Essen, the capital of culture… (by Tobias and Violeta)

We both grew up in Essen, the biggest city in the Ruhr district which is still associated with coal-mines, dirty miners and smoking chimneys. But today most of the mines are closed and we have to admit that besides what we learned from books or in the local history museum we have never been really in touch with that regional industrial tradition. Now the name of the city resounds throughout the land because Essen and the entire district will be the EUROPEAN CAPITAL OF CULTURE in 2010. Na dann, herzlichen Glückwunsch!
As teenagers we thought of course that we are living in Germany´s most boring and most ugly (Essen is really ugly) city but the decision of the EU-jury is not that surprising because all cities in the region added up indeed come up with a rich and diversified cultural offering: theatres, operas, museums, galleries, concert halls, non-multiplex-cinemas etc. This means that the infrastructure exists. So far so good. To read up on the projects for 2010 we checked the official site and were knocked over: http://www.kulturhauptstadt-europas.de/start.php

Here we proudly present our favourite initiatives: THE FLYING CITYHALL. In 2010 a mobile city hall will replace 53 single city halls. We hope that this is not only meant symbolically because Essen has got the most ugly city hall you could think of (see picture) and we would very much appreciate its disappearance.
THE FOLKWANG ATOLL. Artistically designed islands will be floating on the water of the river Ruhr and visitors can reach them by boat. Nice idea but the last time that we heard talking about an “atoll” was when Jacques Chirac tested nuclear bombs on the atoll “Mururoa”…
THE BEAUTY IN A HIGHWAY. The project under that title aims to convert the most frequented highway of the Ruhr district, the B1/ A 40 (ohhhh, which we got to know during our driving lessons…), into an exhibition. We heard that they want to illuminate the entire highway. Why? Make it visible for the astronauts or the hypothetical creatures on the moon?
We don´t want to make only fun of all this. There are really interesting ideas pointing out the characteristics of the region like multimedia installations in the former layers or a festival of contemporary art focussed on the works of the migrants who played and play an important role in that district. The whole area really has an incredible cultural potential, in this regard it is perhaps the most exciting part of Germany. But up to now it seems like they would like to tunnel the Ruhr district with firework and than, in 2010, press the button.

Essen – Good night and Good luck!

OPTIMISME

Even tussen de Canadese belevenissen door: ik zag op internet deze bordesfoto van het nieuwe kabinet. Ik heb het gevoel dat er heel voorzichtig een hernieuwd optimisme om deze nieuwe episode in de politiek wervelt. Of is dat alleen maar iets dat ik hoop? Ik heb verwachtingen van de nieuwe regering, vooral omdat ik het idee krijg dat 'menselijkheid' en 'mededogen' niet meer weggehoond mogen. En dat er op milieu wordt ingezet. En op onderwijs. Dat er kortom, enige bevlogenheid te verwachten is.
Of schat ik dat te rooskleurig in?
Wat vinden jullie?

DAG 2 IN CANADA

Vandaag ben ik met mijn nichtje van bijna 14 en mijn neefje van bijna 12 naar een 'mall' gegaan. Hun moeder en een vriendinnetje van het nichtje waren ook mee.

Een mall is natuurlijk een shopping mall, en het was zooooooooooooooo fijn mall-achtig.
De meisjes deden namelijk precies wat meisjes dan horen te doen: ze keken naar kleding, ze gaven rondslungelende jongens een 'pinky' (oftewel: ze staken hun pink op naar ze, want de middelvinger is verboden. Het werd trouwens alleen maar naar leuke jongens gedaan, die zij dan weer 'creepy' zeiden te vinden omdat de arme jongens in een tijdschrift naar 'girls' stonden te kijken), ze maakten met z'n tweeen gekke foto's in een fotostalletje en ze sloegen hun ogen voortdurend ten hemel als het 12-jaar oude broertje iets zei.

Niet dat het twaalf jaar oude broertje, mijn neefje, daar last van had. Hij becommentarieerde alles. Inclusief de etalagepoppen zonder voeten (raar trouwens) in de meisjeskledingzaak. ('Uncle Edward, I am not sure we should be here. Let's wait outside')

Met hun moeder ging ik koffie drinken in de Starbucks, onderdeel van een prachtige boekwinkel ('Chapters'). Samen met de kinderen keken we naar boeken (Thomas, ja, de originele AN ABUNDANCE OF KATHERINE'S lag er, ik had hem bijna gekocht, maar ik begreep de eerste zin al niet. Toch maar de vertaling afwachten. Maar wat worden boeken hier mooi uitgegeven!!!), waarbij het neefje vooral van fantasy bleek te houden, vooral ERAGON en Tolkien. En van voetbal en voetbal en voetbal, maar dat terzijde (hij sprong juichend door de kamer vanwege de mededeling dat Davids 'My favourite player ever' weer terug bij Ajax was, 'wow, and they already have Jaap Stam! Oh, I love Ajax! They say Ajax is arrogant. I LOVE arrogant!').

Ik had zin in veel koffie, en ik zag 'tall' staan, dus die maat bestelde ik. De beker was inderdaad TALL. Bleek het achteraf toch de kleinste maat te zijn. Ik had niet verder gelezen. De kleinste maat heet hier 'tall', de rest heet 'grande' en zelfs 'venti' - dat is bijna een liter koffie.

Maar dan toch iets kleins: op de koffiebekers staan quotes. Vaak van acteurs, of sporters. Op die van mij stond iets van Andy Roddick, iets totaal onschuldigs over zijn broers. Stond er voorbedrukt onder: 'Starbucks states that the opinion expressed in these quotes is not necessarily Starbuck's opinion.' Pfff.

The Sound of Canadian prairies (by Tobias and Violeta)

Especially for Edward who is in Canada right now we conceived this Canada-posting.
We would like to recommend a wonderful Canadian band: THE WEAKERTHANS from Winnipeg/Manitoba. The name sounds quite silly but their music is really great. Located somewhere between folk, singer-songwriter music and plain rock it impresses with highly intense and beautiful lyrics.
So far THE WEAKERTHANS released three records: FALLOW, LEFT AND LEAVING and RECONSTUCTION SITE. We are looking forward to a new release in summer which - for us - would be without much doubt a candidate for the record of the year.

John K. Samson who fronts the band as singer and writer is not only interested in music but in literature as well. He founded a non-profit publishing company and he was a jury-member of the last-year’s Canadian-wide book-price „Canada reads!“ (http://www.cbc.ca/canadareads/). And … his proposition won the contest! The book by Miriam Toews is titled A COMPLICATED KINDNESS and I (T) plans to read it these days.
In his spare time John K. Samson is an avid curler and bird watcher. Isn’t that nice?
Have a look at http://www.myspace.com/theweakerthans
or at http://www.theweakerthans.org/
And, dear Edward, enjoy your time in Canada!

KAUWGOMPJE

Na een vlucht van een uur of tien ben ik er. In Canada. In de provincie Alberta. Iets onder Calgary, in het dorpje Coaldale. Daar woont mijn broer Rene, die een indrukwekkend bouwbedrijf heeft. Zojuist heeft hij me even een kant-en-klaar huis laten zien, dat hij in een kleine week heeft laten bouwen. Het staat op het achterterrein hier, achter de schuur. Moet alleen nog even verplaatst worden, naar waar de eigenaar ook maar wil... Geweldig. Ik zal kijken of ik het kan fotograferen binnenkort.

De reis was goed, maar rumoerig. Er zaten zes jongetjes voor me, die joecheiden en met kussentjes smeten. Waarop de kussentjes barstten. Er bleken minuscule balletjes in te zitten. Die vinden zichzelf nu nog steeds terug in de spullen van allerlei andere passagiers. Waaronder die van mij :-)

Het zijn in een land de details die 't 'm doen. We gingen gisteravond nog snel even wat eten. Als voorafje kregen we een Caesar salade. Lekker, crispy, cheesy, wel wat veel dressing. Maar het gekste was dat IN de salade een kauwgumpje lag. In een papiertje. Waarvoor, waartoe?
Ja, er zat knoflook in de salade. Kun je die meteen wegkauwen.

What are we doing? (by Violeta without Tobias)

Yesterday I attended to a discussion at the Spanish “Instituto Cervantes” about “Printmedia in the digital age”. As among the participants there was one of the most famous and important Spanish bloggers the panel debated the question if blogs are the enemies of the newspapers? He, the Catalan publicist Arcadi Espada (http://www.arcadi.espasa.com), predicted that newspapers are going to disappear over the next years because they already have lost their former power and influence and more and more people realize that an exchange of opinions free from censorship will only be possible on the blogs. Of course he, who is writing for the newspaper as well, polarized and of course the other journalists disagreed. But they had to admit that the blogs established a certain form of control because the bloggers are observing and commentating the professional journalists, so that it becomes more difficult for them to hide stupidities unnoticed and because in relation to reactions the web is much faster than the newspaper.

Also the bloggers, they mentioned, are able to set trends by posting recommendations, preferences, judgements etc.
Are they?
Probably the discussion was very much settled in the Spanish context where not only the political public but also the media is starkly and inexpiably separated into two antagonized directions.
But are we working on the disappearance of the newspapers? Are we influencing?

ps: Arcadi is also among the founders (but not members) of a young non nationalist Catalan party, which has its seeds in web communication and blog writing. Since November 2006 they are represented in the Catalan parliament with three deputies.
So, dear Edward, if you ever think of founding a political party based on your web activity, keep in mind that there is a successful archetype in Catalonia but I suppose that the members have mostly abandoned their blogs because of a lack of time …

Patients behind the curtain (by Tobias and Violeta)

Two weeks ago the very first issue of the German version of VANITY FAIR saw the light of day and was sold out within hours. For weeks large banners all over the city announced the release and promised us “a new magazine for Germany”. It was a common talk, the chief editors of other German magazines became nervous and were anxious of the appearance of the first issue. It came out with an elegant shiny, black cover and golden writing and presented - as we all expected - a mixture of interviews, portraits and lots of pictures inside. On the second cover (below the black release-cover) the fortunately rather forgotten German actor Til Schweiger was smiling while holding a cute baby animal (a lamb?) on his naked arms… Why not?

Now the dust has settled but the banners are still there resp. here and one of them caught our eyes a few days ago. One of the tallest buildings in the centre of Berlin (there are not many high buildings in Berlin) is mantled by the VANITY FAIR´s corporate identity colours black and gold. And that building - we are not kidding (see picture) - is the famous hospital Charité. We couldn´t believe our eyes, but it is true. Probably the material of the drapery is transparent (at least from one side) or it has got tiny, tiny holes so that people can look through it from inside the building. But isn´t it a strange image: you are taken to hospital, you are suffering or at least not in a very good mood, you appreciate (if you are able to) every sunray coming through the window and than you find yourself behind a tremendous advertising banner of a new general-interest-magazine!
What´s that? A new unethical marketing strategy? A pragmatic source of income for the hospital? Or is it just absurd?

CU IN CANADA

Vanaf morgen blog ik trouwens een weekje vanuit Canada (Alberta). Ik ga mijn broer en zijn kinderen bezoeken. Maar de computer blijft beschikbaar. Dus: Canada will be present on this blog from nowwwwwwwwww on!

KWATTEN

Ik ging vorige week terug uit Parijs, stond op een lange roltrap in het Gare du Nord en naast me zag ik op de evenwijdige roltrap een meneer die kwatte. Die spuugde. Die een fluim wegtuitte. Gewoon op de roltrap!

En het was geen nozem. Kwajongen. Bum. Probleempuber. Nee, het was een meneer die duidelijk routineus spoog. Op de roltrap!

Ik heb me altijd al over dat spugen verbaasd. Normaliter zijn het dus wel snelle jongens die dat doen, maar... waarom? In een versje heb ik ooit al geprobeerd te verklaren dat ze Klein Duimpjes zijn die de weg kwijt zijn, maar da's pooweezie.

Nogmaals: waarom doen jongens en meneren dat? Als zij teveel aan speeksel hebben, waarom hebben andere mensen dat dan niet? Is het een lama-restant uit de lama-prehistorie?

Ik weet wel dat het iets met COOL te maken heeft, en met 'spot niet met mij', maar het staat zo kleintjes. Zo achgossie. Zo triest ook, als je dan die kleine hoopjes smudge gaat staan bekijken.

Het ziet er ook ergens ouwemannetjes-achtig uit. Pruimtabak-achtig. Terwijl het dus meestal van jonge mannetjes afkomt. Young males. Ja, misschien moeten we het animaal bekijken en is het een lokmiddel? Voor vrouwtjes? Een lokmiddel dat meestal niet werkt?

In het Frans heet het 'cracher', een prachtig onomatopeeïsch woord. Hoewel 'kwatten' ook goed is. En vroeger noemden wij het 'tuffen'.

Zou er een tuf-encyclopedie bestaan? Ik denk het niet. Bij deze is die titel door mij geclaimd. Kunnen jullie alvast wat lemma's leveren? Lama-lemma's?

Multi-perspective Zidane (by Tobias and Violeta)

Last week the Christmas (!) present, T. gave to me/ I gave to V. in 2006 finally arrived (probably the guys from the French amazon have been very busy) and we opened it today: ZIDANE – A 21th CENTURY PORTRAIT is a kind of experimental film about Zinédine Zidane by the two video-artists Douglas Gordon and Philippe Parreno.

In April 2005 they attended a match between the Spanish club Villareal and Zizou´s last club Real Madrid, equipped with 17 cameras which they focussed exclusively on him for the entire 90 minutes. The combination of these different perspectives on Zidane tries to document as precise as possible his operations on the field.
The close-ups of his face, of the drops of sweat on his front and chin and of his inflating chest taking a deep breath show the former captain of the Équipe tricolore as the pulsing centre of energy. Often alone, observing his teammates he seems to be lost in focussed intensity.

Gordon and Parreno also fixed a tiny microphone in his sock, so that all of Zizou´s ball contacts produce dramatic sound effects. The soundtrack comes from the group “Mogwai“. So far: “ganz großes Kino” (and T. says that´s the best element of the entire film...).

Then, in the 85th minute, Zidane quarrels with Villareal´s Quique Álvarez, the referee raises the red card and the protagonist is sent off: Football drama at its best and … the end of the film! Of course this scene, like an anticipation, reminds of the tragic moment in the finals of the football World cup 2006 and proves at the same time that Zizou has never been that reserved, gentle and shy football player the public wanted him to be (an impression probably caused by the crinkles around his beautiful eyes when he laughs…). But that´s what (football)heroes are made of: fighting spirit guiding them to victory and sometimes uncontrollable exploding passion.

We read that the film hasen´t been successful in the cinema in France and in Germany it hasn´t even been shown. But now we possess the dvd which is certainly better for repetitions, slow-motions, film stills and other technical bits and pieces. But: Tobias definitly doesn’t want to see this one-man-show again! (I just don’t want to see the same face – and legs – for 90 minutes. Booooooring. And, I admit, I like it when there is some talking in films... and perhaps a plot.)

By the way: Real Madrid is playing really bad at the moment (the team is disgracing itself, said the newspaper today) and presently it seems like the only one who is avoiding a complete disaster is Ruud Van Niestelrooy… - Zizou´s times are over, hard for football fans and filmmakers.

DE VROUW EN DE STEM

Toen ik eindejaars-cd-lijstjes maakte merkte ik het al: ik schreef vooral over mannen. In de beste tien hield alleen Wende Snijders nog krachtig veertien vaantjes omhoog.
Discriminatie!
Of op z'n minst: eenzijdigheid!
Oui!

Maar gek genoeg, fijn genoeg, leuk genoeg heb ik tot nu toe in 2007 juist genoten van cd van vrouwen! Was daar eerst de herontdekking van Karen Dalton, kocht ik afgelopen week de nieuwe cd van Lucinda Williams (WEST), en, en, en, de cd die ik nu het meest draai is die van de Franse Élodie Frégé.

En dat is verwonderlijk.
Want deze zangeres met meerdere accents aigu lijkt een soort kalendermeisje. Ze won een van de Franse Idols-edities. Ze staat op foto's altijd heel bevallig door haar gordijnharen te kijken, ze draait met haar bovenlijf dwars tegen haar heupen in en dus zou je kirren verwachten. En Gainsbourg-Birkin-gezucht. En teksten over sterretjes en verdorie, die stoute jongensharten.

Maar dat is dus niet zo.
En dat komt vooral door haar producer: Benjamin Biolay. Ook al geen ruimlongig zanger, maar wel een begenadigd liedjesschrijver, en een zeer goed arrangeur.
De dertienliedjes op Élodies nieuwe cd LE JEU DES 7 ERREURS (goede titel ook), zijn allemaal interessant.
Van LA CEINTURE, een traag buitelend liedje, tot het titelnummer, een duet met Benjamin, dat stevig klinkt en lichtelijk wanhopig, tot PAS LA SOUVENT, een lui jazz-achtig lied, met expres een paar tekstherinneringen aan Piaf.

Élodie schreef zelf de meeste liedjes, Biolay de rest, behalve een enkele cover, o.a. van ja, dus: Gainsbourg.

Alles bij elkaar nu al een van mijn favoriete 2007-cd's. En dat verrast vooral mijzelf.

Op haar MySpace pagina zijn alvast een paar liedjes te horen.

NIEUWE GASTBLOGGERS! JA!

Vanaf morgen TWEE nieuwe gastbloggers. Ja, niet één, maar twee! En daarbij: This WebLog Goes International! Toen ik in september in Berlijn was, bij het literatuurfestival, ontmoette ik daar Violeta, een van de organisatrices. We spraken veel, en ze liet me de interessante wijken zien. Nu zal zij, samen met haar beste vriend Tobias, twee weken lang hier posts verzorgen.


Tobias and Violeta, welcome... I am so glad that both of you said yes to the peculiar request of being my very first international guestbloggers!

Tobias en Violeta stellen zichzelf hieronder even voor!

Goeiedag and Hallo!

We are two students from Berlin, Violeta (25) and Tobias (26).
We have been living here for almost six years now, at the moment in the nice district „Prenzlauer Berg“. (At daytime the streets are full of Buggies and in the night the bars are crowded. Surprisingly not that night in September of 2006 when Edward wanted to see Prenzlauer Berg but most of the time...)

We went to school together, became close friends and are starting now as Edward’s first German guestbloggers. About what we like and what we are doing when we are not studying (Philosophy resp. Literature), we will write in the next couple of weeks. It is our first guestbloggership and we hope you enjoy our hopefully not too lame contents.

Violeta´s rather tired appearance on the photos is caused by a lack of daylight in the last week: 29 movies during the filmfestival Berlinale have left their marks... Tobias only saw a few movies, among them the great German contribution to the competition: „Yella“. The main actress, the impressive Nina Hoss, won the Silver Bear (see picture).

Instead of sitting in the dark Tobias read „Moby Dick“ for the first time and discovered some new music - here’s his music tip of the day: MONTA: The brilliant masses...

Back again tomorrow!

VIER FILMS, EN TEGENLICHT

Ik heb de afgelopen dagen vier films gezien. Vanavond RED ROAD, een vaardige film, en twee dagen geleden de prachtige film DAS LEBEN DER ANDEREN, die iedereen moet gaan zien. Tobias en Violeta hadden hem al boven hun jaarlijstjes staan, maar nu is hij (nog eventjes) in Nederland te bekijken.

Maar behalve THE GOOD GERMAN die tegenviel was er ook nog een afschrikwekkende verval-ervaring, namelijk de nieuwe film van David Lynch: INLAND EMPIRE.

Laat ik er duidelijk over zijn: ga er niet heen!

Tssssss, mijn held van TWIN PEAKS en ook van films als BLUE VELVET leverde een misbaksel af. Stel je voor: drie uur lang trage film kijken waarin elke scene stomverbaasd naar de scene die achter hem komt én de scene die voor hem komt staat te kijken, 'hé, zit jij ook in deze film?'

De film begint met een zweem van verhaal, maar na een minuut of twintig ontspoort hij en is er in de verste verte niets meer aan vast te knopen. En omdat Lynch het aan het begin van elk nieuw draaiminuutje ook niet meer wist gaat ie dan maar een lamp filmen. Een lamp die aan is. Recht met de camera erop. Effect. Effect. Effect. En dat dan minstens veertig keer.

Verder is er een soort hoofdrolspeelster. Laura Dern. Niet dat ze speelt, nee, ze loopt voorzichtig door deuropeningen. Ze heeft een vastgebeiteld gezicht, de actrice kan alleen maar zorgelijk en bang kijken. Een soort Frodo-Lord Of The Rings ervaring dus, daar kon de hoofdrolspeler ook alleen maar grote ogen opzetten. Drie vervolgfilms lang.

Er zijn hier en daar beroemdheden (Jeremy Irons, Harry Dean Stanton, William Macy, Nastassia Kinski) en die mogen allemaal een halve minuut opdraven. Sommigen, Macy bijvoorbeeld, halen de tien seconden niet eens. Waarom doen ze dat? Omdat Lynch het hen vroeg.

Die man mag waarschijnlijk alles. Ooit zag ik bij een zichzelf zeer serieus nemend poeziepubliek zeer beleefd klappen na een krankzinnig optreden van een schreeuwende heks die improviseerde op een gedicht, en dus kronkelend over het toneel was gleed, hoge uithalen 'Óóóóórrrrrrrrloggggggg' uit haar keel sodemieterend. Niemand wist wat we fout hadden gedaan om naar zoiets te moeten kijken, maar toch werd er geapplaudisseerd.
Iets dergelijks zal bij deze film misschien ook gebeurd zijn: het is Lynch, dus het zal kunst zijn. Nu, het was geen kunst. Het was horribiliteit.

Genomineerd voor de Beroete Mattenklopper, en meteen ook prijswinnaar wegens het succesvol beledigen van publiek, acteurs en de eigen reputatie: Dhr. Lynch, USA.

GEEN ZINNETJES MEER? NEVER? NOOIT?

De veertien dagen van onze zinnetjes-gastbloggersheld Ivo zijn alweer om.
Tijd om te huilen.

Vanaf nu zullen we waarschijnlijk altijd anders kijken naar reclamezinnetjes. We zullen ons nog meer thuisvoelen bij Ikea. Thee door wildvreemden smaakt als nooit tevoren. En we houden van oudere mensen in de trein.

Ivo, bedankt voor je mooie blogstukjes. Mogen we vandaag nog één bijdrage lezen? Ik hoop dat je hier nog vaak komt lezen en reageren.
Tijd om te zwaaien.

Tegoed (voor Edw. door Iv.)

Ik blijf hangen op de zinnen, bij deze mijn laatste post (voorlopig, ik ga in onderhandeling over mijn gastbloggerschap) zal ik E. het plezier doen.

Daarnaast nog even de IKEA. Misschien zegt dit genoeg. In ieder geval hebben ze de mooiste.

Op het station kunnen ze er ook wat van. 3 Jaar geleden zat ik met een vriend in de trein. We kregen voor het instappen een bonnenboekje overhandigd met allerhande kortings- en tegoedbonnen van de diverse etablissementen op het station. Dit ging uiteraard gepaard met de allermooiste aanprijzingen.

Cafe T Espresso had het duidelijk het allerbest voor elkaar. En nog steeds, valt mij op! En dat doet me goed.

Over de thee:
'Ook aan een heerlijke beker thee besteden wij graag wat extra aandacht. Vers gekookt water, geschonken over de builtjes die wij zelf vullen met exclusieve grove theesoorten, garanderen een perfecte beker thee.'

Ik zweer het jullie, achter 'exclusieve grove theesoorten' had de schrijver een tekst toegevoegd om het nog mooier, nog exclusiever, nog aanlokkelokkelokkelukker en nog authentieker te maken.
Deze exclusieve theesoorten waren (zo stond er) 'geplukt voor u door honderden wildvreemden'. Toen ben ik op het spoor gekomen van deze zinnen. En er niet meer mee opgehouden.

Zinnetje 3 (door Ivo)

Zo kan het ook.

Je heet Paris Hilton en vraagt patent aan op het zinnetje:


'That's hot'


Ben je dan van deze wereld?! Not!!

MIKA

Een ontdekking!
De jongen op de foto is Mika. En hij heeft één van de leukste popplaten gemaakt die ik in tijden heb gehoord.

Gooi Robbie Williams, Freddy Mercury en de Scissor Sisters in een rommelpotje, roer en gooi er flink wat eigengereidheid overheen, en vis dan het resultaat weer op. Ziedaar Mika.

Zijn cd heet LIFE IN CARTOON MOTION en ik beveel hem hartelijk aan. Als jullie in een bushokje stonden en ik zou langsrijden en geld hebben, dan sjeeste ik naar de cdwinkel, kocht alle Mika's op en sjeeste weer terug naar de bushalte. Waar jullie nog steeds zouden staan, in de regen, maar dan drukte ik elk van jullie deze cd in handen en tsjoeoeoeoep er floepten drie diagonale regenbogen boven onze hoofden en er zakte een engelenkoortje met iets te korte rokjes naar beneden.

Luister op Mika's site alvast naar wat liedjes (of lees zijn vrolijk blogstukje), en je kunt ook klikken op deze link, van de MySpace pagina van Mika.

ONZICHTBAARHEID

Inhakend op Ivo's laatste stukje: ik zag vandaag een prachtig reclamefilmpje van Artsen zonder grenzen, met goede eindzinnen.

We zien een meneer die bij het aankleden zijn tv aan heeft.
Op tv ziet hij een Afrikaans jongetje.
Bij het verdere aankleden, ontbijten, in zijn auto stappen etc. blijkt dat jongetje naast hem te staan. Zonder dat hij hem ziet.
Wel heeft de meneer een peinzend gezicht, op weg naar zijn kantoor.
Het jongetje, en dat is het mooie van het filmpje, kijkt voortdurend naar de meneer maar wordt zelf steeds doorzichtiger.
En tegen de tijd dat de meneer de lift uitstapt op de verdieping waar zijn kantoor is, is het jongetje vrijwel verdwenen. We zien alleen nog wat contouren. Hij is langzaamaan onzichtbaar geworden.

Dan verschijnt er tekst in beeld. Deze:
VERGETEN IS MENSELIJK.

En dan een nieuwe tekst. Deze:
MAAR IN ACTIE KOMEN OOK.

En het embleem van Artens Zonder Grenzen.

Hier ook nog de link naar een ander mooi filmpje van dezelfde organisatie, en als je dan toch doorklikt, kijk dan ook even hier en teken de petitie...

Zinnetje 2 (door Ivo)

In navolging van Edward, wil ik er een schepje bij en/of bovenop doen.
Uiteraard ontbreken mij de meest prachtige voorbeelden op dit moment (hoewel er een al 3 jaar is bijgebleven van Cafe T-Espresso; verse thee, geplukt door honderden wildvreemden, speciaal voor u de klant).

Als consument word ik bestookt met dit soort zinnen.

Het meerendeel gaat langs mij heen of, nog erger, dringt onbewust door naar binnen!
Ook kan ik er van genieten, op de teevee op dit moment (ja, ik multitask): wat met poetsen begint, eindigt met .... (zonder het merk op te hemelen). Wat een ontzettend drama wordt er gemaakt van tandenpoetsen. Voor het behoud van je tanden uiteraard heel belangrijk, maar o zo opgeblazen.

Koningen op dit gebied zijn in dienst van de IKEA en de AH. De zinnen die hun (commerciele) schrijvers weten te maken zijn fantastisch. Zo fantastisch dat ik me kan voorstellen dat dit voor de schrijver zelf ook een stukje ironie en/of satire is. Wat ik echter geloof is dat het juist heeeeel serieus bedoeld wordt. En dat is eigenlijk heeeeel erg.
Maar gelukkig heeeel vermakelijk.

(hebben jullie dit nou ook? zo ja wat gaan we er aan doen??)

Hierna meer over de IKEA.

DAVID EN ROMY

Gisteravond zagen we bij DE WERELD DRAAIT DOOR een zeer aangeslagen filmproducent San Fu Maltha praten over zijn vermiste zoon David. Vanochtend lazen gelukkig we op internet dat David terug is.

David (14) liep samen met zijn vriendinnetje Romy (13) weg van huis en bleef 5 dagen weg. Er werd in die dagen slechts één sms'je gestuurd: ALLES GAAT GOED!!!! DAVID. Een bericht dat zijn vader niet als in de stijl van zijn zoon geschreven herkende.

Ik vraag me af wat dit allemaal in het leven van David en Romy zal betekenen. Gelukkig zijn er geen verdere details over het hoe en waarom van het weglopen bekend geworden.
Het kan een liefdesactie geweest zijn, het kan onvrede thuis geweest zijn, het kan toch gedeeltelijk een misdrijf zijn geweest. In elk geval is het een verhaal dat menig jeugdboekenschrijver zou willen opschrijven.

Hoe gaat het nu thuis? Stel dat er een verstoorde thuisrelatie was, komt dat dan nu weer goed? Bleek het weglopen een zegen? Of wordt het juist erger? En als het een liefdesactie was - blijft de liefde dan in stand? Of wordt die nu juist extra getest?
En hoe komen David en Romy nu op school terug? Als mikpunt? Als helden?

Ik wou eigenlijk maar dàt een jeugdboekenschrijver dit verzonnen had. Dan was het tenminste een verhaal.
Nu is het vooral hopen dat het geen verhaal wordt. Dat het niet opgeschreven, niet verfilmd, niet aan de buitenwacht verteld wordt. Het lijkt me dat alleen op die manier David, Romy en hun ouders alles wat er nu gebeurd is rustig met elkaar kunnen bekijken en met de meest juiste kant naar de zon toe gedraaid kunnen opbergen.

Ik wens iedereen veel geheimhouding toe. Hoe graag we het ook willen weten. Dag David en Romy, het aller-, allerbeste!

GERCO DE RUIJTER

Ook in Rotterdam (vanaf zaterdag!): een tentoonstelling met foto's van Gerco de Ruijter.

Het Belasting & Douane Museum vroeg hem om 'grensgebieden' te fotograferen. Dat deed hij, met een camera aan een vlieger! Het zijn panoramische foto's geworden die iets abstracts tonen, maar toch herkennen we het.

We kennen zoiets ook wel van het uit de wolken komen, en op een zonnige dag boven Nederland hangen. Vooral de lijnen in het land vallen dan op. En dan is het toch lastig om niet aan een reuzengod met een harkje te denken. Nou ja, een scheef harkje dan.

De tentoonstelling is van 17 februari tot en met 25 maart, en dit is de mooie
website van Gerco de Ruijter.

ARCHITECTUUR VAN DE NACHT

In het Architectuur Instituut in Rotterdam loopt nu een bijzondere tentoonstelling: die over het gebruik van kunstlicht in gebouwen: ARCHITECTUUR VAN DE NACHT - SCHITTERENDE GEBOUWEN. De tentoonstelling is nog tot en met 6 mei, dus ik hoop hem te kunnen zien.

Een van de meest bijzondere gebouwen dat ongetwijfeld op de expositie te zien is, is de Spaanse TORRE AGBAR. Een ongelooflijk prachtig gebouw, dat sinds november 2006 open is voor het publiek, en 's avonds wonderbaarlijk verlicht wordt - zie de foto.

Hij is in opdracht van het Spaanse waterleidingsbedrijf gebouwd door de Franse architect Jean Nouvel. Hij heeft zichzelf speciale normen opgelegd om er geen lichtvervuilend gebouw van te maken.
Tegenstanders van de zeer opvallende kantoortoren noemen het gebouw ook wel 'OVERSPEL' (vooral de Gaudí-fanatici!).

In elk geval heeft de Torre Agbar ook een flitsende website... (Zet je boxen aan!).

(Anti)held erbij (door Ivo)

Snijdende cartoons van een man die invalide is geraakt bij een auto ongeluk en de pen met zijn hele hand moet vasthouden.

En hij maakt liedjes.

En Tom Waits zong iets in op zijn antwoordapparaat.
En het is allemaal echt waar.

Open dag (door Ivo)

Ik had afgesproken met mezelf om niet over mijn werk te gaan bloggen. Belangrijker vond ik het om te bloggen over de dingen des levens.
Toch kan ik het nu even niet laten. Gisteren heb ik ook gewerkt. Op een zaterdag.

Op zaterdagen werken op school is om de een of andere reden altijd slopend. Waarschijnlijk omdat je daar eigenlijk niet hoort te zijn, op zaterdag.
Een open dag op zaterdag is eigenlijk extra slopend. Dit komt misschien doordat ik niet echt een vaste taak of plek heb op de open dag.
De (werk)tijd gaat hierdoor dan langzamer.

Wat de open dagen op zaterdagen dan wel leuk maakt zijn de bezoekers. De leeftijd, pluimage, samenstelling en vragen die ze stellen. Eigenlijk kan je dan al zien of het wat gaat worden en is er een redelijke inschatting te maken of je de potentiele student nog terug gaat zien.

Ik heb een paar ergste soorten. (Het zijn met name ouders en sterk gechargeerd, dus niemand zal zich hierin herkennen en de gastblogschrijver treft geen blaam)

Bijvoorbeeld de ouder die laat blijken via andere kanalen een of meerdere collega's en dus de opleiding en dus het onderwijs te kennen. En het dus o zo leuk vinden dat hun zoon/dochter hier wil komen kijken. Deze mensen weten namelijk precies wat er speelt in het onderwijs en eigenlijk in de hele wereld. Ze hebben eigenlijk ook alle oplossingen voor alle misstanden al bedacht; als zij eens aan het roer zouden komen. Deze mensen reageren meestal met 'ja-jaas' of 'ja-nee-tuurlijks'.

Dan hebben we de ouder die met een ernstige blik naast hun postpuber zoon/dochter dan serieus willen weten wat het slagingspercentage is. En vervolgens een soort van onderonsje proberen te hebben over van 'je-weet-wel-hoe-die-kinderen-zijn-he-he'. Of degenen die vragen naar de kans op een baan, ik schat hun zoon/dochter dan op een jaar of 16/17 en de ouders zijn al bezig met de carriere, want ja je moet toch tegen die tijd tot je 68e wel verzekerd zijn van een baan!

Er zijn ook de gesprekken in de samenstelling met ouders en broertje/zusje. Dit kan een paar kanten op gaan. De eerste mogelijkheid is dat ouders alle vragen gaan stellen en ook vragen die niet interessant zijn voor de jongere; die zie ik dan mentaal afscheid van ons nemen. Een andere mogelijkheid is dat de ouders de vragen stellen en vervolgens het bij hun zoon/dochter neerleggen, in de trant van 'hee- het-is-jouw-toekomst-hoor'. Wat te denken van de ouders (meestal moeders, vaders kijken vaak wat norsig en zijn meer geinteresseerd in cijfers) die vervolgens wijzen op studiewangedrag van de zoon/dochter met de ondertoon van 'nou-dan-zal-je-eindelijk-toch-echt-aan-het-werk- moeten-he'.

Is dit te vermijden? Krijg ik dit later ook? Doe ik dit later ook?

Dan hou ik me vast aan de wel leuke ouders die je spreekt. Die heb je gelukkig. Of die van ouderejaars studenten die een keer meekomen om het eens te zien en omdat ze zoveel over de opleiding horen.

De oplossing heb ik ook al gezien. Zoon/dochter gaat samen met vriend/ vriendin. Schuchtere potentiele studenten komen schuifelend op je af, overleggen eerst nog fluisterend, vragen of ze iets mogen vragen. Enthousiast veer ik dan op. Natuurlijk, daar ben ik hier voor. En ik meen het! Na een vraag worden er blikken gewisseld. Of er nog iets gevraagd mag worden. Natuurlijk, zoveel je wilt en al stel je 30 keer dezelfde vraag. Na een kort gesprekje waaraan je kan zien dat ze eigenlijk nog meer vragen hebben, bedanken ze en fluisterend gaan ze hun weg. Dat zijn wat mij betreft de eerste stappen richting zelfstandig een student worden. Aan volwassen worden. Aan losweken van thuis. Aan kennismaken met nieuwe werelden en ideeen.
En dan denk ik terug aan hoe ik daar een aantal jaar geleden met mijn moeder zat. Wat was ik blij dat ze mee was.

NOG EVEN

Nog even, nog even hiernaar kijken...

lief, mooi, ontroerend en ook een beetje verdrietig...

WORTELTJESTAART

Vroeger vertelden we hem al aan elkaar, die stomme mop over worteltjestaart. Ik moest eraan denken toen ik in het erg leuke boek HET GROTE JUICHEN (van Henk-Jan Grotenhuis en Tim Duyff) las over de Braziliaanse voetballer Edmilson.

Het boek is zo goed, omdat de schrijvers werkelijk alles lijken te weten over het juichen van voetballers, en dat ook nog eens heel goed opschrijven, maar ook door het beeldmateriaal. Vrijwel van elke vreemde juich-episode is ook meteen de foto opgenomen.

Behalve bijgaande foto!
We zien dus Edmilson, die bij de club Atletico Mineiro speelde. In een wedstrijd tegen de 'eeuwige vijand', de andere club uit dezelfde stad, America-Belo Horizonte, juichte Edmilson wel heel pesterig.
De aanhangers van de tegenstanders worden al sinds jaar en dag 'de konijnen' genoemd, en toen Edmilson scoorde rende hij dus naar het publiek, haalde een worteltje uit zijn broek (!) en begon er demonstratief op te kauwen.

Een geheel voorbereide actie dus, hij had dat worteltje al van huis meegenomen, en hij had dus ook een flink gedeelte van de wedstrijd met dat stukje groente in zijn broek gespeeld...

Het publiek werd razend, en in het veld was het ook niet langer vriendelijk. Edmilson werd opgeschoten wild.
Na afloop zei hij dat hij de boel alleen maar wat had willen opleuken. 'Beledigen was niet de bedoeling.'

Oud-scheidsrechter Wright sprak later: 'Wat mij het meest intrigeert, is de smaak die de wortel moet hebben gehad...'

En die mop over worteltjestaart? Nou, komt een konijn een bakkerij binnen en zegt...

NS2 (door Ivo)

Ik was gebleven bij de oudere meneer, daar wil ik graag even op inzoomen. Ik ben namelijk dol op oude meneeren in de trein. Met name als er ook een oudere mevrouw in het spel is. Gelukkig was dit het geval.

Ik geniet hoe deze oudere stellen het samen voor elkaar hebben en hoe ze met elkaar omgaan. In dit geval zaten ze gescheiden door het gangpad naast elkaar. Ze gingen duidelijk op reis voor een paar dagen, ergens logeren, vast bij hun kinderen. Stiekum heb ik een foto van de meneer genomen en omdat mijn verhaal positief is, durf ik hem wel op de blog te zetten.

De meneer was niet zo soepel meer en werd door de mevrouw uit zijn jas geholpen en zelfs zijn das werd heel voorzichtig af gedaan. Daaronder zat een soepele trui. Ik kon me voorstellen dat deze trui speciaal voor het reizen (omdattie zo comfortabel zit) is uitgekozen, het klopte niet in de rest van het beeld; nette broek en schoenen, keurige bril op het puntje van de neus en dan zo'n quasi sportieve fleecetrui.

Het hele ritueel van gaan zitten, jas en das uit, boeken en proviand te voorschijn halen, kaartje controleren, zakdoekjes zoeken, neus snuiten, nog een keer kaartjes controleren, duurde ongeveer een half uur. En dan komt die blik. Die blik naar elkaar. Dat ze elkaar begrijpen en dat het goed is.

Een andere keer zat ik ook tegenover een ouder stel. Zwijgzaam zaten ze naast elkaar. Keken naar buiten. Wisselden af en toe een knikje of oogcontact met elkaar. Op een gegeven moment pakte de vrouw een plastic zakje. Er zaten geschilde partjes appel in. Zonder een woord te spreken, aten ze deze samen op.
Ik zeg power to the older people!

NS1 (door Ivo)

Toen ik student was, reisde ik regelmatig met de trein. Enigszins verbaasd hoorde ik al die mensen om mij heen klagen over de NS en het niet op tijd rijden van treinen, kapotte leidingen, vierkante wielen, leidingen en andere obstakels. Als dagelijkse treinreiziger vond ik dit allemaal wel meevallen.

Vandaag ging ik voor het eerst dit jaar met de trein. Sowieso heb ik op- en aanmerkingen op de nieuwe dienstregeling (let op, daar begint het al), maar ja wie niet? Het lijkt wel of alle trajecten die ik dan zo sporadisch wil betreinen, allemaal tussen de 5 a 15 minuten langer duren, dan wel een extra overstapmoment (altijd een risico) erbij hebben.
Nu reis ik ongeveer 1 keer per maand met de trein.

Het lijkt erop dat iedere keer dat ik wil treinen, er iets aan de hand is. Zo ook vandaag. Nu ben ik een betalende klant, dus begin ik me daar druk om te maken. Gelukkig kan ik mezelf in de hand houden en relativeren mijn medereizigers de situatie voor mij door inderdaad te gaan schelden en vloeken. Dan vertel ik mezelf dat ik er toch niets aan kan veranderen en kan het genieten beginnen.

Genieten van de mensen om me heen en wat er gaat gebeuren. Ik heb mijn iPod op, maar mijn vinger op de knop om desgewenst het volume weg te draaien; de echte verhitte reactie kan ik dan helemaal meepikken. Lekker ongegeneerd meeluistervinksnoepenbinnenpretjes hebben.

Gevolg van de vertraging en omrijden is dat het op een ander traject extra druk wordt. Dat levert ook interessante situaties op.
Het betekent in het algemeen dat er een aantal mensen moeten staan, omdat er geen zitplekken meer zijn. Ook dit was vandaag aan de hand.
Ook ik stond. Tegen een zijmuurtje aan het begin van zo'n coupe met extra ruimte, waar normaal een rolstoel zou kunnen staan.
Op de vierzitter naast ons zaten drie mensen. Een een grote rugzak. Door even mee te luisteren kwam ik er achter dat het ging om een moeder met haar twee tienerdochters. De dochter naast de grote rugzak weigerde deze op de grond te zetten. Dit uiteraard onder gezucht en gesteun van de medereizigers om mij heen, er stonden er wel een stuk of 6 vrijwel direct naast haar.
Ik begon een steeds grotere afkeer te krijgen van dit kind. Alles begon mij te irriteren aan dit kind. En toen aan de moeder. Uiteindelijk moest het zo ver komen dat een oudere meneer het moest vragen. Of hij daar kon plaatsnemen (sommige oudere meneeren nemen plaats, die gaan niet zitten). Gelukkig mocht het. Met veel gestuntel werd de grote rugzak weggewerkt, waarbij de oudere meneer bijna het onderspit dolf (nu begin ik te overdrijven, dus ik stop; deze scene gaat overigens verder in de volgende post.)

ZINNETJES

Soms zijn er van die zinnetjes. Ze hebben kleefhanden, die zinnetjes. Ze kunnen zichzelf wegwerpen, recht uit hun context langs je Eustachiusbuis, hamer, aambeeld, stijgbeugel naar je gehoorcentrum. Want er is iets met ze. Ze hebben een scheef oog. Gekke voortanden.

Voorbeeld één:
Jarenlang stond er in de bioscoop onder sigarettenreclames: Roken veroorzaakt kanker. Koninklijk besluit.
Ik zag er steeds de koningin bij die zat te besluiten dat roken kanker veroorzaakt. Ze had de keus uit nog een handjevol andere ziektes. Roken veroorzaakt de bof? Roken veroorzaakt zweetvoeten? Hè nee, het moet strenger. En toen besloot Beatrix dat het kanker is dat roken veroorzaakt. Eigenlijk is dat verrekte onaardig van haar. Goed dat ze onder die reclames zetten dat het haar schuld is. Misschien dat Maxima het nog terug kan draaien.

Voorbeeld twee:
Op mijn huidige melkpakken: Verbeterde houdbaarheidsdatum.
En tjeempie, wat is die datum mooi. 14 februari staat er soms op. Of 1 maart. Of ook wel eens 24 december. Prachtige data zijn dat. Veel beter dan die oude. Fijn dat de wereld vooruitgaat.

En vandaag, in de sauna in Schiedam:
'De sauna waar stress een illusie is.'
We kwamen er met vele anderen binnen en ik zag het al op alle gespannen gezichten: we hoopten allemaal nu eens een lekker potje stress te scoren. Maar eenmaal binnen vielen we één voor één om van de teleurstelling, want van alle sauna's die we hadden kunnen bezoeken was nu juist in deze ene stress een illusie. Dat vriendschap een illusie was, wisten we al. En nu stress. Balen was het. De middag zoog.

CANDY SWEETNESS

Ik zag een stukje van Dr. Phil. Ik ben in het geheel niet tegen Dr. Phil, maar soms wel tegen zijn gasten.

Vandaag ging het over hoe ouders het internetgebruik van hun kinderen kunnen controleren. In een inleidend filmpje zagen we een bezorgde moeder, die haar twee zoons van 18 en 15 voor alle gevaren van de wereld wilde behoeden. Ze controleerde dus waar ze heen gingen, en ook wat ze op internet deden. Chatten of msn'en mochten de jongens niet, maar oké dan, ze mochten beide wel een profiel aanmaken op MySpace.

Goed, het filmpje was over en daar waren de jongens. Aardige, een beetje bedrukte jongens schoven op de hoge Dr. Philkrukken. Applaus. En daar was hun moeder. Een gezette, kordate dame. Ook applaus.

Dr. Phil stelde de jongens een paar vragen over MySpace en vroeg of ze via die site wel eens met vreemden contact hadden. Bijna niet, zeiden de jongens. Maar toen confronteerde Dr. Phil hen opeens met Candy Sweetness, een meisje van 16 waar ze beide berichtjes van ontvangen hadden. We zagen een close-up van het profiel van Candy: een meisjesfoto waarvan het gezicht was weggeblurrd. 'Kenden jullie haar?' vroeg Dr. Phil.
'Nee,' zeiden de jongens. 'Niet in het echte leven. We hebben haar nooit ontmoet.'
'O jawel,' zei Dr. Phil toen, en daarna riep hij uit: 'Meet Candy!'
De camera zwenkte opzij en bleef op hun moeder rusten.

Tja. Hun moeder had hun gangen willen nagaan en had zich dus een valse identiteit aangemeten. Via het Candy-profiel was ze gaan uittesten of de jongens hun 06-nummer zouden geven. Eén van de jongens had dat gedaan, de andere had een nummer van een vriendin gegeven.
Daar zaten de twee beteuterde zonen dan. Betrapt.

Hahaha, klonk het in de studio. De moeder sprong op haar stoel, hief haar armen in de hoogte, schreeuwde 'Hallelujah, I'm the greatest!' en kreeg de Best Mom Of The Year-Award uitgereikt. De jongens verkruimelden tot stof en werden opgeveegd door een snelle Dr. Phil medewerker.

Nee, deze laatste alinea is verzonnen. Maar helaas alleen de laatste alinea.

Ik werd zo hellig op die moeder (en enigszins op Dr. Phil). Wat een wijf - sorry dat ik het zo zeg. Wat een nare harpij. Wat een tientonner met knijpneigingen.
Natuurlijk liggen er internetgevaren op de loer. Natuurlijk mag een ouder daar bang voor zijn. Natuurlijk moet je met je kinderen over de voetangels en klemmen van de virtuele wereld praten.
Maar op deze manier? De feeks zei: 'Ja, iedereen kan mijn zoons een berichtje sturen op MySpace, dus ik dacht: dat doe ik dan ook maar.'
Wat ze natuurlijk bedoelde is: 'Iedereen mag mijn zoons onder een valse identiteit lastig vallen, dus ik dacht: dat doe ik dan ook maar.'

Het naarste is natuurlijk dat ze het op tv vertelde. Dat die jongens internationaal voor schut werden gezet. Wrah! Spuug, spuug, wat een Bulstronk is die vrouw. Wat een Juffrouw Kachel. Wat een Eucalypta.

En heeft het niet ook iets angstaanjagend pervers'? Je eigen zoons als verleidelijk zestienjarig meisje benaderen? Terwijl je jezelf Candy Sweetness noemt?
Wat zijn de werkelijke zieleroerselen van deze vrouw? Waar heeft dit gezin Dr. Phil werkelijk voor nodig?
Zijn deze jongens niet in groot, groot, groot gevaar?

SNOEKS SOLDATENBRIEVEN

Een van mijn favoriete dichters is de Vlaming Paul Snoek. Hij kwam bij een auto-ongeluk om het leven. In 1981 al, maar zijn posthuum verschenen bundel SCHILDERSVERDRIET is een van zijn mooiste.

Maar vandaag las ik in de Vlaamse krant DE MORGEN over de brieven die Snoek schreef toen hij in 1957 in dienst was. Hij schreef ze aan zijn kameraad Hugues Pernath. De columnist in DE MORGEN schreef dat hij de soldatenbrieven teruggelezen had.

En toen las ik iets dat me verbaasde. De voorbeelden namelijk, die de columnist geeft. Voorbeelden van zinnen waarover hij oordeelt: 'Nee, Snoeks soldatenbrieven vallen een halve eeuw later nogal tegen.'

Hier komen wat van die zinnen van Snoek:
'En dan, een generaal, een duplicaat van zijn dubbelganger, ernstig als een epidemie, spuwde ons uit over de oefenterreinen, spuwde ons zijn speeksel als moed in (...)'
en, als Snoek het ijzig koud heeft tijdens zijn wacht:
'Ik wacht, maar ergens moet de nacht nog warm zijn. Het is bijna novemberrr.'

Hoezo tegenvallen?

Helden (door Ivo)

VOICE-OVER
(...) 'cause some- times there's a man
I won't say a hee-ro,
'cause what's a hee-ro?
but sometimes there's a man.

(The Dude glances furtively about and then opens a quart of
milk. He sticks his nose in the spout and sniffs.)

VOICE-OVER
And I'm talkin' about the Dude here
sometimes there's a man who, wal,
he's the man for his time'n place,
he fits right in there
and that's the Dude (...)
(bron: script 'The Big Lebowski')

Toen ik mijn gastbloggerschap accepteerde, werd ik een held voor de vrager. Dat terwijl de vrager al voor mij een held was. Kan dat wel? Elkaar helden vinden?

Wat maakt eigenlijk een held? Wanneer ben je een held; kan je ook zelf beslissen held te zijn of te worden? Is er een plek waar helden vandaan komen of gemaakt worden (dat weet ik inmiddels!)?

Toen ik held werd, kwam ik er achter dat ik ook veel van mijn vrienden helden vind. Ze verrichten geen heldendaden op dagelijkse basis, zijn alleen maar heldhaftig of kleden zich op een helderige manier. Ik vind ze gewoon gaaf. Ze hebben allemaal iets waar ik tegen op kijk. Misschien maakt dat een held. Misschien ben ik dan ook zelf wel een held. Of kan ik er eentje worden.

Zonder dit direct zo te bedoelen, werd het een beetje een ode. Dat kan misschien niet helemaal missen als je het over helden hebt. Laat staan over heldinnen...

Vandaar de nieuwsgierigheid over jullie helden. Wie zijn het en waarom?
Die van mij kan je misschien wel raden en zie anders de stiekume links.

DE PERS

Sinds een week of wat is de derde gratis krant van Nederland een feit. DE PERS.
Ik vond het een leuk initiatief, en de initiatiefmaker overtuigde toen hij bij DE WERELD DRAAIT DOOR werd geïnterviewd.
Ik probeer de krant elke dag op het station even door te kijken. Maar ik kan helaas een licht gevoel van teleurstelling niet onderdrukken.

Allereerst vanwege iets waar DE PERS zelf niets aan kan doen: de enorme stapels die blijven liggen. Althans in Rotterdam. Waar METRO en SPITS meteen al weg zijn, vind je ver in de middag nog vele PERSEN.

Maar verder: het zou een kwaliteitskrant zijn. Redactioneel kan ik dat niet precies controleren. Ik heb de indruk dat de artikelen goed geschreven zijn, en helder gepresenteerd. Maar de cultuursectie... Er staan soms (piepkleine) recensietjes van boeken in, maar het is totaal niet helder om welk boek en welke schrijver het gaat. Met een beetje geluk kun je dat uit het stukje zelf afleiden. Ook kun je aan de recensies niet snel zien of het om een boek of een toneelstuk of iets anders gaat. Onhandig.

Maar het allerergste vind ik wel de 'shownieuwsberichtjes'. Ik heb echt al heel veel keren iets over Gerard Joling of Paris Hilton moeten lezen. Iets dat in álle kranten staat, op álle sites, en totaal onbenullig is. Vandaag zelfs TWEE Paris Hiltonberichtjes. Irritante bladvulling, en als er iets is waar potentiële DE PERS-liefhebbers geen behoefte aan hebben dan is het wel aan Paris Hilton. Aan Paris Hilton-vervuiling.
Een groot wereldwijd virus, dát is Paris Hilton, en zelfs een als gezond aangekondigd blad lijdt eraan. Bah. Hopen dat er een medicijn voor bestaat.

Gevonden, of juist kwijt... (door Ivo)

Een tijdje geleden heeft Edward gepost over 'Postsecret'. Een website/blog waarop mensen zoals jij en ik hun lang gekoesterde geheim anoniem van de daken kunnen schreeuwen.

Een andere insteek in het verkrijgen van inkijkjes in de levens van mensen zoals jij en ik, vind je op 'Found Magazine'.

Ook hiervan is een boek verschenen en zijn er dagelijkse vondsten. Vondsten die mensen hebben gedaan van andere mensen. Voor de vinder een vondst, voor degene die het verloor een kwijtst (of kwijtsel).
Verschil is dat de eigenaar niet weet dat dit gevonden is, laat staan waar het zich een weg naar toe gevonden heeft...

(titel van dit gevonden briefje: There are options.)

Instinct (door Ivo)

Bij deze dan het verloren bericht uit het weekend. Ik merkte dat de motivatie de 2e keer minder was, maar ik vind het onderwerp nog steeds noemenswaardig genoeg om met jullie te delen.
Flarden van mijn schrijfsel van toen zijn blijven hangen, maar of het een derde keer net zo goed wordt...

Noemenswaardig is dat ik gestopt ben met roken, ruim een maand (niet zo'n 1 januari-goedevoornemensstopactie, hoor). Met name anderen vinden dit noemenswaardig, zoals mijn vriendin. Geen gelegenheid gaat voorbij of het kan gedeeld worden.

Een bijverschijnsel van het stoppen met roken is dat de gestopte aankomt. In gewicht wel te verstaan. Ook bij mij is dit het geval en omdat aankomen in de huidige maatschappij nu eenmaal een regelrechte ramp is, kan ik in dit geval wel spreken van een regelrechte ramp.

Er worden altijd een hoop voordelen opgenoemd over het stoppen met roken (daar wil ik ook nog wel eens een goed gesprek over, met die goede voornemensnoemers), maar je hoort weinig over de voordelen van roken. Het schijnt namelijk dat je stofwisseling langzamer wordt wanneer je stopt. Dat betekent dat deze sneller is wanneer je rookt, had ik zo bedacht. Sneller = beter (in de meeste gevallen, uitzondering die de regel bevestigen daar gelaten), toch?

Ok, een paar extra ponden (laten we het daar even op houden); dat moet toch op te lossen zijn?
Misschien toch maar weer meer gaan sporten. De volgende horde om te nemen, terwijl ik zit uit te puffen van het mentale sport stoppen met roken.
Wellicht een dieet? Bewust als ik ben, heb ik halfvolle kaas gekocht. Echter door mijn hernieuwde smaakzintuigen (fijne voordelen) was dit natuurlijk niet te pruimen; ook als ex-roker wordt je nog dubbel gestraft.

Wat is het antwoord op dit alles? Vrij simpel als je de media volgt: minder eten!

De ramp van het aankomen hebben wij echter zelf in de hand gespeeld, blijkt uit onderzoek. Overgewicht wordt een levensbedreigende zaak!
Ons instinct is er tienduizenden jaren mee bezig geweest om ons voortbestaan veilig te stellen door zoveel mogelijk calorieën tegen zo min mogelijk activiteit binnen te krijgen. Inmiddels, door alle mechanisatie en de constante aanwezigheid van voedsel, kunnen we ons instinct meedelen dat het is aardig gelukt.

Alleen hebben we ons gedrag er niet op aangepast. Stoppen met roken staat hier los van, ik ontkom er toch niet aan!

Vreemd genoeg hebben we dan toch nog steeds last van het slanke ideaalbeeld. Hoe kunnen we daar nou ooit nog aan voldoen?

Als toegift nog een mooie rookfoto.

DE MEESTER BLIJFT AAN TOP

Even tussendoor...
...deze twee voetbalmomenten wilde ik al een tijdje posten (over oceaanvreugde gesproken, of het ontbreken ervan), het verschil tussen
deze uitvoering van een legendarische penalty... Cruijff en Jesper Olsen... of, jaren later, Thierry Henry en Pires die het na willen doen maar heuh hooo er gaat iets mis....

Of: hoe een grootmeester gewoon een grootmeester blijft. Ook na jaren nog.

OCEAANVREUGDE

Er is een mooi boek uit: HET GROTE JUICHEN, De geschiedenis van het triomfvertoon in het voetbal. Geschreven door Henk-Jan Grotenhuis en Tim Duyff.
Het toont prachtig, met veel mooie foto's, een schitterende lay-out, en volgens mij is het boek erg goed geschreven (al ben ik nog niet zo ver).

Al meteen kwam ik een prachtig begrip tegen. Het gaat in het eerste hoofdstuk over hoe voetballers zich voelen na het scoren. De vergelijking met een orgasme ligt voor de hand, velen maken die ook, maar Marco van Basten noemde het eens: 'oceaanvreugde'.

Oceaanvreugde is blijkbaar een begrip uit de psychologie. Ik vind het een geweldig woord. De rijkdom van de taal biedt zich in alle breedte aan, want 'oceaanvreugde' vat alles amen. Niemand zal bij dit woord zeggen: Wat bedoelen ze ik snap het niet kunt u het in langere zinnen uitleggen.

Wanneer hebben wij niet-voetballers dat gevoel eigenlijk?
Het is dus iets groters als een geluksmoment door bijvoorbeeld de natuur, of door het zien van je kinderen. Oceaanvreugde heeft iets explosiefs, iets dat opeens over je heen spoelt en dat te breed en te groot is voor je wild om zich heen grijpend bevattingsvermogen.
Ja, de vraag is gerechtvaardigd: wanneer scoren wij eigenlijk?

Oog Appel (door Ivo)

Beste lezers,

excuses voor de afwezigheid van de gastblogger het afgelopen weekeinde.
Ik ervaarde (of ervoer) enkele problemen met mijn EYE-browser. Hij (of zij; wat denken jullie?) slikte mijn posts in en weigerde deze terug te geven! Na enkele verwoede pogingen ben ik tot de conclusie gekomen dat twee stuks fruit niet per definitie goed is voor je, zeker niet als het dezelfde zijn!

Na al deze geheimtaalexcusesmoezen nog even een kleine associatie.

Mijn oma gebruikte in plaats van het woord oogappel het woord apegatje (of apen-). Ik ben er eigenlijk altijd vanuit gegaan dat het min of meer hetzelfde betekende. Kent iemand deze uitdrukking? Mijn oma kwam uit Rotterdam (misschien verklaart dat iets).

Waar het om gaat, is dat ik er weer ben! Als vuurvos, vanaf nu...

Uw gastblogger,
Ivo

REISVERHALEN

Toen ik nog in Drenthe woonde maakte ik regelmatig lange binnenlandse treinreizen. Drie uur naar Rotterdam, tweeënhalf uur naar Amsterdam, en soms, héél soms gebeurde het dan: dat iemand zijn levensverhaal begon te vertellen.

Een paniekerige jongen vertelde me eens hoe bang hij was, omdat hij zijn pillen van thuis was vergeten. De pillen die hem zouden helpen niet bang te zijn. Maar hij kalmeerde al vertellend. Dat kon hij trouwens prachtig. Over zijn vader, over zijn criminele broer. Hij praatte en praatte, en opeens waren we er. In Assen. Vlak voordat we uitstapten kreeg hij van een oud dametje dat meegeluisterd had opeens iets in zijn handen gedrukt. 'Dit helpt altijd,' zei ze. Stomverbaasd keek hij wat er in zijn vingers lag. Een bijbeltje.

Een andere keer kwam er kleine Indische dame naast me zitten. Ze was liever dan lief. Ze zei dat ze in naam van haar overleden man naar een jaarlijkse bijeenkomst van oud-KNIL-militairen was geweest. En daarna begon ze te vertellen hoe lastig hun huwelijk geweest was. Eerst wilde ze niet aangeven waarom, en ik zei: 'Dat moet u ook niet doen, hoor. Iets vertellen dat u niet wilt vertellen.' En toen deed ze het toch. Het huwelijk was bijna ondragelijk omdat haar man zich schuldig voelde. Zijn hele leven lang. Hij had iemand doodgeschoten, ooit, in de oorlog. En daarna kon hij nooit meer aardig zijn. 'Het was een zegen,' zei de lieve mevrouw, 'dat hij overleed. Voor hemzelf. En voor mij.'

Ik schrok van haar verhaal. 'Wat een eer,' zei ik, 'dat u mij dit wilde vertellen.'
'Het was fijn,' zei ze, 'maar ik heb het u alleen verteld omdat ik u na deze reis waarschijnlijk nooit meer zal zien.'

Ze had gelijk.
Dit soort verhalen kunnen alleen maar verteld worden omdát je elkaar nooit meer ziet. Je hoeft elkaars namen er niet eens voor te weten.
Ik mis die reisverhalen wel eens, nu ik niet zo vaak meer lang in een Nederlandse trein hoef te zitten. Misschien moest ik toch maar weer in Drenthe gaan wonen.

BARBARO

Het paard op deze foto heet Barbaro. Zijn jockey is Edgar Prado. Heel Amerika praat over Barbaro, en ook een groot artikel in de NRC vertelde over zijn droevig lot.

Droevig? Ja.
Op 4 oktober 2005 maakte Barbaro zijn rendebuut, maar op 6 mei 2006 werd hij groot en beroemd omdat hij de zogenaamde Kentucky Derby won, de grootste paardenrace in de Verenigde Staten. (Klik de link hierboven en zie hem winnen!)

Maar twee weken later ging het mis. Bij een race veroorzaakte Barbaro een valse start door met zijn neus een starthekje te openen. Er moest iets mis met hem zijn. Dat was inderdaad zo: hij had zijn rechterachterbeen op drie plaatsen gebroken.

Normaal gesproken krijgt een renpaard dan een spuitje, maar zijn eigenaren besloten om hem te laten opereren en revalideren. Eerst leek dat goed te gaan, maar er kwamen complicaties (ontstekingen, meer operaties).

Inmiddels begon Amerika mee te leven. Een talkshowhost zei: 'Dat rotpaard is rijp voor de slacht,' en werd platgebeld door kwade kijkers.
Barbaro werd in het tijdschrift Sports Illustrated tweede bij de verkiezing van Sportman van het Jaar(!). En bijna 1,2 miljoen dollar werd overgemaakt door paardenliefhebbers, alles voor het herstel van Barbaro.

Maar het werd nog erger, ettergezwellen en grotere hoefproblemen. En dus moest Barbaro echt uit zijn lijden worden verlost. Afgelopen maandag was het dan zover, Barbaro werd, zoals men dat daar zegt, 'euthanized'.
De dierenarts verklaarde dat een renpaard een kaartenhuis is: als één ledemaat het begeeft, begint ook het instorten van de rest van het lichaam. En hij huilde.

In een van de condoleanceregisters op internet staat: 'De hemel lichtte op toen Barbaro er zijn opwachting maakte.'

En binnenkort verschijnt er een prentenboek. Titel? Barbaro: America's horse.

EDGE OF EXISTENCE

De meest geweldige website die ik de laatste tijd heb ontdekt is www.edgeofexistence.org.

Kort gezegd bevat deze website de honderd raarste dieren die met uitsterven worden bedreigd.

Ik las in de Kidsweek over deze lijst, en deze site, en iedereen moet er gaan kijken. Een groep Britse wetenschappers heeft de site gemaakt, en naast allerlei info over de dieren, binnenkort zelfs met videootjes erbij, staat er hoe bedreigd ze zijn, en wat er nog aan gedaan kan worden.

Maar de dieren!
Van dwergnijlpaarden en kangoeroespringmuizen naar bijvoorbeeld de slanke loris... (een aapsoort die als baby weg zou vallen tegen je duim).
Of het vingerdier, dat extra lange middelvingers heeft.
Of de hommelvleermuis die niet groter wordt dan 3 cm en 2 gram weegt.
TWEE GRAM!

Of och ach och de golden rumped elephant-shrew, oftewel de geelstuit-olifantspitsmuis. Een (zie foto) muisje dat op een olifant lijkt. En er zelfs van af schijnt te stammen!

We hebben een veel gezellig-freakerigere wereld dan we dachten.

ZJOEF DOET DE TIJD ZJOEF

Ik hou meer van januari dan van december. Vooral omdat januari, en februari in zijn kielzog, in mijn hoofd totaal wit en fris en licht is. En december donker en zwart en schmutzig. Akkoord, jan en feb zijn ook minder 'gezellig' dan dec, maar dat woord zette ik nou weer niet per ongeluk tussen aanhalingstekens. Het zijn trouwens geen aanhalingstekens, het zijn zwartgeblakerde lantaarntjes. Sorry voor deze flauwekul, straks post ik nog iets waarlijk zinvols, maar nu wilde ik alleen maar een foto van een kruispunt in Parijs tonen waar ik, als ik daar ben, om de hoek verblijf. Om te laten zien dat het nog maar heel kortgeleden december was. Hoewel de foto op 8 januari is gemaakt. Nog geen maand terug dus. Maar toch een eeuwigheid. Leve nu.

Mislukt (door Ivo)

Grote kans dat jullie ergens de afgelopen dagen een doorgestuurd mailtje hebben gekregen. Dat gebeurt waarschijnlijk zelfs regelmatig.

Grote kans dat jullie ook het mailtje hebben gekregen over het licht.
Als signaal 5 minuten het licht uitschakelen.
Het was zelfs in het nieuws!

In dit geval heb ik met mailtje gelezen en ook doorgestuurd. Ik heb zelfs aan de actie meegedaan.
Nou ja, mijn vriendin was hier fanatieker in en begon inderdaad vanaf half 8 maatregelen te treffen. Uit allerlei hoeken en gaten werden er waxinelichtjeshouders tevoorschijn getoverd en gevuld met en vers waxinelichtje.

Vervolgens werd het tijd en ging het licht uit.

Tja, daar zit je dan. Eigenlijk nog steeds even licht, vanwege alle waxinelichtjes.
Waar gaat het nu eigenlijk om, vroegen wij ons af?
Dus gingen we naar buiten, want daar gebeurt het! Dan zien we langzaam heel Utrecht doven. Dan zien we hoe massaal iedereen gehoor heeft gegeven aan de oproep. Dan zien we dat het milieu wel iedereen bezighoud.

Op straat ging er aan de overkant in een huis licht uit. Achteraf hebben we besloten dat het toeval was.
Heeft iedereen dan toch gehoord gegeven aan de oproep van Balkenende? Heeft-ie dan toch gezag? Of is het meer eigen belang, omdat niemand echt zit te wachten op een stroomstoring als gevolg van massale baldadigheid?
En dit allemaal vanwege het milieu!

De dag er na voelde ik me dus wel wat stom en misschien lachen jullie wel in je knuistje dat ik gister in het kaarslicht zat vanwege een doorgestuurde mail.
De krant had er een artikel over op voorkant. De actie was mislukt!

Hoe kunnen ze dat nou zeggen!

Niet alleen ik heb er aan meegedaan, maar ik dacht dat het wel voldoende aandacht gekregen had. Misschien verdient de uitvoering geen 10, maar het idee in ieder geval wel. Hoe kan het mislukken volgens anderen, want wie heeft dit bedacht? Misschien is dat wel degene die nu heimelijk in zijn knuistjes zit te lachen.

Kortom, ik ben teleurgesteld. Hoewel ik niet goed weet waarin.

Dingen (door Ivo)

Hoeveel posts mag/moet ik eigenlijk max. per dag? Dat vond ik nog wel een ding.

Wat ik ook een ding vind, zijn reclames.
De laatste tijd let ik met name op de teksten in de reclames. Dan bedoel ik de zinnetjes (eigenlijk meestal maar 1 zin, maar dan klein en heel kort in beeld) die in de verschillende hoeken van de reclame opduiken.
De mooiste van de laaste tijd vind ik:

'getest op 76 vrouwen'

en

'beweging gedramatiseerd'

AMSTELMOLENTJESMAN

Gisteren schreef ik over kinderangsten. Toen ik een klein beetje ouder was, raakte ik die angsten kwijt.
Maar op een avond was ik alleen thuis, en keek naar een programma van de Veronica Omroep Organisatie (VOO). Het ging over zaken van Gene Zijde. Het onderwerp 'bandstemmen' kwam aan de orde. Een man beweerde dat als hij ruis van de radio opnam, ruis van tussen verschillende frequenties en radiozenders in, er stemmen vanuit het hiernamaals te verstaan waren. Niet erg overtuigend natuurlijk. Totdat hij de opname van een Russische zangeres liet horen die zeer, zeer duidelijk, midden in een lied het woord 'AMSTELMOLENTJESMAN' zong. Met Amsterdams accent.
Bleek de geïnterviewde een poster aan de wand te hebben met een man die een toverlantaarn bedient - zo'n man werd ook wel 'molentjesman' genoemd. En dit gebeurde allemaal in Amsterdam...

Doodeng vond ik het. Echt griezelig. Náár griezelig. Terwijl ik voor griezelfilms totáál niet gevoelig ben, en toen ook niet was.

Ik bereidde dit weblogstukje voor en las opeens allerlei zaken over het bandstemmenfenomeen. Het is geweldig interessant. En ook aandoenlijk.
Het gaat dus om mensen die via elektronische weg stemmen van de doden denken te horen. Kort gezegd wordt er een opname gemaakt, gewoon met een microfooon, en bij het afspelen van de opname zijn stemmen te horen - stemmen die niet tijdens het opnemen te horen waren.
Een andere mogelijkheid is om te doen als de amstelmolentjesman: via de ruis op radiokanalen stemmen op te vangen.

De bandstemmenvastlegger stelt vaak een heldere vraag aan de doden, en soms komt er ook een helder antwoord terug. Volgens de bandstemmenvastlegger dan.

Men spreekt van A-stemmen (goed te horen), B-stemmen (geluiden die als stemmen geïnterpreteerd dienen te worden) en C-stemmen (op de rand van het menselijk gehoor en dus nauwelijks betrouwbaar).
Een erg grappige bijkomstigheid is dat Nederlandstalige bandstemmenvastleggers Nederlandse doden horen, en dat hun Duitse collega's alleen Duitse stemmen opvangen...

Ik heb me met veel plezier ingelezen. Een heel mooie introductie is een korte documentaire hierover op deze site van de lieve meneer Jean de Meulder.
En klik door naar de geweldig fascinerende voorbeeldenlijst. Inclusief geluidsfragmenten!!!!

Waar? (door Ivo)

Ben ik nou weer aan begonnen?
Zal ik nu weer beginnen?

Ineens ben ik gastblogger. Vind-ie me een held. Terwijl-ie zelf een held is!
Maar ja, helden - daar moeten we het later nog maar eens over hebben.

Dan die foto. Als je er op klikt, geeft het wel betekenis aan het woord schermvullend. Ik kijk (vind ik zelf) lichtelijk zuur. Dat komt omdat ik frons, danwek mijn ogen toeknijp. Tja, dat doe ik wel eens. Maar afgezien van een vlaag van zwartkijkerij, ben ik een opgewekt persoon (naar De Kift, over helden gesproken...).

Gastbloggen dus. Ik ben niet echt een schrijver. Althans niet echt een schrijverschrijver. Ik weet dus niet of ik dit kan. Een 'rijtersblok' ligt op de loer. Misschien. Ik merk dat ik tijdens het schrijven (typen) alle kanten op ga.

Gastbloggen. Waarover dan? Ik zit in het onderwijs, dus dat ligt voor de hand. Overigens is daar al genoeg over te doen in de media, wat zou maken dat ik me daar in ga mengen?
Het nieuws bespreken in een blog?
Misschien kan ik grote onderwerpen aansnijden, je weet wel van die levensvragen en zieleroerselen.

Wat mij betreft de kleine dingen. Die worden vanzelf wel groot. Van AH en Ikea, muziek, films, helden via onderwijs (want wat is nou geen onderwijs) naar de zin van het bestaan, of in ieder geval naar alles wat het leuk maakt...

Edward vroeg mij hoe hij mij zou voorstellen. Tja, waar begin je dan? Wat zijn nou de eerste dingen die je over jezelf gaat vertellen? Ik kan me herinneren dat in de film 'de zee die denkt' aan mensen op straat de vraag werd voorlegd: wat bent u?
(over grote onderwerpen gesproken)
Een vraag waar eigenlijk niemand mee uitkwam. En Edward vraagt mij hoe ik voorgesteld kan worden op zijn blog! Ik hoop dat het een beetje naar verwachting is, voor jullie allen. Ik ben vereerd en voel me welkom op de blog. Tot morgen.