Jeugd versus volwassenenliteratuur (Sebastian V)

Voor ik het vergeet, en mijn blogperiode er alweer opzit, een aantal vragen aan jullie, jeugdboekenschrijvers.

Mij lijkt het best leuk om voor kinderen en jongeren te schrijven, maar de verhalen die ik schrijf blijken voor volwassenen te zijn. Voor mij is dat prima, ik concludeer dus dat ik geen jeugdschrijver ben. Hoe werkt dat bij jullie? Schrijven jullie iets en bedenken jullie dan voor welke leeftijdscategorie het is? Zijn jullie zo geboren? Of schrijven jullie uitgekiend voor een doelgroep?

Heel terecht zullen jullie boeken door jong en oud gelezen worden, maar er is in bibliotheken, bij uitgevers en ook bij het lezende publiek wel een scheiding tussen jeugd- en volwassenenliteratuur. Zouden jullie tussendoor, of later ook literatuur voor volwassenen willen schrijven? Of is dat een ander iets? En is dat moeilijk verkoopbaar aan de uitgeverij, als je eenmaal jeugdliteratuur maakt?

EN TOCH

Normaal gesproken post ik hier geen zaken die met kinderboeken maken hebben. Maar vandaag moet ik wel. Hoewel - eigenlijk heeft dat waarover ik post ook weer níet met kinderboeken te maken. Want waar gaat het over?

Ik las een overzicht van getipte kinderboeken in de Vlaamse superkrant DE MORGEN. Onder andere Bibi's laatste boek wordt terecht met gejuich ontvangen. Het stukje waar ik het over wil hebben ging over het nieuwe boek van Veronica Hazelhoff: BEZOEK VAN MISTER P.
Dit boek is prachtig. Het is een van de mooiste boeken die ik dit jaar heb gelezen, en dat zijn velen met me eens. Ook de recensent van dienst van DE MORGEN is gelukkig positief.

In het boek komen twee belangrijke personen voor. Jo-Jo, die voetballer is en kinderreuma heeft, en Lena, een meisje dat wacht op de definitieve uitslag van haar asielaanvraag. De kinderen in dit boek zijn échte kinderen. Ze zijn geen 'probleemgevallen', en dat vindt ook dus de recensent van DE MORGEN. Die recensent ken ik als een goed recensent.

Maar als hij schrijft over het meisje Lena gaat het zo raar mis dat ik niet wist welk palletje er in mijn hoofd scheef schoot, welk klepje er fout woei en welke pin er doorbrak: ik schrok me in elk geval rot.
Citaat: (...) Lena, de dochter van vluchtelingen die bang zijn teruggestuurd te worden naar hun thuisland. Inderdaad, 'politiek correct' is deze roman ook nog. En toch, dankzij een strakke compositie, vlotte dialogen en de zeer geschakeerde psychologische tekening wordt dit (boek) een hoogst aangename verrassing.

Het gaat me om de woorden 'en toch'. Ware meningen verbergen zich altijd in de korte woordjes. De recensent bedoelt dus eigenlijk dat 'politiek correct' VERKEERD is. Met andere woorden, dat het schrijven over een meisje dat asiel hoopt te krijgen NIET GOED KAN ZIJN voor een boek. Politiek correct is dus zwak. Is dat wat geen goede boeken oplevert. Is dat wat de schrijvers niet horen te doen. Is niet interessant. Not done. Niet chique. Immers: 'EN TOCH' is dit een goed boek.

Hoe cynisch kun je zijn? Bedoelt de recensent dat we maar niet meer over asielzoekers moeten schrijven? Dat we de maatschappijproblemen, zelfs als ze zo perfect aan de orde komen als in dit wonderboek van Hazelhoff, maar beter kunnen weglaten?

Ik vraag het nog een keer: hoe cynisch kun je zijn? Is het de bedoeling dat we alleen over probleemloze kinderlevens schrijven? Die zijn immers politiek incorrect en dus goed en geoorloofd? En waar ligt de grens? Mag een allochtone achtergrond, of is dat al politiek correct-verkeerd? Mogen kinderen van gescheiden ouders?
Asielzoekerskinderen zijn kinderen. Punt. Kinderen met reuma zijn kinderen. Punt. Kinderen die in een gescheiden gezin opgroeien zijn kinderen. Kinderen die ziek zijn zijn kinderen. Marokkaanse kinderen zijn kinderen. Vlaamse kinderen zijn kinderen. Punt. Punt. Punt. Punt. Alle kinderen ter wereld komen met zaken of omstandigheden in aanraking die hen in meer of mindere mate voor problemen stellen. Maar dan zijn het nog steeds kinderen.

Wat een hallelujaans geluk dat onze allerbeste schrijvers, schrijvers dus zoals Veronica Hazelhoff, in eerste instantie aan kinderen denken en niet aan de politiek correcte omstandigheden waar zij in verkeren, EN dus TOCH over ze schrijven.

Top vijftien Nederlandstalig (Sebastian V)

Hier dus, hoe verassend, ook mijn Nederlandse top 15! In willekeurige volgorde! Lees en Luister!

· ALS HET BERICHT SLECHT IS, DOOD JE DE BOODSCHAPPER - Boudewijn de Groot.
(t&m Boudewijn de Groot)
(ook: Kinderballade (tekst G.Komrij), De reiziger (tekst L. Nijgh) en zoveel meer!)

· EENS IN DE 100 JAAR - Ramses Shaffy
(t&m Shaffy)
(ook: Zonder Bagage, An en Jan, Feestje, en nog zóveel!)

· MAMA EN PAPA – Raymond van het Groenewoud
(t&m R. van het Groenewoud)
(ook:Daniëlle, Dit is mijn verhaal/Twee meisjes, Ik ben god niet, en nog belachelijk veel meer!)

· DE VERZOENING – Frank Boeijen
(t&m Frank Boeijen)
(ook: Zonder woorden, Zomer aan het eind van de twintigste eeuw, Hoe verschrikkelijk ik ben, ect)

· LUKT HET MET HEM? – De Mens
(t&m De Mens)

· ALLES OVER JOU – Klein Orkest
(t&m Klein Orkest)
(ook: Over de muur, Later is al lang begonnen, Laat mij maar alleen, Ellie)

· ALS JE WINT, HEB JE VRIENDEN – Henny Vrienten & Herman Brood
(t&m H. Vrienten)
(ook: De Bom)

· TELKENS WEER Willeke Alberti
(tekst: F Wiegersma, muziek?)

· ALS VRIENDEN UIT ELKAAR Frans Halsema &Jenny Arean
(tekst: Ischa Meijer Muziek: Frits Lambrechts)

· ZINGENDE DODEN – Herman van Veen
(tekst: W. Wilmink)

· DOMINO – Clouseau
(t&m Clouseau)

· DE GOD VAN NEDERLAND – Thé Lau
(t&m T. Lau)
(ook: Waar mensen wonen)

· MEISJE UITDE PROVINCIE IN HET MAGIES CENTRUM – Jasperina de Jong
(t&m ??)
(ook: T’is over, De Minutenwals, etc)

· LEONARDO – Rob de Nijs
(tekst: L. Nijgh. Muziek: B. De Groot)
(ook: Bo,

· HET IS NIETS – Robert Long (uit de musical ‘Tsjechov’)
(ook: Flink zijn, Jos, Als je ooit weggaat, en zoveel, van vroeger....)

COVER TOP TIEN
· ZOALS GEWOONLIJK - Raymond van het Groenewoud (ZIE CLIP!)
· DE NOORDERZON SCHEEN – Connie Vandebos (tekst H.P. De Boer)
· IK WIL JE - Raymond van het Groenewoud
· HET DORP – Wim Sonneveld
· IK DRINK – Ramses Shaffy
· LAAT ME – Ramses Shaffy
· HET VONDELPARK – Benny Neyman
· JE VEUX DE L’AMOUR - Raymond van het Groenewoud
· SUZANNE – Herman van veen
· EEN BEETJE TEDERHEID – Raymond van het Groenewoud

FOTO UIT FINLAND (1)

We kwamen vorige week in de straatjes bij ons hotel nog een modellenbureau tegen. Zie - ze hebben pracht-exemplaren (tevens ode aan alle hondenbezitters die dit blog bezoeken :-) ;-) ).

DE MOOISTE NEDERLANDSTALIGE LIEDJES

Vandaag bloggen Sebastian en ik elk over de vijftien mooiste Nederlandstalige liedjes die we kennen. Arbitrair natuurlijk, want we kennen niet álle Nederlandse liedjes, en we kennen die van een tijdje geleden beter dan die van nu - dat geldt althans voor mij.
Maar omdat lijstjes altijd leuk zijn, dan toch maar.
Ik heb voor mezelf de volgende criteria gesteld:
Het gaat voornamelijk om tekst, maar óók om muziek.
Per tekstschrijver/componist/uitvoerende noem ik maar één liedje.
Vertalingen (bv HET DORP) doen niet mee.
Tussen haakjes staan er andere liedjes van dezelfde artiest die ik even mooi vind.
De liedjes staan op alfabet, niet op leuk leuker leukst.

1. Ah qu'il est beau - Toon Hermans
t&m Toon Hermans

2. Bloasmuziek - Gé Reinders
t&m Gé Reinders

3. Blijf bij mij - Ruth Jacott & Paul de Leeuw
t&m L. Boray, T. op 't Hof, G. Westdorp

4. De Lek - Kinderen voor Kinderen 7
t Jan Boerstoel m Harrie Bannink

5. Eiereëten - Loeki Knol
t Rob Chrispijn m Chris Pilgram
(OOK: Plaatselijk een bui)

6. Had het dan even gezegd - Willeke Alberti
t Coot van Doesburgh m Edwin Schimscheimer
(OOK: Telkens weer, t Friso Wiegersma m Ruud Bos - Waar is de zon)

7. Halleluja, amen! - Jenny Arean en Lucretia van der Vloot
t Jurrian van Dongen m Martin van Dijk

8. Kamp Vught - Gerard van Maasakkers
t&m Gerard van Maasakkers

9. Laat maar - Mathilde Santing
t&m Theo Nijland

10. Lopen tot de zon komt - Acda en De Munnik
t&m Thomas Acda, Paul de Munnik
(OOK: Dag Esmée)

11. Met een perfect gevoel - Robert Long
t&m Robert Long
(OOK: Flink zijn)

12. Tegen beter weten in - Rob de Nijs
t Lennaert Nijgh m Astrid Nijgh
(OOK: Als je niet meer verder kunt, t Lennaert Nijgh m Boudewijn de Groot)

13. Weet je nog - Herman van Veen
t Hans Lodeizen m Herman van Veen
(OOK: Werk, t Willem Wilmink m Herman van Veen)

14. Zing vecht huil bid lach werk en bewonder - Ramses Shaffy
t&m Ramses Shaffy
(OOK: Kinderen, 't Is stil in Amsterdam)

15. Zo 't komt - Wim Hogenkamp
t Wim Hogenkamp m M. Eduardo

Voel je vrij om eigen lijstjes toe te voegen... (Ik HARTJE lijstjes)

DRIE KEER ROOD

Ik wist niet eens dat het mogelijk was, maar deze spits van FC Dundee kreeg dit weekend in één wedstrijd DRIE KEER een rode kaart! Hij heet Andy McLaren, en zijn club speelde tegen Clyde.
De eerste kreeg hij vlak voor tijd, omdat hij sloeg naar een tegenstander. Meteen daarna kreeg hij er weer één, omdat hij bij het verlaten van het veld nog een andere tegenstander mepte.
De scheidsrechter zag dat niet, maar werd er door een andere official op gewezen. Na de wedstrijd moest McLaren dus naar de scheidsrechterskleedkamer komen. Daar werd hij zo kwaad dat hij een gat in de deur trapte. En dat was zijn derde...

Hoe wordt een mens beroemd? Zo dus. In elk geval is de tekst op zijn shirtje toepasselijk.

Dieren praten niet (Sebastian V)

Ik kan niet tegen pratende dieren. Niet in sprookjes, niet in fabels, ik vond het als kind van vier al onzin. Dieren praten niet! Liever luister ik naar bomende bomen, pratende prei, of desnoods naar kibbelende treintjes (OEF!)... maar dieren?! Dit lijkt me de uitgelezen plek om het daar eens over te hebben, dit asiel voor jeugdboekenschrijvers!

Pratende dieren verbeelden gewoon 'mensen'... maak er dan ook mensen van, of wezens die op mensen lijken: Freggles, Hobbits, kabouters, heksen, tovenaars, alles mag! Maar als je dieren laat praten, ontken je het wezen van het dier, dat anders is dan wij. Dat anders of misschien helemaal niet 'denkt'. Juist het instictieve handelen is mooi aan dieren! Leer kinderen die ontkennening niet aan. Een dier is geen spraakgebrekkig mens in een verkeerd lichaam. Want er blijft heus wel iets van die bocht hangen, later, in ons denken...

Misschien het volgende: mensen met huisdieren, vooral hondenbezitters, die tegen dieren praten en gemakshalve ook het denken van het dier formuleren: “Ja, Fikke heeft honger he! Maar nee, hij krijgt helemaal niks! Want Fikkie is stout geweest, en dat weet Fikkie heel goed!” Onzin, dat weet Fikkie helemaal niet. Als ‘ie al een idee heeft, is dat niet gebaseerd op goed en fout, of op mogen en niet mogen, maar op de reactie op zijn gedrag (hoe debiel en onbegrijpelijk ook) van het geliefde, voer verstrekkende, liefhebbende, dictatoriale baasje.

Nederlands talent (Sebastian V)

Zoveel leuk, nieuw Frans talent mijn oren bereikt, zo weinig leuke nieuwe Nederlandstalige bands en artiesten dringen tot mij door. Krijgen ze geen platencontracten? Mis ik ze Of zijn ze er niet? Ik vind De jeugd van tegenwoordig’ wel grappig, net als Lange Frans en Baas B, maar zijn er opvolgers van oude rotten als Boudewijn de Groot, Ramses Shaffy en Raymond van het Groenewoud en Frank Boeijen (dat zijn voor mij de Grote Vier)? En van Rob de Nijs, Herman van Veen, Liesbeth List? En van dode rotten, als Wim Sonneveld, Frans Halsema, Toon Hermans en Robert Long?

Clouseau leek even leuk, of was dat ook, maar valt inmiddels tegen. Dat geldt ook voor Stef Bos, Van Dik Hout, Acda & De Munnik. Blöf blijft wat beter overeind, evenals De Mens en Maarten Van Roozendaal timmert aan de weg, maar dit is allemaal bepaald geen jong of beginnend talent. Wat ik mis zijn goede teksten, goede stemmen en mooie composities. Luisterliedjes!

Er zijn ook nog een paar artiesten ‘kwijt’. Hans de Booij, Bots, Herman & ik, een Belgische zanger die Luc Bral heet (soms ook Luk Bral gespeld), ze hebben allemaal schitterende dingen gemaakt maar zijn foetsie. En nu ik dit lijstje zo zie, besef ik ook dat ik in deze canon van Nederlandstalige artiesten maar heel weinig vrouwen zie.

Wie vinden jullie goed en waarom? En van wie MOET ik een CD kopen? (Jullie moeten allemaal de CD Tot Morgen kopen, van Raymond van het Groenewoud).

DE VROLIJKHEID

Ik wilde jullie in een heel korte posting nog even attenderen op een erg leuke en goede stichting: Stichting De Vrolijkheid.

Deze stichting verzint allerlei muzikale, kunstzinnige, spannende projecten voor asielzoekerskinderen. Uit directe verhalen weet ik dat vooral de verveling in azc's voor veel problemen kan zorgen en als er dan iemand animatiefilmpjes komt maken, of kunstgiraffen, of concerten organiseert met het Nederlands Blazers Ensemble, of De Komst Van Een Beroemdheid regelt (Marco Borsato bv), dan is dat zeeeeer welkom. En zeeeeer vrolijk!

Kijk hier ook nog even naar een aanstekelijk commercialletje.

WELCOME BEKKIE HOME......

Welcome bekkie home Edward en ms Bibi en mr Jan Paul.....

namens alle bloggertjes/bloggerinnetjes up-above en down-under.

FREE HUGS

We zijn weer terug.
Maar gisterenmiddag zaten Bibi, Jan Paul en ik nog koffie te drinken in het café van het Svenska Teatret in het centrum van Helsinki. Daar lag ook een krant, waar ik in las dat de FREE HUGS nu ook Finland hadden bereikt.

Het begon allemaal met de Australiër Juan Mann. Hij keerde in Sydney terug na een tijd in Londen gewoond te hebben. Op het vliegveld voelde hij zich 'lost' en niemand stond hem met open armen op te wachten. Toen schreef hij de woorden FREE HUGS aan twee kanten van een kartonnen bord en ging de straten van Sydney op. Eerst negeerde iedereen hem, maar na een tijdje kwam er een dame op hem af die vertelde dat het die dag precies één jaar geleden was dat haar dochter werd vermoord, en dat tot overmaat van ramp die ochtend haar hond was overleden. Ze kon wel een HUG gebruiken.

De Free Hug Movement was geboren. En nu vinden er wekelijks overal ter wereld, van Korea tot en met Amerika, free hug-evenementen plaats. 'Hugathons' worden ze ook wel genoemd. Er is een Free Hugs Movement Group op Youtube (zie de clip van de oprichter) en er is een website.
Juan Mann was al te gast bij Oprah...

Ik herinnerde me dat ik een groepje jongens en meisjes met FREE HUGS-borden al een tijdje geleden in Parijs zag rondlopen, maar ik dacht toen nog dat het een schoolopdracht was. Inmiddels zal de beweging al wel doorgedrongen zijn tot Nederland, dus: soon also in your town - gratis omhelzingen!

Verkeerde spiegels (Sebastian V)

Jongens die op meisjes vallen doen niet heel erg hun best om zelf op een meisje te lijken. Meisjes die op jongens vallen hebben evenmin de neiging om zich te spiegelen. Niet zo gek zou je zeggen, maar jongens die op jongens vallen willen vaak precies zo uitzien als de types waar ze op vallen. Knap stom!

Gisteren zat ik in een café met een mooie, dunne, ietwat meisjesachtige jongen. Niet voor het eerst, want deze categorie jongens belichamen globaal gezien dat wat ik erg leuk kan vinden. Maar aangezien ik volledig voorzien ben, was het geen ‘date’, zoals dat heet (ik zou het jonge heerschap vertellen over zang- en acteeropleidingen in Amsterdam). En omdat het geen date was, voelde hij zich vrij om te zeggen dat hij me aantrekkelijk vond. Leuk om te horen, temeer ik hem met hetzelfde toekomstloze compliment kon verblijden.

Dat compliment liet de jongen zo van zijn smalle schouders afglijden, om vervolgens gaan te oreren over trainingsschema’s. Ik moest eens weten hoe breed hij over een tijdje wel niet zou zijn. Wel NIET inderdaad, want ik zag meteen dat hij qua bouw nooit overtuigend breed zou kunnen worden. Kansloze missie! Erger nog: een zinloze missie... nee, zelfs een esthetische kamikaze missie. Als deze jongen nep-breed, of zelfs werkelijk breed zou worden, zo als ik (van nature) ben, dan zouden zijn (van nature) vrouwelijke trekjes hem beslist misstaan en zou ik hem ook als plaatje véél minder aantrekkelijk vinden. Ik zie het al voor me: brede schouders, brede bovenarmen, en dan die dunne polsen, en die elegante handen.

Maar ik begreep zijn denkfout heel goed. Zelf wilde ik vroeger androgyn zijn, zoals David Bowie, of Leonardo di Caprio. Sjaaltjes, lang haar dat ik met een geoefend zwierige zwaai uit mijn gezicht veegde, semi-vrouwelijke kleren, het mocht allemaal niet baten. Sinds ik snap dat het androgyne niet haalbaar en niet wenselijk voor mij is, voel ik me prima thuis in mijn stoere, en toch gevoelige lichaam, dat ik daarvoor zo haatte. Opposits attract, want sindsdien, en werkelijk pas vanaf dat moment, vallen de jongens waar ik op val, relatief vaak ook op mij.

Weg die spiegels! Bindt de Narcissus in jezelf een blinddoek voor, zodat je echt kan zien.

FINLAND DEEL 6 (SLOT): EENZAME MANNEN

Gisteren aten we in een mooi restaurant aan de chique esplanade van Helsinki. Zie foto. We bestelden inderdaad rendier en als toetje een Twin Peaks-achtige blueberry pie.
Vandaag vliegen we terug, maar nu ook nog even een toetje bij de eerdere berichtgeving.
Aan dat restaurant van gisteravond namelijk, dat grote buitenwanden heeft, van glas, bevonden zich op de hoeken kleine glazen uitbouwtjes. Een soort vitrine-puistjes. Er stond één tafeltje in, met één stoel. De tafeltjes waren gedekt.
Wij vroegen wie daar in godsnaam in de etalage wilde gaan zitten.
'Dat,' zei de serveerster, 'zijn de Lonelyman's Tables. Daar zitten de alleenstaande heren. Om, terwijl zij hun diner nuttigen, mooie dames voorbij te zien gaan.'

Dat, beste bloglezers, is nu Finland. De eenzaamheid tentoongesteld. Met grote trots.

Radio altijd en overal (Sebastian V)

Terwijl ik dit schrijf, luister ik Simeks Nacht, een radioprogramma, maar ik luister het op mijn MP3speler. Deze keer is de dochter van Lucia de B de gast, waar Martin Simek een uur lang mee praat. Heerlijke radio vind ik dat, zeker als de gast interessant is. En je kan de afleveringen van de afgelopen jaren allemaal downloaden. Zo luisterde ik laatst ook naar een aflevering met Edward!

Ik vind dat echt dé toekomst van praatradio en TV: zet de programma’s online en luister of kijk wanneer je daar zin in hebt. Niet meer wachten, weg met horizontale programmering, en weg ook de hoge drempel om programma’s te kunnen maken en te kunnen uitzenden. Een podcast kan iedereen maken! En een vodkast (daz met beeld) is ook niet heel moeilijk te maken.

Afgelopen zomer heb ik zo hele hoorspelen geluisterd, in India, samen met Simon, bijvoorbeeld als de stroom uitviel en het overal donker was. Juist in het buitenland vind ik het fijn om Nederlandse radiodocumentaires te luisteren. Vaak ook luister ik voor ik ga slapen, in bed. En Simon heeft laatst een boek ingelezen, zodat hij me dus a.h.w. voorleest. Gevaarlijke ontwikkeling ook voor jeugdboekenschrijvers!

De laatste jaren was ik de radio helemaal kwijt, maar ik ontdek het nu opnieuw!Zodadelijk luister ik in bed nog even naar de uitzending van Simek met Robert Long, uit 2003.

Hier een paar toppers:

- Radio Bergeik
- Het Steenen Tijdperk
- Simek’s Nacht
- Storing
- Andermans Veren

Sites: www.radiocast.nl
www.rvu.nl

FINLAND DEEL 5: NIKS GEEN SEROTONINE-TEKORT

Niks geen depressies hier.
Vandaag was het zonnig en droog en we gingen naar Porvoo. Ik zal jullie niet vermoeien met toeristische info, de berichten over kerk en musea waren al redelijk zwaar naar ik begreep (ha!), maar Porvoo is zo'n dorpje dat je kent van Zweedse kinderfilms, waar jongens met vrolijke namen vriendschap vieren met een hengel en een ezeltje op een heuvel. En ze kunnen allemaal houten figuurtjes snijden. Nou ja, die jongens dan. Het ezeltje niet.

Ik zweefde in de comfortabele Helsinki-bus uit Porvoo terug door het halfdonkere Finse landschap en voor mij spraken Bibi en Jan Paul over bomen. Over berkebomen natuurlijk.
En ik vroeg me af hoe het komt dat ik zo graag in Scandinavië ben.
Als mijn atomen en moleculen niet bijeengehouden werden door waar ze dan ook door bijeengehouden worden, en ze zouden als een wolk losgelaten worden boven Holland, dan zou die wolk toch zeker voor tachtig procent naar Noorwegen, Zweden of Finland drijven. Daar is niets aan te doen, magneten zijn er niks bij. Ik zou ook heus wel een klein bubbelwolkje van mezelf naar Andalusië zien dwarrelen, maar qua afmeting zouden zelf de Zuid-Canarische ooievaars daar niet van opkijken.

Waar zit hem dat in? Waar is dat bepaald, en door wie? Mijn ouders hebben me als kind nooit naar die landen meegenomen. Komt het dan toch door Santa Lucia en dus door de Volvo?
En waarom vind ik de Noorse en Zweedse taal zo mooi? Waarom ben ik Noors gaan leren? Hoe zit dat met die moleculen en atomen? Waarom zouden die van Sebastian naar Praag zweven, die van Maikel naar de Galapagos-eilanden en die van Kees naar Ierland?

Laat het duidelijk zijn: ik was vandaag dus gelukkig. En op de plek waar die jongens op de foto zijn nam Bibi ook van mij een foto. Binnenkort zullen we hem misschien posten, samen met geweldige Porvooportretten van Jan Paul en Bibi zelf.
En nu gaat Bibi ons straks ook nog op een diner met rendiervlees trakteren. Liefde is het. Onderbuikgeluk.

Daglicht voor onze Finlandvaarders (Sebastian V)

Er zijn weinig mensen meer nachtmens dan ik. En nu moet ik ELKE dag vroeg op, midden in mijn nacht: om 8.00 uur. Zielig he! En zoals gewoonlijk val ik er niet eerder door in slaap, dus iedereen kan mij nog steeds tot drie uur ’s nachts bellen. Korte nachten dus, niets aan te doen, en het gaat ook eigenlijk best... alleen het opstaan... als het nog donker is!

Wat dat betreft benijd ik Edward en de zijnen niet, daar in het koude, donkere Finland. Als we pech hebben komen ze allemaal terug met een winterdepressie, en wat moet er dan van dit forum worden? Nu al lezen we steeds meer over kerken en musea... Zou het besmettelijk zijn?

Tien tot vijftien procent van de Nederlanders heeft er sowieso al last van, vooral vrouwen: Seasonal Affection Disorder (SAD). Maar de oplossing voor dit probleem komt ook uit Finland. Een Finse dame, die bij Phillips werkt, heeft het bedacht: een lampje! Dan is het minder donker he, hoe simpel kan het zijn?

Maar niet zomaar een lampje natuurlijk, nee, een ‘daglichtlamp’. In Finland zijn ze al vijf jaar op de markt, en in Nederland beginnen we er nu ook mee. In Finland zijn er daglichtcafé’s, daglichtfitnesscentra en het nieuwste is de daglichtwekker. Die neemt langzaam in lichtsterkte toe, zodat je langzaam wakker kan worden, net echt, alsof het dag wordt.

Misschien moeten we alvast een paar van die lampen kopen, voor de Finlandvaarders. Dan leggen we ze daar een paar dagen onder, zodat ze hier weer onze broodnodige zonnetjes zijn.

FINLAND DEEL 4: GOLDEN AGE

Vandaag niet heel veel spannend nieuws, omdat wij iets hebben gedaan wat wel spannend voor ons was, maar niet zozeer voor degenen die er niet bij waren, namelijk musea bezocht.
Vandaar alleen een erg mooi zelfportret van de Finse schilder Helene Schjerfbeck, dat ik hier zag. Het stamt uit de 'Golden Age of Finnish Art', zo van 1870-1910. Ik hou erg van de schilderkunst van eind negentiende eeuw, vooral die uit Scandinavië, en dan al helemaal de portretten en de zelfportretten.

Robert Long (22-10-1943 / 13-12-2006) is op 63-jarige leeftijd overleden.

Robert Long (22-10-1943 / 13-12-2006) is op 63-jarige leeftijd overleden. Dat meldt de NOS donderdag 14 December 2006. Deze week werd bekend dat hij aan een ernstige vorm van kanker leed en nog maar kort te leven had. Naast zanger was Robert Long ook cabaretier, acteur, schrijver en tv-presentator. Hij is 63 jaar geworden. Long onderging chemotherapie, maar begin deze week gaven artsen de hoop op herstel op. Vorig jaar werd Long, wiens echte naam Bob Leverman is, getroffen door een hartinfarct. De zanger van liedjes als 'Toe maar jongens' en 'Kalverliefde' herstelde toen volledig. Long had net weer plannen voor optredens. Zo zou hij in het nieuwe jaar vijf nummers meezingen in de theatershow van The Deep River Quartet. Robert Long, geboren als Bob Leverman, maakte in 1974 zijn eerste solo-album: 'Vroeger of Later'. Hij zong veel over de kerk en homoseksualiteit. Hij begon zijn carrière als zanger van de groep Unit Gloria.

http://www.robertlong.nl/

Antworks (Sebastian V)

Sinds de koude oorlog is afgelopen heeft NASA een overschot aan tijd en ruimte. En wat is er eigenlijk bereikt? De grootste verworvenheid van het veroveren van de ruimte is het besef van nietigheid. Hoe meer we van de ruimte zien, hoe duidelijker het wordt, dat we nog vrijwel niets gezien hebben. En ook het bemande, internationale ruimtestation ISS haalt het, ondanks fraai uitzicht, niet bij de slechtste ANWB camping. Is er leven op Pluto? Welnee joh. Kan je dansen op de maan? Nou, niet erg elegant. Toch is al het geld dat in de kosmos is verdwenen niet voor niets geweest!

De nieuwste ruimte-uitvinding van NASA is voor thuis op de schouw. Zie hoe een hele beschaving zich ontwikkelt. Antworks is de naam, wat letterlijk ‘mierenwerk’ betekent. 'A space-age habitat for ants'. Voor € 24,95 heb je een doorzichtige bak, een vergrootglaasje, microlenzen, gereedschap om mieren te kunnen vangen, een instructie boekje én de drillerige NASA vloeistof die in de bak moet. De mieren graven gangen door de doorzichtige substantie, die meteen ook voedingsstoffen bevat. Niet inbegrepen zijn de mieren, maar als je die eenmaal gekidnapt hebt, kijk je de rest van hun leven zo in hun huiskamer naar binnen (www.kadoshop.nu).

Dat is ook precies wat de ruimtevaart heeft bereikt: overal ogen, maar niet zozeer in de ruimte. Satellieten bespioneren niet de ruimte, maar jou, topless in de tuin. Werken bij NASA is zo slecht nog niet. De mannen van NASA (denk CIA) zien ons vanuit de ruimte, als mieren op een appel. Maar wat als de appel op is? Daar ging het toch om? Nieuwe kolonies! De toekomst van onze beschaving! Ook hierop biedt Antworks een antwoord: als de drillerige vloeistof op is, zie je hoe de hele mierenbeschaving ten onder gaat. Hoe ze elkaar opvreten, hoe er nog één pootje beweegt. En hoe we uiteindelijk allemaal zullen ontbinden. Dank je wel NASA!

FINLAND DEEL 3: SANTA LUCIA

Vandaag is het dertien december. En dat is een feestdag voor de Zweden, en dus ook voor de Zweedstalige Finnen (die zijn er, vrij veel zelfs: vooral in het zuiden van Finland, en dus ook in Helsinki, alle straatnamen staan dan ook tweetalig aangegeven).
Die feestdag heet Santa Lucia en bestaat er o.a. uit dat er een blond meisje tot 'Lucia' gekozen wordt en met een krans van kaarsen in het haar door de straten trekt, in een wit gewaad, met helpers (andere meisjes, en jongens met witte puntmutsen) achter haar aan. Daar nog weer achter hebben de (kleine) kinderen rode pakjes aan, met rode mutsjes: de kerstkabouters.
Wij gingen naar de Santa Lucia-optocht kijken, die zelfs rechtstreeks op de tv was. Heel schattig allemaal.

Dit feest wordt dus in Scandinavië gevierd... en in het dorpje waar ik opgegroeid ben. In Beesd. De enige plek in Nederland die in de jaren zeventig kortstondig Santa Lucia vierde. Ik heb dus ook het Santa Lucia-lied geleerd, in de optocht meegelopen en pepperkaker (soort dunne speculaaskoekjes) gegeten en chocolademelk gedronken. Het feest is uiteraard een soort midwinterfeest, en Santa Lucia is de lichtbrengster, en dus vindt het feest plaats in het donker. Heel sfeervol allemaal.

Oja, waarom werd het eigenlijk in Beesd gevierd? Omdat daar een fabriek stond die het feest aanbood aan de schooljeugd. Een Zweedse fabriek. Ja. De Volvo.

(Verder vandaag: heerlijk gegeten in een restaurant dat grensde aan een chique modefeest, waar wij door de muren heel wat van mee kregen. Na afloop van de catwalkvoorstelling stond een onbekende zingende Fin bekende liedjes te verkrachten. En engelen. Die van Robbie Williams.)