur hin, in diesen Zeiten?
Ja, ist das etwa langweilig… Na?!

CURLING

Ook nog even terug in de tijd: ik ben dus naar een curling-wedstrijd geweest.

Af en toe zie je die sport op televisie, en toen ik hoorde dat hier in Lethbridge (10 minuten rijden verderop) het nationale dames curling kampioenschap werd gehouden, wilde ik heeeeeeeeeeeeeeeeeeel graag gaan kijken.

Curling is een hoffelijke sport. Twee teams van zich beheerst gedragende dames duwen 'rocks' (grote ronde stenen) over een ijsvloer, en aan het eind van de wedstrijd gaat het erom wie de meeste stenen in de cirkels, dicht bij de stip, heeft liggen.

Curling is sinds 1998 een Olympische wintersport, en Canada is het land waar het het meest wordt gespeeld.

De hele hal zat vol, afgelopen donderdagavond. Er waren landelijke televisieploegen, en de stenen gleden nu eens van links naar rechts, dan weer van rechts naar links. Het duurde even voordat ik alles doorhad, maar als je lang genoeg naar een sport kijkt die je raar vindt, wordt hij uiteindelijk een stuk minder raar.

Dit bleef toch wel bizar: als een steen weggeduwd is boenen twee dames het ijs vóór die steen met kleine bezempjes heel fanatiek warm. Kennen jullie Juffrouw Mier uit De Fabeltjeskrant nog? Zó boenen die dames.
Maar het allerwonderlijkst is toch wel dat intussen de ánderen de boendames aanmoedigen. Dit gillen ze: 'Hard! Hard! HAAARDDD!'

ZATERDAG IN EDMONTON

Het is maandag, ik weet het. Maar toch nog even bloggen over eergisteren. Toen gingen we met neefje en nichtje naar de grote West Edmonton Mall en in die mall naar het gigantische Water Park, zie foto.

Er zijn een stuk of tien 'slides', glijbanen op allerlei niveaus. Sommige daarvan zijn duizelingwekkend hoog en nemen duizelingwekkende bochten met een duizelingwekkend golf water er in, waardoor je met een duizelingwekkende vaart duizelingwekkend bruisend een bassinnetje in geschoten wordt.

Ik heb het meegemaakt. Dat is het voordeel van met kinderen zijn. Normaal gesproken zou ik dit noooooit gedaan hebben, maar nu was het very uncool om te weigeren. En eerlijk is eerlijk, ik vond het leuk!

Er was ook een enorm zwembad bij. Om de zoveel tijd gaat er een toeter af, en dan komen de golven. Hoge golven.
En vanuit het zwembad heb je uitzicht op de bungee-jump-toren, zodat er af en toe voor je ogen iemand roekeloos hangt te bungelen.

De middag eindigde overigens 'pretty amazing': opeens werd iedereen het grote bad uitgestuurd (wij stonden net aan de zijkant op een attractie te wachten). De badjuffen zwaaiden geagiteerd met met hun armen. 'Out! Out! Out!'
Even later zagen we de reden: iemand had zich, qua grote behoefte, in het water niet in kunnen houden.
Waarop 'het grootste water park' dan toch vrij kwetsbaar bleek.